Της Ζωής Νικολάου
Πάρε αυτό το κάτι που αφήνει ο καθένας, μην σφραγίζεις τη λήξη. Κράτησέ το γιατί «κανείς δε φεύγει ολόκληρος». Κάποιος αφήνει στίχο να συνοδεύει τη στιγμή, βιβλίο και ποίημα που θα αλλάξει τη ζωή σου, λαχτάρα για δημιουργία, ανάγκη για φαντασία, ένα χάδι, ένα φιλί αξέχαστο, λατρεία στο κορμί σου, ανεξίτηλη φιλία, φροντίδα μάνας, ή μια κραυγή που θα κάνεις παντιέρα. Άλλος γίνεται σύμβολο πολέμου που ακόμα διαλύει δίπλα σου, νοηματοδοτεί μια πάλη που φιτιλιάζει τη ρουτινιασμένη σκέψη σου, βάφεται στο χρώμα ενός κόσμου που γεννά θύματα.
Το θάνατο τον βλέπεις με το ζευγάρι μάτια που ταίριαξες απόψε στο συνολάκι σου. Και η απώλεια δε θα είναι συνήθεια όταν εσύ κι εγώ θα παρατηρούμε τον κόσμο με στόχο μια μέρα να μπορούμε να τον αγναντέψουμε.
Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν...
