Κυριακή στις 9 το βράδυ και το Love Radio 97,5 διοργάνωσε μια συναυλία με τον Σάκη Ρουβά, στο ειδικά διαμορφωμένο Αθηνών Αρένα.
Η πλατεία είχε γεμίσει από νωρίς από «Ρουβίτσες» που ούρλιαζαν «Σάκηηη», με κάθε πιθανή κι απίθανη χροιά, με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο: Υστερικά, παρακλητικά, απεγνωσμένα, οργισμένα, ανυπόμονα, με την επιθυμία του απόλυτου fan.
Κοιτώντας στο stage, καταλάβαινες από την αρχή ότι αφενός δεν θα ήταν playback, αφετέρου ότι η ομάδα White Room είχε στήσει ένα σκηνικό για ένα ξεχωριστό event. Έγχορδα, βιολιά, μπασαβιόλες, κιθάρες, κρουστά, τρομπόνια, σαξόφωνα, ντραμς, το πιάνο με τον μαέστρο, τα παιδιά στα φωνητικά ανάμεσά τους και η Βικτώρια Χαλκίτη όλα ήταν στη θέση τους, τα video wall αναμμένα, το vibe στην αίθουσα χτυπούσε κόκκινα.
Γύρω στις 9 και κάτι, ο εκφωνητής αναγγέλλει την έλευση του Σάκη.
Και να, βγαίνει, με απλά παπουτσάκια, τζιν και μπλούζα από τα Sprinter Stores κι από όλες τις κατευθύνσεις άκουγες ουρλιαχτά πασπαλισμένα με γερές δόσεις - τι άλλο; - «Σάκηηηη»!
Η συναυλία ξεκινά και τραγούδι με το τραγούδι αντιλαμβάνομαι αρκετά πράγματα.
Τα κομμάτια είναι ενορχηστρωμένα διαφορετικά για αυτό το event - κάποια τα έπαιξαν και μπόσα νόβα! όλα μπαλάντες ή, το πολύ, mid tempo, ειδικά για τη βραδιά που σε λίγες ώρες θα έφερνε τη γιορτή(;) του Αγίου Βαλεντίνου.
Ο Σάκης, όσο μεγαλώνει ομορφαίνει και σε κάνει να σκεφτείς πολύ έντονα την εγγραφή που είχες πληρώσει πριν από μήνες στο γυμναστήριο της γειτονιάς σου και δεν πήγες ποτέ. Γι αυτό, όχι για το γυμναστήριο, αλλά για το Σάκη, ρωτήστε πώς το κάνει όλες αυτές τις «Ρουβίτσες», κάθε πιθανής κι απίθανης ηλικίας, που τον λατρεύουν σαν θεό και που σε κάθε ευκαιρία σκαρφάλωναν στη σκηνή για μια και μόνο αγκαλιά, για ένα και μόνο φιλί, με τους άντρες της ομάδας σεκιούριτι να εύχονται να περιφρουρούσαν τους παίκτες του Παναθηναϊκού μέσα στο «Καραϊσκάκη».
Μια άλλη διαπίστωση, έχει να κάνει με τη φωνή του. Είναι φανερό ότι έχει κάνει άπειρες πρόβες κι άλλες τόσες ασκήσεις φωνητικής για να μπορεί να παίζει με τη φωνή του, ενώ έχει βρει και έναν νέο τόνο στα «ψηλά» του.Επίσης, τώρα πια είναι άνετος πάνω στη σκηνή, δεν διατρέχεται από το σύνδρομο «να τα πούμε να φύγουμε», παίζει με το κοινό, του μιλάει, απαντάει, εκεί πάνω ζει.
Η σκηνική του παρουσία, όπως και ο ίδιος, είναι περισσότερο ώριμος, ξέρει πώς θα περπατήσει, πού θα κοιτάξει, τι θα πει. Αυτό που δεν άλλαξε είναι ο τρόπος που λικνίζεται και κάνει το κορίτσια όλων των γενεών να παραληρούν.
Η διοργάνωση ήταν εξαιρετική, η ομάδα του Love Radio είχε φροντίσει τα πάντα, ο Τρύφωνος, η Γκουρνέλου, η Δρούτσα, οι παραγωγοί, αλλά και οι ηχολήπτες του σταθμού δεν ήταν εκεί διεκπεραιωτικά, αλλά με διάθεση να περάσουν οι ακροατές τους καλά, όπως και έγινε, δεν νομίζω κανείς να είχε παράπονο από αυτή βραδιά.
Φεύγοντας, με τσιγάρο στα χείλη, σκεφτόμουν αυτά τα κορίτσια που ανέβηκαν πάνω στη σκηνή για να ακουμπήσουν έστω και το μανίκι του Σάκη. Πώς θα κοιμήθηκαν το βράδυ; Τι θα πόσταραν στο facebook, στο twitter, τι θα πουν στις φίλες τους την επόμενη μέρα; Την ίδια απορία είχα όταν είχα δει και τον Springsteen να ανεβάζει ένα κορίτσι on stage η Courtney Cox ήταν, τελικά! τα ίδια σκεφτόμουν όταν έβλεπα ασπρόμαυρες εικόνες με τον Elvis να προσπαθεί να γλιτώσει από τις ορδές των groupies που έκαναν αναρρίχηση στη σκηνή. Το πάρκινγκ του Αθηνών Αρένα αδειάζει, η Πειραιώς είναι άδεια από αυτοκίνητα, με κάτι κίτρινα φώτα χαμένα στην καταχνιά της υγρασίας, είναι περασμένα μεσάνυχτα, ξημερώνει του Αγίου Βαλεντίνου, τα μισά ραδιόφωνα θα παίζουν τραγούδια αγάπης, τα άλλα μισά θα καίνε τον Άγιο(;) στα κάρβουνα, η επιστροφή είναι με τα μάτια νυσταγμένα και βαριά. Η επιστροφή είναι με μια διαπίστωση, «ο Σάκης, τελικά, έχει πει πολλές μπαλάντες» και με μια ερώτηση: Είναι, τελικά, τηρουμένων των αναλογιών, ο Έλληνας Elvis;
