Κείμενο, φωτογραφίες: Δημήτρης Σταματίου
Η ψιχάλα που άρχισε να πέφτει, εκεί, γύρω στη μία-μιάμιση ώρα από την έναρξη της συναυλίας, δεν ήταν αρκετή να αποθαρρύνει τον κόσμο που έκανε sold out τις δύο συναυλίες του Γιάννη Αγγελάκα και του Νίκου Βελιώτη - και της Καλλιόπης Μητροπούλου, η οποία φαίνεται ότι έχει γίνει το τρίτο μέλος της «παρέας» - και να τον υποχρεώσει να αποχωρήσει από το Θέατρο Δόρας Στράτου.
Μερικοί έφυγαν από τις κερκίδες και αναζήτησαν κάλυμμα κάτω από τα δέντρα, οι περισσότεροι, ωστόσο, παρέμειναν καθισμένοι, να ακούν με προσοχή τις minimal ηχητικές περιπλανήσεις τριών μουσικών που μοιάζουν πλέον να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν και να χειροκροτούν με ειλικρινή ενθουσιασμό μετά το τέλος του κάθε κομματιού.
Ο Αγγελάκας κι ο Βελιώτης συνεργάζονται εδώ και αρκετά χρόνια, φτιάχνοντας μουσικές που λίγη σχέση έχουν με τα πιο γνωστά σχήματά τους (Τρύπες και In Trance 95): χαμηλότονα, εσωτερικά κομμάτια, στηριγμένα στο «πειραγμένο» τσέλο του Βελιώτη (και στα διάφορα «μπλιμπλίκια» που χρησιμοποιεί) και την χαμηλόφωνη, μισή-απαγγελία-μισό-τραγούδι του Αγγελάκα. Επανάληψη, ατμόσφαιρα, θραυσματικές εικόνες και κάπου-κάπου εκρήξεις ήχου που περισσότερο τονίζουν την μινιμαλιστική φύση των τραγουδιών.
Κάπως έτσι κύλησε και το σχεδόν δίωρο το βράδυ της Δευτέρας: στη μια γωνία ο Βελιώτης με το ηλεκτρικό τσέλο και τα πολλά ηλεκτρονικά μαραφέτια του (samplers, sequencers, drum machines, ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς...), στην άλλη η Καλλιόπη Μητροπούλου με το βιολί της και στη μέση καθιστός ο Αγγελάκας, να μισο-αφηγείται, μισο-τραγουδάει ιστορίες, όπως αυτές που πάντα έλεγε, αλλά πλέον πιο ήρεμα, πιο χαμηλότονα, με εκείνο το ολοδικό του στιλ που είναι τόσο οικείο και - όμως - τόσο ιδιόμορφο.
Το setlist είχε και τις απαραίτητες διασκευές: Ζαμπέτα («Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω», αν και ο Αγγελάκας υποστήριξε ότι είναι του Μάρκου...), Βαμβακάρη («Πλημμύρα» και «Μπλε παράθυρα»), Σπανό («Άνθρωποι μονάχοι»), Παπαϊωάννου («Σαν βγαίνει ο Χότζας στο τζαμί», αφιερωμένο στον Βαγγέλη Αδριανό ή «Ναύτη», τον οποίο και έχουν σαμπλάρει) και Χατζιδάκι, όλα παιγμένα με το ύφος και στιλ που έχει γίνει σήμα κατατεθέν των δύο μουσικών, αλλά και με εμφανή αγάπη και σεβασμό για το υλικό..
Μας άρεσε η συναυλία; Φυσικά. Πού αλλού θα ακούσει κανείς διασκευή Βαμβακάρη με beat θαρρείς βγαλμένο από τον πρώτο δίσκο των Suicide, ή Χατζιδάκι που θυμίζει περισσότερο Tuxedomoon και λιγότερο Ορχήστρα των Χρωμάτων; Η ουσία, πάντως, είναι ότι Αγγελάκας και Βελιώτης μοιάζουν να έχουν βρει τη μουσική τους γλώσσα και, ταυτόχρονα, να περνάν και πολύ καλά μαζί, κάτι που βγήκε με όμορφο τρόπο στη συναυλία. Τα κομμάτια «πειράχτηκαν» επαρκώς για το live setting, o Αγγελάκας ήταν καλοδιάθετος και ο κόσμος ορεξάτος. Τι άλλο χρειάζεται, αλήθεια, για ένα σπουδαίο live;...
