ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΟΣ;

Του Βασίλη Αδαμόπουλου

Κολλημένος στον υπολογιστή παρακολουθώ τις τελευταίες δύο μέρες έναν ακόμη διαδικτυακό «εμφύλιο» με αφορμή τους τραμπουκισμούς του Κασιδιάρη σε ζωντανή μετάδοση.
Η Ελλάδα ξανα-ανακαλύπτει το θέμα της βίας με ντεμοντέ όρους τηλεοπτικού σόου, μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές.
Αναμένοντας την ομαδική μας ψυχοθεραπεία στα γήπεδα της Πολωνίας, πετάμε για άλλη μια φορά τη μπάλα της αλήθειας που μας καθορίζει στην εξέδρα.  Ή ακόμα χειρότερα εστιάζουμε κατά το δοκούν σε πτυχές ενός αδιεξόδου που έχει φέρει μια ολόκληρη κοινωνία στα κάγκελα.
Εγκλωβισμένοι, ο καθένας με τον τρόπο του, σε μικρές ή μεγαλύτερες αυταπάτες.
Ανακαλύψαμε τώρα τη Χρυσή Αυγή; Την έκρηξη της εγκληματικότητας; Tη βία που διαπερνά την καθημερινότητά μας από την οδική μας μέχρι την όποια άλλη συμπεριφορά; 
Συμβαίνει, τελικά, σήμερα στην Ελλάδα κάτι διαφορετικό απ ότι συνέβη σε άλλες χώρες που χρεοκόπησαν;
Ίσως. Ένας «σημαίνων» παράγοντας της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας είπε ότι η Ελλάδα είναι μια περίπτωση από μόνη της.
Μια χώρα παραδομένη στο έλεος των δανειστών της, με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, περίπου 3 εκατομμύρια ανθρώπους στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, μια παραγωγή αναιμική και μια ύφεση θεόρατη και πρωτοφανή, στροβιλίζεται σε ένα νέο μεγαλοϊδεατισμό κρύβοντας τα προβλήματα κάτω από το χαλί και αναζητώντας σύγχρονους Μεσσίες.
Επιδοκιμάζει, ανέχεται ή ενθαρρύνει συμπεριφορές από τις οποίες την εποχή του «πάρτυ» απέστρεφε απαξιωτικά το βλέμμα.
Γελάει και αποδέχεται τους ξυλαδαρμούς και τους προπηλακισμούς ανθρώπων. Ιδιαίτερα αν είναι «φουμαρισμένοι». Αλλά όχι μόνο.
Αποδέχεται αυτόκλητους νταβατζήδες για την ασφάλειά της.
Τείνει ευήκοον ους σε όσους ομνύουν (και πάλι) ότι λεφτά υπάρχουν.
Αφήνει σχεδόν κάθε έννοια αλληλεγγύης σε μεγαλόστομες διακηρύξεις και φιλανθρωπικά-φοροαπαλλακτικά γκαλά.
Και κλείνει τα μάτια στις μικρές και μεγαλύτερες αυθαιρεσίες που εξακολουθούν να μας κατατρώγουν σα το σαράκι.
Η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και τη Δημοκρατία εμφανίζεται πιο πρόθυμη από ποτέ να τα κατεδαφίσει.
Με μια άγρια αυτοκαταστροφική χαρά, σαν τον απατημένο σύζυγο που ευνουχίζεται για να τιμωρήσει την άπιστη.
Με τους αντιπαρατιθέμενους να έχουν πιάσει τα σύγχρονα ιδεολογικοπολιτικά τους ταμπούρια, λιώνοντας ξινές καραμέλες.
Από τη μια μεριά οι «καλοί» και «καθαροί» Έλληνες που πληρώνουν τους φοροφυγάδες, τα λαμόγια των συντεχνιών και τα κεκτημένα τους.
Και από την άλλη οι «εξαπατημένοι» του συστήματος που ονειρεύονται σύγχρονες «κρεμάλες» για το σάπιο καθεστώς και τους υπηρέτες του. (Όπου υπηρέτης διάβαζε ο στοιχειωδώς αναγνωρίσιμος)
Από τις αυταπάτες ασφαλώς δεν εξαιρώ τον εαυτό μου.
Στην αρχή της κρίσης ήμουν απολύτως πεπεισμένος ότι η όποια χρεοκοπία δεν θα διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό όπως συνέβη αλλού.
Ακριβώς επειδή «η Ελλάδα είναι μια περίπτωση από μόνη της».
Διαψεύστηκα μεγαλοπρεπώς.
Πριν από λίγες μέρες έθεσα στο facebook ρητορικά το ερώτημα: «Που είναι ο πάτος;
Ακαριαία σχεδόν ήρθε η αποστομωτική απάντηση:
«Ακριβώς από πάνω μας».