«Τι να κάνω κι εγώ κυρία μου; Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι συγγνώμη που δεν σταθήκαμε εγκαίρως στο ύψος των περιστάσεων, δεν διαμαρτυρηθήκαμε αρκετά σθεναρά όταν έπρεπε και αποδεχτήκαμε αυτό το νέο, άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα». Ο διευθυντής έχει κληθεί τις τελευταίες ημέρες να είναι σάκος του μποξ για όλους τους έξαλλους γονείς που φτάνουν μαζικά στο γραφείο του, που του τηλεφωνούν διαρκώς, που τον καθιστούν υπεύθυνο σαν να έχουν απέναντί τους τον απελθόντα υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, μαζί και τον νυν Ανδρέα Λοβέρδο. Τι να κάνει κι ο διευθυντής; Και πώς να αντιμετωπίσει τα στατιστικά στοιχεία που του λένε ήδη προτού να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις ότι στο σχολείο του το 85% των μαθητών της Α΄Λυκείου έχει μείνει μετεξεταστέο σ΄ ένα ή περισσότερα μαθήματα;
Το ποσοστό που απ΄ ό,τι δείχνουν τα πράγματα δεν αφορά μόνον το δικό του σχολείο, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Αν σκεφτεί κανείς ότι το αντίστοιχο περσινό ποσοστό μετεξεταστέων ήταν, επί των ημερών του πάντα, στην Α΄Λυκείου μονοψήφιο, έχει κάθε λόγο και ο ίδιος να σκέφτεται ότι για την συντριπτική αποτυχία ευθύνεται κυρίως το καινούριο σύστημα. «Είναι άθλιο κυρία μου. Άθλιο έτσι όπως εφαρμόστηκε ξαφνικά», επαναλαμβάνει ο άνθρωπος που δεν είναι καν συνδικαλιστής-αν και δεν αποκλείεται όψιμα να γίνει. «Σας λέω τόσα χρόνια εκπαιδευτικός δεν το έχω ξαναδεί αυτό».
Η μάνα πάλι που προτού καν να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις πληροφορήθηκε ότι η κόρη της μένει μετεξεταστέα στην Γεωμετρία, ακούει σιωπηρά. Σε απόγνωση κι αυτή. Όπως η πλειονότητα των σημερινών γονιών κάνει 2-3 δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Ακούει και δεν ακούει υπολογίζοντας πόσο θα της στοιχίσουν μέσα στο καλοκαίρι τα ιδιαίτερα μαθήματα. Πώς θα τα καταφέρει; Εννοείται ότι το τριήμερο των διακοπών αναβάλλεται επ’ αόριστον. Αργότερα το ίδιο της λένε και 2-3 άλλοι γονείς με τους οποίους επικοινωνεί. «Μα αυτό το σύστημα φτιάχτηκε μόνον για όσους εύπορους γονείς μπορούν να πληρώνουν ιδιαίτερα σε όλα τα μαθήματα. Νομίζετε ότι έχουν απομείνει πολλοί ακόμα τέτοιοι;» παρατηρούν πικρά μεταξύ τους. Κι ύστερα ανταλλάσσουν εμπειρίες από βράδια που έμειναν ξάγρυπνοι, βράζοντας χαμομήλια και χαϊδεύοντας τα παιδιά τους όσο εκείνα έκλαιγαν με αναφιλητά, πανικόβλητα μέχρι τα ξημερώματα. Όλοι είχαν σ΄ αυτές τις εξετάσεις μία τέτοια εμπειρία…
Ας είμαστε ειλικρινείς. Τα παιδιά τους δεν είναι οι άριστοι μαθητές. Ούτε όμως και μαθητές που είχαν έως τώρα κινδυνέψει. Ας πούμε ότι εκπροσωπούν έναν μέσο όρο μαθητών εκ των οποίων άλλος «δεν παίρνει» τα μαθηματικά κι άλλος είχε δυσκολίες στα αρχαία. Η κατάργηση του Μέσου Όρου που διευκόλυνε όσα παιδιά είχαν την επιθυμία αλλά όχι και την έφεση να ανταπεξέλθουν στο «αδύνατό τους» μάθημα, τα έφερε σε ακόμα δυσμενέστερη θέση. Η Τράπεζα θεμάτων που εφαρμόστηκε τυφλά και ξαφνικά ήταν φτιαγμένη για ένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα ίσως το οποίο δεν θα ευνοούσε από την Α΄ Δημοτικού την αποστήθιση, που θα προσάρμοζε σταδιακά τους μαθητές στην επίγνωση ότι η γνώση δεν εξαντλείται στις παραγράφους και στις ασκήσεις του βιβλίου. Τώρα όμως;
Τώρα όμως εφαρμόστηκε με την μέθοδο της παραφυάδας ένα σύστημα που βαυκαλίστηκε ότι απ τη μια στιγμή στην άλλη η χρονίως πάσχουσα ελληνική παιδεία θα γίνει ευρωπαϊκή δι’ αντανακλάσεως. Στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ένα ακόμα άχθος στις πλάτες των ρημαγμένων οικονομικά γονιών που παρατηρώντας έως τώρα τα ποσοστά της ανεργίας αναρωτιόντουσαν τι θα απογίνει το παιδί τους μετά τις σπουδές. Τώρα μπορούν να αναρωτιούνται και αν το παιδί τους θα κατορθώσει να τελειώσει το σχολείο. Έχουν άλλωστε πλήρη επίγνωση ότι στην Ελλάδα του μνημονίου οι «ίσες ευκαιρίες» είναι μία πλάνη σε όλους τους τομείς. Απλώς ο προσδιορισμός της παιδείας ως «δωρεάν» που ήταν ούτως ή άλλως χρόνια τώρα ψευδεπίγραφος, είναι από φέτος και απροσχημάτιστα καταργημένος. Και όποιος επιβιώσει…
