Καλή σας ημέρα καταρχήν και Χρόνια/Έτη καλά
Η στήλη έλειψε για πολύ καιρό και για αυτό ζητάει εξαρχής συγγνώμη. Θα αποκαταστήσαμε όμως τάχιστα το χαμένο χρόνο και λέξεις μιας και προγραμματίζουμε όχι μόνο την (εβδομαδιαία) σταθερότητα και πάλι σε ισχύ αλλά και ένα πλήθος από συνεντεύξεις με ανθρώπους από το εξωτερικό και φυσικά την ημεδαπή από διάφορα πεδία δράσης όπως έχετε καταλάβει όσοι παρακολουθείται τον υπογράφοντα...
Ομολογώ για να ξεκινήσουμε αυτά που θέλω να παρουσιάσω σήμερα ότι τις ημέρες των αργιών τις γέμισα είτε με μαγειρική είτε με κινηματογράφο (εντός και εκτός του σπιτιού είτε με τη συνοδεία του υιού μου είτε με εκλεκτές παρέες). Από τη σούμα αυτή παραθέτω μερικά πράγματα που είτε ανέσυρα από χρονοντούλαπα (κυριολεκτικά της ιστορίας) είτε παρακολούθησα σε πρώτη προβολή.
To MacGyver η αλήθεια είναι ότι όση δόση νοσταλγίας και να βάλεις δεν το παρακολουθείς εύκολα. Φαντάζομαι ότι πολλοί από εσάς (όπως και εγώ) το παρακολουθούσατε φανατικά στην ΤιΒούλα ως νεανίες (αλλιώς πως βγήκε στην πιάτσα η φράση Μα ποιος είσαι ο Μαγκάηβερ?) αλλά η βάναυσα αφελής πλοκή του δε σου αφήνει εν έτη 2011 πολλά περιθώρια. Νοίκιασα ένα dvd από τα 4 της 2ης περιόδου και ομολογώ ότι ήταν τα τελευταία στη λίστα αναμονής αυτές τις ημέρες. Το είδα όταν όλα τα άλλα είχαν τελειώσει. Χώρια που τα βάζεις με τους παραγωγούς διότι έχουν μόνο 4 επεισόδια σε κάθε δίσκο. O Richard Dean Anderson πάντα συμπαθής αλλά την ίδια στιγμή τόσο καθαρός από οποιαδήποτε εμμονή (εκτός του χόκεϋ) που εκνευρίζει (ομολογώ ότι ακόμα και τότε ήταν εκνευριστικά καλουπωμένος ακόμα και στα εφηβικά μου μάτια και πιστεύω ότι συμφωνείτε). Παρόλα αυτά είναι άψογο άμα δείτε 1-2 επεισόδια με σωστή παρέα που εκτιμά αυτό το rewind στο χρόνοαν θέλετε να θυμηθείτε τις βάτες στα γυναικεία ρούχα, τα μαλακά κουστούμια, τους χειρότερους χρωματισμούς που πέρασαν ποτέ από αντρικά μπλουζάκια ο MacGyver θα κάνει για άλλη μια φορά τα μαγικά του. 
Ίσως θυμάστε (λέω εγώ αυτάρεσκα) ότι από τις πρώτες φορές που είχα γράψει στο e-tetRadio είχα αναφερθεί στα σταυρόλεξα και στον ειδικό κόσμο τους (με την ευκαιρία του ότι συναπάντησα τον Brian Eno στις προς εύρεση λέξεις) αν και ομολογώ ότι ούτε ο τάχιστος λύτης είμαι ούτε ο φανατικότερος του είδους. Κοντά στις 15-17 φορές το χρόνο παίρνω όλες κι όλες κάποιο ειδικό περιοδικό. Παρ όλα αυτά με ενδιαφέρει τρομακτικά ο κόσμος της παραγωγής των σταυρολέξων και ομολογώ ότι μέχρι προ ολίγων ημερών δεν είχα καμία πρόσβαση στο πως φτιάχνονται αυτά τα διαόλια. Και να που ήρθε μια θαυμάσια ταινία/ντοκιμαντέρ του 2006 να απαντήσει και να ψυχαγωγήσει. Και λέω το τελευταίο διότι το Word Play του Patrick Creadon αν και επικεντρώνει στον στυλοβάτη της λέξης σταυρόλεξο αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, τον Merl Reagle (αρχισυντάκτη του τμήματος σταυρολέξων στους New York Times τα τελευταία 22 χρόνια και ιδρυτή του μεγαλύτερου ετήσιου τουρνουά του είδους στις ΗΠΑ και δεύτερος από δεξιά στη σειρά των ορθίων στη φωτογραφία, οι υπόλοιποι εκτός από τον κύριο δεξιά του που είναι κατασκευαστής σταυρολέξων και φυσικά δυνατός λύτης- είναι όλοι USA Champions του είδους), την ίδια στιγμή δεν αποτελεί ούτε αγιογραφία του ούτε προτομή του σε σελυλόυντ μορφή. Θα σας είναι ευχάριστη έκπληξη η παρουσία (όχι μόνο στο soundtrack) των θρυλικών Indigo Girls που δηλώνουν φανατικές αλλά και του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον που έχει και αυτός τη μονομανία του με τα σταυρόλεξα. Η κάμερα ακολουθεί λύτες, κατασκευαστές σταυρολέξων, απλούς οπαδούς αλλά και πρωταθλητές και ξεκλειδώνει συμπεριφορικές και μυστικά του κλάδου με έναν πολύ ευχάριστο στη θέαση τρόπο. Το βρήκα σε ενημερωμένο video club και πιστέψτε με ήρθε η ώρα να μάθετε πως κατασκευάζετε ένα σταυρόλεξο και με ποια λογική (τουλάχιστον στην Αμερική) τρέχουν οι προς ανεύρεση λέξεις
Αυτό το μικρό αριστούργημα του George Lukas που ονομάζεται American Graffiti (1973/2 χρόνια πριν από το θαυμάσιο ντεμπούτο του με το THX 1138 και 4 πριν την εποποιία του Star Wars) το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το είχε προβάλλει η κρατική τηλεόραση (βλέπε επιλογές του πάντα αξιόπιστου Γιάννη Μπακογιαννόπουλου) και αν και το είχα δει έκτοτε άλλες 3 φορές πρώτη φορά είχα στα χέρια μου την dvd έκδοση με πολύ (πάρα πολύ) υλικό στα extras. Αν σας πω ότι μιλάει μέχρι και ο Coppola (που ήταν παραγωγός) νομίζω ότι θα πεισθείτε μιας και ο γίγας δεν εμφανίζεται για ψύλλου πήδημα στα extra του οποιουδήποτε. Συνεντεύξεις με όλους τους συντελεστές της ταινίας, ανάλυση του γυρίσματος και φυσικά πάνω απ όλα η εκπληκτική κάμερα του Haskell Wexler που απαθανατίζει για πάντα ένα υγρό βράδυ του 62 ενώ το rock n roll παραδίδει τη σκυτάλη στο επερχόμενο rock και η εφηβεία των πρωταγωνιστών στη νεότητα. Και όλα αυτά με την πάντα πληθωρική παρουσία και φωνή του μέντορα του αμερικάνικου ραδιοφώνου Wolfman Jack. Απόλαυση.
Bronson> Φετινή ταινία αυτό (σκηνοθεσία του Nicolas Winding Refn ) και μάλιστα με αποκαλυπτική (όχι πως δεν είχαμε καταλάβει το τάλαντο του στο Inception) ερμηνεία από τον Tom Hardy. Ιδιότυπο το θέμα και ιδιόρρυθμος ο χειρισμός του. Κεντρικός ήρωας ο Βρετανός Michael Gordon Peterson, από τους πλέον διαβόητους κρατούμενος μέχρι και σήμερα στην Αγγλία. Ο Refn κινηματογραφεί μεταξύ λήθαργου, παροξυσμού, πόνου και ηδονής του ήρωα την ιστορία και θολώνει παράξενα αλλά και πολύ συνειδητά τα όρια μεταξύ πραγματικότητας, μύθου και ονείρου. Ο Hardy είναι όπως είπαμε απολαυστικός και κυριολεκτικά παίρνει την ταινία στους ώμους του αν και ο σκηνοθέτης τελειώνει με ελαφρώς απότομο (και αμήχανο για τους θεατές) τρόπο την ίδια του την ταινία στο τέλος. 
Να συμπληρώσω εν κατακλείδι μιας και είναι απόλυτα συμβατό με τα παραπάνω το βιβλίο του Michel Chion, Ο ήχος στον κινηματογράφο, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη (με εισαγωγή από τον Μισέλ Δημόπουλο, (επιτυχημένο) διευθυντή του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) και όπου ο Γάλλος ειδικός στο θέμα (από τις κορυφές παγκοσμίως και με μεγάλη και πλήρως ειδικευμένη στον τομέα αυτό βιβλιογραφία) αναλύει σημειολογικώς και όχι μόνο τεχνικώς ζητήματα που άπτονται του ήχου στις κινούμενες εικόνες και πιστέψτε με μερικές από τις γωνίες που επισημαίνει και σχολιάζει δεν τις είχατε δει ποτέ κάτω από αυτό το πρίσμα.Αυτά για σήμερα διότι είναι τριπλάσια η λίστα με τις επανεπισκέψεις σε κλασσικούρες, ντοκιμαντέρ που είδα σπίτι αλλά και ταινίες που παρακολούθησα νέας κοπής, θα επανέλθωμεν από τη στιγμή που θα βρείτε τα. παραπάνω ενδιαφέροντα
