Ο Bob Dylan παρουσιάστηκε, όπως συνήθως στις συναυλίες του, αρκετά εσωστρεφής, χωρίς ιδιαίτερα εφέ επί σκηνής, επικεντρωμένος στη (γνωστή και, ως επί το πλείστον, άγνωστη) μουσική του. Βγήκε στις 9 και μισή ακριβώς και ο κόσμος ήταν… μιξαρισμένος: Δεν είχε μόνο μεγάλος σε ηλικία, αλλά και πολλούς πιτσιρικάδες. Προφανώς και το νεαρής ηλικίας κοινό ήθελε να παρακολουθήσει έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς της Αμερικής. Και καλά έκανε. Τον Dylan πρέπει να τον δεις live έστω και μία φορά στη ζωή σου (για δεύτερη δεν ξέρω)...Αν μου άρεσε η συναυλία; Προσωπικά όχι – όσο είδα τουλάχιστον. Τον έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές στο παρελθόν, εδώ και στο εξωτερικό, και γνωρίζω λοιπόν από πριν τι θα παρακολουθήσω. Ο Dylan, πλέον, μου φαίνεται αρκούντως βαρετός επί σκηνής.
