LISBOA

Του Γιώργου Μουχταρίδη

Αν κάτι με προβλημάτισε τον τελευταίο καιρό (εκτός από όλα τα μεγάλα θέματα του ποιος είμαι, που πάω; κλπ) είναι ότι μια από τις αγαπημένες μου τραγουδίστριες τραγουδοποιούς, η περίφημη Melody Gardot που γράφει σήμερα το αύριο της μουσικής έφτιαξε ένα άλμπουμ εμπνευσμένη εκτός των άλλων και από την συγκρατημένα θλιμμένη, σιωπηλή και μελαγχολική πόλη της Λισαβόνας

Είχα βρεθεί πριν από αρκετά χρόνια περίπου δέκα- στην Λισαβόνα, μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης και με είχε εντυπωσιάσει και έμενα και την παρέα μου ότι ενώ η πόλη έμοιαζε πλούσια σε ιστορία αλλά και σε σύγχρονες υποδομές που διευκολύνουν την καθημερινότητα του πολίτη, και έδειχνε να ευημερεί και αυτή η ευημερία ήταν προς όφελος των πολλών αν όχι όλων οι ίδιοι, οι κάτοικοί της, έμοιαζαν να ζουν προς την αντίθετη μεριά. Μετρημένοι σε συμπεριφορά και επίδειξη πλούτου , άνθρωποι που κυκλοφορούσαν «μικρομεσαία» αυτοκίνητα και φορούσαν  «μικρομεσαία» ρούχα. Σε σύγκριση με εμάς τους Έλληνες, αφήστε το! Κι ας λέγαμε μετά στην παρέα, Έλληνες και Πορτογάλοι, πόσα κοινά στοιχεία έχουμε και ότι αν κάτι είναι ισχυρά και στις δυο χώρες μας και «εξαγώγιμα προϊόντα» είναι «poesia, musica, vino eamor» (ποίηση, μουσική , κρασί και έρωτας)

Αυτές τις μέρες όλοι ενδοσκοπούμε, τουλάχιστον όταν δεν τσακωνόμαστε, όταν δεν φωνάζουμε και όταν δεν δέρνουμε ο ένας τον άλλο. Κοιτάζοντας λοιπόν μια μέρα στο χάρτη την Ελλάδα ένοιωσα όλο μας το αδιέξοδο σαν χώρα, σαν λαός Στα ανατολικά μας εχθροί, στα βόρεια εχθροί, στα νότια μας εχθροί και φυσικά στα δυτικά μας εχθροί. Είμαστε σαν ένα κύμα ή ένα ρεύμα το όποιο δεν μπορεί να διοχετεύει προς καμιά κατεύθυνση και από πουθενά δεν μπορεί να πάρει φρέσκια δύναμη, φρέσκια ζωή.
Ένας φίλος μου είχε πει κάποτε ότι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο  είναι να τον αγαπούν Αν  απολέσει αυτό το επίπεδο τότε το δεύτερο καλύτερο είναι να τον εκτιμούν και αν αυτό δεν ισχύει, τότε ας είναι, να τον φοβούνται. Το ίδιο ισχύει και για χώρες, μόνο που εμείς έχουμε πια χάσει και το τρίτο αυτό στάδιο.

Η Λισαβόνα από την άλλη καταφέρνει να εμπνέει και να ξυπνάει κύματα δημιουργίας και θετικά συναισθήματα σε μια κοπέλα  28 χρονών από την Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α που τους χωρίζουν 10.000 μίλια Ατλαντικού νερού και γράφει έναν δίσκο με τίτλο «The Absense». Δεν υπάρχει εμπόδιο που να ξεπερνά το καλό αφού εδώ και χρόνια έχουμε χάσει σαν σύνολο την ικανότητα να ξυπνάμε το καλό, το δημιουργικό, τον θαυμασμό.  Έχουμε χάσει την συνέχεια μας από τον Χατζηδάκι, τον Ελύτη, τον Θεοδωράκη, τον Καβάφη, τον Αγγελόπουλο Βάλτε όσα ονόματα θέλετε. θα συμφωνήσουμε.

Όπως όλοι έτσι κι εγώ συμμετέχω αυτές τις μέρες σε συζητήσεις. Όταν  με ρωτούν αν θα τα καταφέρουμε  απαντώ «με καμία κυβέρνηση» γιατί αυτό που έχουμε χάσει εδώ και χρόνια δεν είναι τα λεφτά, άλλο είναι. Και αυτό το άλλο αλλάζει πολύ αργά και μόνο από μέσα μας κι όχι επειδή ο Βενιζέλος είδε το φως το αληθινό, ο Τσίπας είναι φρέσκος, ο Κουβέλης σοβαρός, ο Σαμαράς θυμάται την παλιά Ελλάδα,  η Ντόρα είναι επίμονη, ο Καμμένος απερίγραπτος, το Κ.Κ.Ε είναι σταθερό και οι χρυσαυγήτες έχουν πολύ βαρύ  χέρι για το σβέρκο μας.

Υ.Γ Πάρτε το «White Album» των Beatles και ακούστε το Revolution που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάη του 1968... Φυσικά στα Abbey Road Studios.

---

Κάθε ημέρα, για ολόκληρη αυτή την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, το editorial του e-tetRadio φέρει τις υπογραφές γνωστών ραδιοφωνικών παραγωγών από τα αθηναϊκά FM. Κάθε ημέρα και ένας διαφορετικός. Tην Κυριακή το «εναρκτήριο λάκτισμα» το έδωσε ο Βασίλης Αδαμόπουλος - διαβάστε εδώ.  Την Δευτέρα ο Κώστας Γιαννακίδης τα έβαψε μαύρα! Και την Τρίτη ο Τάσος Τρύφωνος θυμήθηκε ευτυχισμένες, αλλοτινές, εποχές. Τετάρτη, μεσοβδόμαδα πια, τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργος Χουδαλάκης με το follow your heart του... Ακολουθεί η Κατερίνα Ακριβοπούλου αύριο και την αυλαία τη ρίχνει ο Ανδρέας Ρουμελιώτης το Σάββατο!