Η Κατερίνα Παναγοπούλου, σύμφωνα με το βιογραφικό της, γεννήθηκε στις 16 Μαΐου στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πάντειο - τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ - απ που πήρε και πτυχίο. Λίγο νωρίτερα, στο 3ο έτος, ξεκίνησε πρακτική στον FLASH 96 όπου παραμένει εδώ και 9 χρόνια, έχοντας κάνει, σχεδόν, τα πάντα. Ελεύθερο ρεπορτάζ, εκφώνηση δελτίων, παραγωγή εκπομπών, media, ρεπορτάζ υπουργείου Εργασίας, παρουσίαση εκπομπών, αλλά και εκπομπή με τον Μίμη Ανδρουλάκη. Παράλληλα, από το 2004 εργάστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Όλα, από το 2005 στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, ενώ αρθρογράφησε στην Athens Voice, από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε. Αν τη ρωτήσεις κάτι και την αφήσεις να μιλάει, πιθανώς να μη σταματήσει ποτέ και για κανέναν λόγο! Και το θέμα είναι ότι η Κατερίνα είναι συγκροτημένη, με άποψη και σεβασμό στην ελληνική γλώσσα.
Τι πιστεύεις ότι «απουσιάζει», σήμερα, από τους ενημερωτικούς σταθμούς;Θεωρώ ότι απουσιάζει ο σαφής προσανατολισμός και μία ξεχωριστή προσωπικότητα που οφείλει να έχει ένας ενημερωτικός σταθμός, σε σχέση με τα άλλα μέσα. Συχνά πέφτουμε στην παγίδα να θέλουμε να είμαστε λίγο από όλα. Ανάλυση εφημερίδας, αμεσότητα διαδικτύου μαζί με τον χαλαρο-ψυχαγωγικό χαρακτήρα της τηλεόρασης. Αυτό, δεν γίνεται. Η πεμπτουσία του ενημερωτικού ραδιοφώνου είναι η είδηση και εκεί πρέπει να εστιάσει. Να την κάνει εγκυρότερη, ταχύτερη, πληρέστερη, να ξέρει ο ακροατής ότι εάν ακούει έναν ενημερωτικό σταθμό θα ενημερωθεί άμεσα για ό,τι συμβαίνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει. Δυστυχώς, το ραδιόφωνο «ζηλεύει» την τηλεόραση και αυτό είναι λάθος. Πολλές φορές μοιάζει με χαλασμένη τηλεόραση της οποίας έχει χαλάσει η εικόνα και ακούς μόνο τον ήχο.
Πώς θεωρείς ότι θα εξελιχθεί το ενημερωτικό ραδιόφωνο στα επόμενα χρόνια;
Το ενημερωτικό ραδιόφωνο περνάει κρίση και γι αυτό νομίζω ότι φταίει το ίδιο. Δεν κατάφερε να εξελιχθεί όπως τα άλλα μέσα ή εξελίσσεται με έναν τρόπο ανορθόδοξο. Κάποια πράγματα που ακούγονται σήμερα στον αέρα δεν θα τα άκουγες ποτέ στον παρελθόν από ενημερωτικό σταθμό. Επειδή στο αυτοκίνητο μου αρέσει να παίζω ανάμεσα σε ενημερωτικούς σταθμούς, υπάρχουν φορές που ακούω εκφράσεις, είδη εκπομπών και θεματολογία και νομίζω ότι ακούω μουσικό σταθμό. Θυμάμαι πριν 9 χρόνια, όταν ξεκινούσα στο ραδιόφωνο, πόσο δύσκολο θεωρείτο να πάρεις εκπομπή σε ενημερωτικό σταθμό. Τώρα πια, ακούς τα πάντα. Και αυτό νομίζω ότι δεν είναι καλό. Διαφωνώ με τη λογική που λέει ότι εκσυγχρονισμός του ενημερωτικού ραδιοφώνου σημαίνει να το μπασταρδέψουμε - στυλ infotainment - αν και βλέπω ότι όλο και περισσότερο πάμε προς τα εκεί. Όλα αυτά τα λέω από τη μεριά ενός εργαζόμενου σε ενημερωτικό ραδιόφωνο, ως ακροάτρια άλλων ραδιοφώνων, αλλά και ως αποδέκτης σχολίων ακροατών, επί 9 χρόνια. Ο κόσμος δεν θέλει παντού να ακούει τα ίδια. Για μένα το στοίχημα του ενημερωτικού ραδιοφώνου είναι να καταφέρει να γίνει το καλύτερο και ταχύτερο μέσο στο κυνήγι της είδησης, της γρήγορης ανάλυσης και της πληροφορίας και όχι ένα infotainment προϊόν που τα χωράει όλα.
