ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: «ΛΕΙΠΕΙ Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ, Η ΠΡΟΤΑΣΗ»

Με τον Δημήτρη Παπασπυρόπουλο, έναν από τους πιο αγαπητούς dj της πόλης, τα είχαμε ξαναπεί στο e-tetRadio, αλλά επειδή πέρασε πολύς καιρός, θεώρησα ότι θα ήταν σωστό να δούμε το κατά πόσο άλλαξε απόψεις και τοποθετείται, πλέον, διαφορετικά απέναντι στο μέσο που του ταιριάζει πολύ. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης δεν άλλαξε καθόλου, έχει την ίδια αντίληψη και αίσθηση για το ραδιόφωνο, αλλά τώρα είναι περισσότερο ώριμος και κατασταλαγμένος.
Γεννημένος στην Αθήνα, ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος αποφοίτησε από το Μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Ως dj ξεκίνησε να εργάζεται το 1985, ενώ ως παραγωγός ραδιοφώνου εργάστηκε αρχικά στον ΚΛΙΚ FM (1996-2001) και αργότερα στον BEST 92,6.
Έχει κάνει remix (Last Chance Remixes) σε πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και γκρουπ της Ελλάδας και του εξωτερικού, ανάμεσά τους αυτό στο Games Without Frontiers του Peter Gabriel, το οποίο ψηφίστηκε μέσα στα 5 καλύτερα remix παγκοσμίως, από την επιτροπή των Real World Studios και πιο πρόσφατο αυτό στο τραγούδι "Billion Hands" των Ιρλανδών Saso.
Έχει επιμεληθεί 10 μουσικές συλλογές από το 1999 ως σήμερα, με πιο πρόσφατη την Long Missed Heroes που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2010.
Είναι ο παραγωγός του άλμπουμ των Transistor Things You Miss When You Blink που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2008, ενώ πρόσφατα επιμελήθηκε τη μουσική της θεατρικής παράστασης «Μήδεια» του Zan Anouilh, που ανέβηκε στο θέατρο Altera Pars την Άνοιξή του 2010.
Ο Δημήτρης μεγάλωσε παρέα με τα ερτζιανά, αλλά παραμένει κλάσικ, σε όποια ώρα κι αν κάνει εκπομπή. Κι αν κάτι δεν άλλαξε ποτέ, είναι η ραδιοφωνική αύρα του...


Πόσο εύκολο είναι να παίζεις μουσικές σε ένα studio και να μην έχεις οπτική επαφή με τους ακροατές στους οποίους απευθύνεσαι;
Δεν είναι τόσο θέμα ευκολίας ή δυσκολίας. Είναι, απλά, πολύ διαφορετικό από το να παίζεις μουσική σε ένα club. Εκεί, τα πράγματα είναι άμεσα και ξεκάθαρα. Στο ραδιόφωνο έχεις μεγάλο περιθώριο να χρησιμοποιήσεις τη φαντασία σου, δημιουργώντας μουσικά σενάρια με τα οποία στοχεύεις τη φανταστική παρέα που σε ακούει πίνοντας μπύρες στην παραλία ή τον φοιτητή στο Λονδίνο, τον εκνευρισμένο οδηγό στην Κατεχάκη ή τους υπαλλήλους ενός γραφείου, ενώ λείπει ο διευθυντής. Τα συγκεκριμένα, βέβαια, μόνο φανταστικά δεν είναι. Το ραδιόφωνο είναι διαφορετικό ταξίδι - περισσότερο συναρπαστικό - γιατί οι συνεπιβάτες σου είναι αόρατοι.

Τι θεωρείς ότι λείπει από το ραδιόφωνο σήμερα;
Η διαφορετικότητα, η έκπληξη, το μεράκι, η πρόταση.

Νομίζω ότι, πλέον, έχω χάσει το μέτρημα. 10 ή 11 συλλογές έχεις κυκλοφορήσει μέχρι τώρα;
Αν υπολογίσεις και τη συλλογή «Before the Summer Came», που είχα επιμεληθεί το 2008 για το περιοδικό FREE, είναι 11.



Υπάρχει συστατικό για μια επιτυχημένη συλλογή;
Εξαρτάται από τον ορισμό της επιτυχίας. Για μένα επιτυχημένη είναι η συλλογή που αντέχει στο χρόνο, αυτή που παραμένει ζωντανή στα cd players, που συνεχίζεις να ακούς τραγούδια της σε ένα καφέ, ένα μπαρ ή στο ραδιόφωνο, η συλλογή για την οποία κοιτώντας την τώρα, από απόσταση, νιώθεις δικαιωμένος, που την έκανες. Δεν ξέρω ποια είναι τα συστατικά για μια τέτοια συλλογή, αν τα ήξερα δεν θα είχε τα ίδιο ενδιαφέρον η δημιουργία της επόμενης.

Αντίστοιχα, για έναν ραδιοφωνικό σταθμό;
Ένας ραδιοφωνικός σταθμός για μένα είναι πετυχημένος, όταν έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως σταθερή αξία, ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς δεν τον επιλέγουν πάντα. Είναι πετυχημένος όταν ανανεώνει το ακροατήριό του, όταν συνεχίζει να συγκινεί, να διασκεδάζει, να προτείνει, να συμμετέχει με τον δικό του τρόπο στην πνευματική αφύπνιση. Οι ακροαματικότητες σπάνια αγαπάνε αυτούς τους σταθμούς.