Του Νίκου Παπαδογιάννη (Newsletter, Documento)
Η φωνή που άκουσαν στο κέντρο συντονισμού διασώσεων της Ερυθράς Ημισελήνου στη Ραμάλα ανήκε σε ένα κοριτσάκι, το πολύ έξι ετών. «Επεσαν πυροβολισμοί και τώρα όλοι γύρω μου κοιμούνται», είπε από το τηλέφωνο η μικρή. «Ο μπαμπάς μου, τα αδερφάκια μου, οι θείοι μου. Όλοι είναι μέσα στα αίματα. Ελάτε να με πάρετε, φοβάμαι και πονάω». Τέσσερις άνθρωποι, δύο άνδρες και δύο γυναίκες, έμειναν στη γραμμή με τη μικρή Χιντ (χαϊδευτικά «Χανούντ») για τις επόμενες τέσσερις ώρες, βυθισμένοι στην απόγνωση.
Η επιχείρηση για αποστολή ενός ασθενοφόρου σκόνταφτε πότε στη γραφειοκρατία και πότε στους κανόνες ασφαλείας. «Εάν στείλουμε ανθρώπους χωρίς να πάρουμε προηγουμένως το πράσινο φως από το στρατό και από τους κυανόκρανους, υπάρχει κίνδυνος να τους χάσουμε και αυτούς», εξηγούσε ο επικεφαλής του κέντρου στους οργισμένους συνεργάτες του, οι οποίοι απαιτούσαν άμεση κινητοποίηση. «Πρέπει να σώσουμε το κοριτσάκι», ωρύονταν.
Η μέρα κυλούσε, το σκοτάδι έπεφτε και από παντού ακούγονταν πυροβολισμοί και εκρήξεις. Εγκλωβισμένο ανάμεσα στα πτώματα, μέσα σ’ ένα μισοδιαλυμένο αυτοκίνητο στη μαρτυρική Γάζα, το παιδί σπάραζε. «Σας παρακαλώ ελάτε να με σώσετε, νυχτώνει, φοβάμαι». Το ασθενοφόρο ξεκίνησε και έφτασε στον τόπο του φονικού μέσα σε δέκα λεπτά, αλλά η επικοινωνία χάθηκε ξαφνικά, μέσα σ’ έναν χαλασμό από δυσοίωνους ήχους.
Η φωνή της μικρούλας έσβησε και αυτή στις 7.30 το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 2024. Το κέντρο διάσωσης βυθίστηκε στον θρήνο. Όταν ξανάρθε το φως της ημέρας και οι δυνάμεις «άμυνας» προχώρησαν παραπέρα, οι διασώστες που έφτασαν στο σημείο συνάντησαν μακελειό. Το αυτοκίνητο της οικογένειας είχε γαζωθεί με Ισραηλινές 355 σφαίρες και έξι άμαχοι αθώοι άνθρωποι ήταν νεκροί, ο ένας πάνω στον άλλον. Και στην κορυφή του σωρού η εξάχρονη Χιντ.
Λίγα μέτρα πιο μέρα, το ασθενοφόρο ήταν μία άμορφη μάζα από σιδερικά, που δεν καταλάβαινες καν ότι κάποτε υπήρξαν αυτοκίνητο. Aπό τα κορμιά των δύο θαρραλέων τραυματιοφορέων που ξεκίνησαν φόβο ψυχής για να σώσουν τη μικρή, είχαν απομείνει μόνο κάποια οστά. Και η ζωή στη Γάζα συνεχίζεται κανονικά. Ο αριθμός των δολοφονημένων αμάχων ξεπερνάει τους 60 χιλιάδες. Το ένα τρίτο ήταν παιδιά όπως η «Χανούντ».
Η «Φωνή Της Χιντ Ρατζάμπ» έγινε συγκλονιστική ταινία το 2025 από την Τυνήσια σκηνοθέτρια Κάουτερ Μπεν Χανία, η οποία αρνήθηκε τα βραβεία. «Θα τα δεχθώ όταν το αίτημα για ειρήνη γίνει νομική και ηθική υποχρέωση, σε συνδυασμό με την απόδοση ευθυνών για τη γενοκτονία», είπε στη Μπερλινάλε. Η ταινία, η οποία προβάλλεται από το Cinobo και έκανα το «λάθος» να τη δω Μεγάλη Παρασκευή πριν από το «Life Of Brian», είναι εν μέρει δραματοποιημένη, αλλά έχει χτιστεί γύρω από τις πραγματικές ηχογραφήσεις της συνομιλίας με το κοριτσάκι. Η απελπισμένη φωνούλα της σου τρυπάει την ψυχή επί 96 ατελείωτα λεπτά.
