Του Γιώργου Σταύρακα
Το 2026 είναι η χρονιά των μεταλλάδων. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη χρονιά έχουν έρθει όλα τα αγαπημένα μας συγκροτήματα, το ένα μετά το άλλο. Άλλη μία μέρα λοιπόν που η metal μουσική είχε την τιμητική της. Μία θρυλική μπάντα (Pantera), ένα συναυλιακό απωθημένο του ελληνικού κοινού (Trivium) και οι σχετικά νεοφερμένοι του είδους (Bodysnatcher).
Την αυλαία σήκωσαν οι Αμερικάνοι Bodysnatcher οι οποίοι είχαν αναλάβει το δύσκολο έργο να ανοίξουν για δύο μεγάλες μπάντες. Η αποστολή τους στέφθηκε με επιτυχία. Πρώτη φορά σε μπάντα που ανοίγει ημέρα festival είδα τόσο κοινό μαζεμένο να τους παρακολουθεί προσεκτικά και τα πρώτα moshpits έκαναν την εμφάνισή τους. Πολλοί (συμπεριλαμβανομένου και εμού) δεν είχαμε δώσει ιδιαίτερη προσοχή στο συγκεκριμένο συγκρότημα, χθες λοιπόν μας απέδειξαν με εμφατικό τρόπο το πόσο λάθος ήμασταν.
Για πρώτη φορά έκαναν την εμφάνισή τους μπροστά στο ελληνικό οι Trivium. Αγαπημένη μπάντα η οποία κατά τα λεγόμενα του τραγουδιστή τους Matt Heafy το πάλευε 21 χρόνια να έρθει στην χώρα μας αλλά δεν το επέτρεπαν οι συνθήκες. Η ασθενής βροχόπτωση δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει κοινό και μπάντα από το να περάσουν καλά. Χειμαρρώδης εμφάνιση με μεγάλες επιτυχίες τους και από κάτω την πλειοψηφία των θεατών, σχεδόν, να παραληρεί. Τα moshpits έδιναν και έπαιρναν και η διάθεση όλων ήταν κάτι παραπάνω από ανεβασμένη. Ο frontman σε κάθε ευκαιρία εξυμνούσε το κοινό και τη χώρα μας, καθώς από την ελληνική μυθολογία έχουν εμπνευστεί πολλά από τα τραγούδια τους. Κοινώς, δεν έβαλε γλώσσα μέσα του, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Υπόσχεση της μπάντας είναι ότι σίγουρα δεν θα περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να τους δούμε και ότι πολύ πιθανόν του χρόνου να τους απολαύσουμε σαν headliners μία μέρα του Release.
Αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα των 90s ήταν οι Pantera. Την περίοδο που η αγαπημένη μας μουσική δεν περνούσε και τις καλύτερες μέρες της αυτοί κατάφεραν να την κρατήσουν όρθια με δίσκους ογκόλιθους (Cowboys from Hell και Vulgar Display of Power) και εμφανίσεις που καθήλωναν το κοινό. Οι Dimebag Darell, Vinie Paul, Phil Anselmo και Rex Brown ήταν τότε οι Pantera. Το 2003 μετά από τεράστιες επιτυχίες αλλά και τεράστιες εντάσεις στου κόλπους της μπάντας οι Dimebag και Vinnie Paul αποφάσισαν ότι οι Pantera έπρεπε να διαλυθούν. Ο καθένας ακολούθησε το δρόμο του και εκεί ήρθε η πρώτη τραγωδία με την δολοφονία του Dimebag Darell από οπαδό σε live της τότε μπάντας του Damage Plan και μετά από χρόνια ο αδερφός του ο Vinnie Paul βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του.
Υπενθυμίσαμε την ιστορία τους γιατί αυτό που είδαμε ήταν μεν οι Pantera, αλλά κατά το ήμισυ. Οι εναπομείναντες Phil Anselmo και Rex Brown μετά από χρόνια αδράνειας και ενασχόλησής τους με άλλα projects, επαναδραστηριοποίησαν τους Pantera με την βοήθεια δύο θρύλων της metal, του Zakk Wylde (Ozzy Osbourne, Black Label Society) και του Charlie Benante.
Για την εμφάνισή τους δεν έχουν να ειπωθούν πολλά. Το setlist προφανώς ήταν ένα best of με κομμάτια που έχουν μπει στο πάνθεον της metal όπως Walk, 5 minutes alone, I am broken κ.α. Ο Anselmo αρκετά επικοινωνιακός, ο Rex Brown δεν έκανε αισθητή την παρουσία του, o Benante σταθερά παιχταράς. Αλλά την παράσταση έκλεψε ο Zakk Wylde με την επιβλητικότητα και το παίξιμό του.
Εν κατακλείδι, μία πολύ καλή εμφάνιση η οποία κατ’ εμέ τουλάχιστον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί tribute στους Pantera. Επίσης προσωπικά περίμενα να παίξουν λίγο παραπάνω και μου έλειψαν και δύο κομμάτια, το λατρεμένο Domination (μόνο το breakdown που έπαιξαν δεν μετράει) και το Cemetary gates.
