του Δημήτρη Σταματίου
Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ένα συγκρότημα από τη Γερμανία προκάλεσε αναταράξεις στην τότε αρκετά νέα σκηνή του goth rock: οι Xmal Deutschland από το Αμβούργο, μια μπάντα που ιδρύθηκε από γυναίκες και τα μέλη της ήταν στην πλειοψηφία τους γυναίκες, με μια σειρά «νευρικά» σινγκλάκια και μια χούφτα δίσκους φάνηκε να δείνει μια άλλη, πιο τευτονική ματιά στο είδος που ήδη είχε αποκτήσει τους μεγάλους «αποστόλους» του (Siouxsie and the Banshees, The Cure, Bauhaus, Joy Division, Sisters of Mercy και πάει λέγοντας).
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 οι Xmal Deutschland διαλύθηκαν και η frontwoman τους, η Anja Huwe, ουσιαστικά αποσύρθηκε από το χώρο της μουσικής για να ασχοληθεί με την visual art. Ωστόσο, το 2025, μετά από την παρότρυνση της φίλης της, Mona Mur, ξαναμπήκε στο στούντιο, ηχογράφησε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Codes» και ξαναβγήκε στον δρόμο σε μια μεγάλη περιοδεία, η οποία τελείωσε χθες το βράδυ στο Gazarte στην Αθήνα.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της συναυλίας στηρίχθηκε στο υλικό των Xmal Deutschland (λογικό), με κάποια κομμάτια του «Codes» να σκορπίζονται εδώ κι εκεί. Και, αν υπάρχει ένα πρώτο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι τελικά, εκείνα τα πρώιμα σινγκλάκια (το «Incubus Succubus», το «Qual», το «Schwarze Welt», κ.λπ.), καθώς και οι δύο πρώτοι δίσκοι του συγκροτήματος («Fetisch» και «Tocsin»), έχουν μια διαχρονική αύρα και 40 χρόνια μετά την κυκλοφορία τους ακούγονται φρέσκα και δυναμικά (με κάποιες μικρές παρεμβάσεις εκμοντερνισμού τους...).
Συμπέρασμα δεύτερο, η Anja στα 68 της χρόνια παραμένει μια εντυπωσιακή παρουσία επί σκηνής, διατηρώντας εκείνη την εντυπωσιακή ισορροπία ανάμεσα στην ατονικότητα και τη μελωδία όταν τραγουδάει, που έκανε ιστορικές τις ηχογραφήσεις και τις συναυλίες των Xmal Deutschland στη δεκαετία του '80. Αρχίζοντας με one-two-punch («Boomerang» και «Geheimnis») και τελειώνοντας με το «Orient», η Γερμανίδα τραγουδίστρια φρόντισε να κρατήσει το κοινό... στην τσίτα για όλη τη διάρκεια του σόου.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ανατριχίλα ένιωσα μόνο όταν άκουσα τα «Incubus Succubus» και «Qual» (φαντάζομαι και όλοι οι «παλιοί» φανς των Xmal Deutschland...), ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι η συναυλία συνολικά μου άρεσε πολύ, καθώς η Anja και το συγκρότημά της φρόντισαν να τιμήσουν τον ήχο με τον οποίο η τραγουδίστρια έγραψε ιστορία, χωρίς να ακούγονται ρετρό.
Για την ιστορία, τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας The Depths, οι οποίοι - από αυτά που άκουσα - έχουν μελετήσει σε βάθος τον ήχο και την ιστορία του post punk/goth. Ήταν καλοί και εκτός σοβαρού απροόπτου σύντομα θα αποτελούν συγκρότημα αναφοράς του είδους, τουλάχιστον για την ελληνική σκηνή.