Θα μπορούσες να κάνεις μόνο μουσική εκπομπή;Θεωρώ ότι το να κάνεις μία μουσική εκπομπή, απαιτεί βαθιά μουσική παιδεία και όχι απλά να βάζεις τα σουξέ της εποχής, να διαβάζεις αποσπάσματα από περιοδικά και να επαναλαμβάνεις τον χορηγό. Πέραν αυτού φοβάμαι ότι μάλλον δεν θα ήμουν καλή σε μία καθαρά μουσική εκπομπή. Έχοντας συνηθίσει να μιλάω με συνεχή ροή στο μικρόφωνο, φοβάμαι ότι θα έσπαγα τα νεύρα των ακροατών που θα έβαζαν την εκπομπή για να ακούσουν τραγούδια και θα τα διέκοπτα για να αρχίσω να μιλάω. Άλλωστε, αυτό που μου επισημαίνουν οι φίλοι μου ακούγοντας τις εκπομπές μου αυτά τα χρόνια είναι ότι οι επιλογές μου μουσικά είναι - για να το πω απλά - αχταρμάς! Από Θηβαίο μπορεί να πάω σε Lady Gaga και από εκεί σε μία μπαλάντα. Άρα, τι εκπομπή θα ήταν αυτή;
Από το ξεκίνημά σου στο ραδιόφωνο είχες πολλές και διαφορετικές αρμοδιότητες. Τελικά, τι από όλα αυτά επιλέγεις;
Πράγματι, από την αρχή ήμουν αυτό που λέμε το παιδί για όλες τις δουλειές, αλλά ακόμα και σήμερα, 9 χρόνια μετά, που εξακολουθώ να είμαι στον Flash κάνω δελτία ειδήσεων, ρεπορτάζ του υπουργείου εργασίας και δύο εκπομπές. Μία με τον Μίμη Ανδρουλάκη κάθε Σάββατο πρωί και τη δική μου Σαββατοκύριακο, το απόγευμα. Δεν ξέρω τι θα επέλεγα. Στο ραδιόφωνο συμβαίνει κάτι το μαγικό που δεν μπορεί να συμβεί σε άλλο μέσο ενημέρωσης: Είναι διαδραστικό, δεν έχει αυστηρό προγραμματισμό όπως η τηλεόραση, είναι γρήγορο και άμεσο όπως δεν μπορούν πρακτικά να είναι οι εφημερίδες, δεν είναι στιλιζαρισμένο, έχεις σχετικά μεγαλύτερη ελευθερία σε σχέση με άλλα μέσα και σου δίνει τη δυνατότητα να μεταδώσεις (αυτό που λέμε εδώ και πολλά χρόνια ως moto στον Flash) «αυτό που συμβαίνει, την ώρα που συμβαίνει». Παράλληλα, επειδή δεν υπάρχει εικόνα, ο ακροατής προσέχει τον χρωματισμό της φωνής, τον τόνο, τις παύσεις και φαντάζεται πώς μπορεί να είναι αυτός που κρύβεται πίσω από το μικρόφωνο. Έτσι, λοιπόν, μία δουλεμένη εκπομπή στο ραδιόφωνο μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι μαγικό. Αυτή η πολυδιάσπαση, βέβαια, αρμοδιοτήτων, που απαιτεί η εποχή της κρίσης, καθιστά το στοίχημα ακόμα πιο δύσκολο.
Την ακούτε κάθε Σάββατο πρωί στις 10.00 και τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου στις 19:00
