Κείμενο - φωτογραφία: Θωμάς Σίδερης
Σήμερα. Λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι. Ψιλόβροχο. Επιταχύνω το βήμα μου. Ο Μοχάμαντ θέλει παγωτό βανίλια. Σταματώ στο περίπτερο έξω από το νοσοκομείο.
-«Έχετε παγωτό βανίλια;»
-«Άνοιξε το ψυγείο και δες μόνος σου. Ό,τι έχει μείνει».
Παίρνω το κυπελάκι κι ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες του νοσοκομείου. Ανοίγω την πόρτα του θαλάμου - έχω κάνει το παγωτό αεροπλάνο και το προσγειώνω στο προσκέφαλο του Μοχάμαντ. Ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζα συχνά με τον γιο μου όταν ήταν μικρός.
Έξω η Αθήνα μουντή, γκρίζα, ανυπόφορη. Βλέπω την πόλη μέσα από τη φιάλη του ορού του Μοχάμαντ. Στο περβάζι ένα μπλοκ ιχνογραφίας και άπειρες κηρομπογιές. Στις καρέκλες δυο δίσκοι με φαγητό, ένας γι' αυτόν κι ένας για τη μητέρα του. Η μητέρα του λείπει, πήγε σε ένα άλλο νοσοκομείο για ιατρικές εξετάσεις.
Ο Μοχάμαντ είναι ένα από τα δέκα βαριά τραυματισμένα παιδιά της Γάζας που φιλοξενεί η Ελλάδα. Ο Μοχάμαντ έζησε τη φρίκη των ανελέητων βομβαρδισμών του Ισραήλ, έχασε αδέλφια και ανίψια. Έχασε και άλλους δικούς του τα επόμενα χρόνια, απλώς δεν το γνωρίζει.
Ο Μοχάμαντ μεταφέρθηκε στην Ελλάδα σε ηλικία 13 χρόνων για ν' ανοίξει τα φτερά του και να σταθεί ξανά στα πόδια του ζωντανός. Εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται συνεχώς στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Αλλά ο Μοχάμαντ ονειρεύεται, τραγουδάει, ζωγραφίζει και έχει μάθει και λίγα ελληνικά.
Εδώ και μήνες το περιμέναμε. Ξέραμε ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Το ήξερε και εκείνος. Όσο περνούσε ο καιρός βυθιζόταν στη θλίψη του. Τις τελευταίες μέρες δεν του έπαιρνες λέξη.
Ο Μοχάμαντ θέλει να κοιμηθεί. Σήμερα ξύπνησε από τις επτά το πρωί. Ο Μοχάμαντ θέλει να κοιμηθεί για να μη σκέφτεται. Ούτε ζωγραφική ούτε τραγούδι ούτε τίποτα σήμερα.
Την Παρασκευή το πρωί ο Μοχάμαντ, σήμερα πια 16 χρόνων, θα υποβληθεί σε ακρωτηριασμό του ποδιού του.
Όσο κι αν πονάω, είμαι σίγουρος ότι ο Μοχάμαντ θα τα καταφέρει. Θα βγει επιτέλους από το νοσοκομείο, θα σταθεί ξανά όρθιος, θα τρέξει στην αγκαλιά της μάνας του και θα βγει να παίξει μπάλα σε μια χωμάτινη αλάνα, όπως αυτές που έπαιζαν κάποτε ο Άχμαντ και ο Χασάν, οι δυο φίλοι του από το σχολείο. Ο Άχμαντ και ο Χασάν σκοτώθηκαν στη Γάζα τον Ιανουάριο του 2024. Ο Μοχάμαντ δεν το ξέρει. Κι ελπίζω να μην το μάθει ποτέ.
