Του Δημήτρη Κανελλόπουλου
Μπορείς να μην έχεις σχεδόν τίποτε κοινό (ιδεολογικά και πολιτικά) με μία εφημερίδα και όμως να την παραδέχεσαι ότι είναι καλή, πολύ καλή; Εννοείται. Και να τη σέβεσαι. Το «Πρώτο Θέμα» παράδειγμα, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι μία speed-άτη και με δημοσιογραφικά αντανακλαστικά, εφημερίδα.
Και η «Εστία» λοιπόν είναι εξαιρετική. Της πατρίδας και της θρησκείας οκέι, αλλά εφημερίδα σοβαρή και με άποψη. Ανέκαθεν ήταν έτσι, πάντοτε όλοι την διάβαζαν προσεκτικά. Το ίδιο γίνεται και τώρα, τα άρθρα-ρεπορτάζ του Μανώλη Κοττάκη ιδίως στο κυριακάτικο φύλλο είναι από τα πολύ δυνατά στον εγχώριο Τύπο.
H «Eστία» γιόρτασε τα 150 χρόνια της κυκλοφορίας της την περασμένη Παρασκευή στο Ωδείο Αθηνών μαζεύοντας κόσμο και κοσμάκη. Γέμισε ο χώρος ασφυκτικά και είναι χώρος μεγάλος, τον ξέρουμε καλά εμείς που πάμε στις συναυλίες. Και γέμισε και με Μητροπολίτες, πρέπει να ήταν τέσσερις-πέντε, πήραμε ευλογία να έχουμε για πολλούς μήνες. Εννοείται πως αυτός του οποίου η παρουσία δημιούργησε μεγαλύτερη αίσθηση και όλοι έσπευσαν μετά να του μιλήσουν, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς.
Ο Μανώλης Κοττάκης έκανε μία ωραία αναδρομή στην ιστορία της «Εστίας», ιστορία που πιάνει τρεις διαφορετικούς αιώνες. Από τους ομιλητές ξεχώρισε με το χιούμορ του ο καθηγητής Ιατρικής στα Αμερικανικό πανεπιστήμιο Στάνφορντ Γιάννης Ιωαννίδης, που έκανε μία απολαυστική ανάλυση της αριστείας του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά και της εφημερίδας «Καθημερινή». Το βίντεο είναι όλα τα λεφτά.
Μίλησε και ο εκδότης Γιάννης Φιλιππάκης, ιδιοκτήτης της εφημερίδας περισσότερο από μία δεκαετία τώρα. Και ενώ διατηρεί μία (ακόμα) εφημερίδα ζωντανή, η ΕΣΗΕΑ του γύρισε την πλάτη. Σημεία των καιρών.
Θέλω να σας πω, τέλος, ότι μία Κυριακή έγραψα ένα κείμενο στην «Εστία», στη σελίδα με τους guests. Μου ζήτησαν ένα... «κινηματογραφικό» κείμενο για τον Λάνθιμο. Λόγω ενός αστείου σχολίου εδώ στο e-tetRadio. «Έλα Θεέ και κύριε» σκέφτηκα, αλλά (τους) το έγραψα. Θα έτριξαν τα κόκκαλα των τόσων επιφανών σχολιαστών της εφημερίδας, που κόσμησαν τις σελίδες της, εδώ και 150 χρόνια. Που να ξέραν οι άνθρωποι να αρνηθούν τότε...
