Ήταν δεδομένο ότι κάποια - όχι πολύ μακρινή - στιγμή, μια από τις πιο επιτυχημένες πρωινές εκπομπές, αυτή στο «Nitro 102.5», θα λάμβανε τέλος, μετά και την αποχώρηση της Μαριλού Ρεπαπή (διαβάστε εδώ για το πώς την αποχαιρετούσαν οι άλλοι δύο - τότε - εναπομείναντες). Τώρα, ήρθε η ώρα να αποχωρήσει η Μίνα από το πρωινό ντουέτο, αφήνοντας τον Βαγγέλη Χαρισόπουλο, πλέον, μόνο.
Τη Μίνα την ξέρω ελάχιστα προσωπικά, αλλά τη γνωρίζω επαγγελματικά πολύ καλά. Με αυτό το θάρρος - και δίχως να παραγνωρίζω τη συναισθηματική φόρτιση των στιγμών που περνάει - της ζήτησα να μου δώσει αποκλειστικά, μέσα σε λίγες λέξεις, όλες τις σκέψεις που περνούν αυτές τις ώρες από το μυαλό της, για τα όσα έζησε εκεί.
Εκείνη το έκανε με την απλότητα και, ταυτόχρονα, με τη βαθύτητα της σκέψης της, όπως άλλωστε έκανε κάθε πρωί που «έπαιρνε» μικρόφωνο και έβγαινε στον αέρα. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με κάθε λέξη της.
Την ευχαριστώ πολύ και της εύχομαι καλή συνέχεια. Κι αν δεν ακούγεται γραφικά κλισέ, εύχομαι - κάποια στιγμή - να βρεθούν ραδιοφωνικά και οι τρεις, ξανά μαζί. «Όπως τότε»...
Μίνα Μπιράκου
«Μετά από 7 χρόνια κλείνει ένας κύκλος, ο ωραιότερος μέχρι τώρα στη γενικότερη επαγγελματική μου πορεία. Όταν ξεκίνησα ραδιόφωνο -κάπου τρία χρόνια πριν το Nitro Radio, το είχα αγαπήσει ως μέσο. Όμως η πρωινή εκπομπή μαζί με την ήδη κολλητή μου φίλη Μαριλού Ρεπαπή, και τον μετέπειτα φίλο μου Βαγγέλη Χαρισόπουλο, ήταν κάτι που δεν φανταζόμουν ότι μπορεί ποτέ να συμβεί σε επαγγελματικά πλαίσια. Βρέθηκα να ξυπνάω στις 6 το πρωί και να ταξιδεύω μέχρι την άλλη άκρη της πόλης. Όχι όμως για να «κάνω εκπομπή». Ούτε για να «πάω στη δουλειά μου». Για να βρεθώ με δυο φίλους μου, να πιούμε καφέ και να σχολιάσουμε όλα όσα συνέβαιναν. Και, κυρίως, για να ξεκινήσω τη μέρα μου, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: Γελώντας. Το μεγαλύτερό μου καμάρι και περηφάνια είναι όταν μου λένε άνθρωποι πόσο πιο ευχάριστο τους κάνουμε το πρωινό ξύπνημα ή το μποτιλιάρισμα στο δρόμο προς τη δουλειά τους. Είναι μεγάλη υπόθεση να πας να αντιμετωπίσεις 10-12 και βάλε ώρες δουλειάς, έχοντας την καλύτερη διάθεση από πριν. Πολύ συγκινητικό είναι και να σου λένε ότι τους βοήθησες να ξεπεράσουν κάποια δύσκολη φάση της ζωής τους. Αυτό που δεν ξέρουν οι ακροατές μας είναι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο βασικός λόγος ύπαρξης αυτής της εκπομπής. Κι εμείς θέλαμε να ξεκινάμε τη μέρα μας γελώντας και μιλώντας για όσα μας προκαλούσαν το ενδιαφέρον ή μας προκαλούσαν, σκέτο. Επίσης, δεν ξέρουν ότι και οι ίδιοι μας βοήθησαν σε δύσκολες, δικές μας φάσεις. Το ραδιόφωνο είναι υπέροχα αμφίδρομο, ιδίως όταν και οι δυο πλευρές είναι οι απλοί, καθημερινοί εαυτοί τους.
Εμείς οι τρεις ποτέ δεν προσχεδιάσαμε τι θα πούμε ή τι δεν θα πούμε. Ούτε αποκτήσαμε ραδιοφωνικούς χαρακτήρες ή ειδικά μυστηριώδεις, αισθησιακές και βαρύγδουπες φωνές (εκτός από τις μιμήσεις του Βαγγέλη). Ήμασταν ακριβώς όπως και στην καθημερινότητά μας, με τα καλά μας και με τα στραβά μας.Οι λόγοι που αποχωρώ δεν αγγίζουν σε καμία περίπτωση τη σχέση μου με τον Βαγγέλη και τη Μαριλού. Ούτε με κανέναν άλλο συνεργάτη και συνάδελφο στο Nitro Radio. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά πιστεύω ότι αυτό το ραδιοφωνικό τρίο κατέρριψε πολλά στεγανά σε ό,τι αφορά τις πρωινές ραδιοφωνικές ζώνες. Και ως προς τη σύνθεση χαρακτήρων και ως προς την εκφορά λόγου και άποψης. Και όσο αφελές ή παιδικό κι αν ακούγεται, για καθαρά ιδιοτελείς λόγους (είπαμε, πέρασα υπέροχα) ελπίζω να ξαναβρεθούμε και οι τρεις μαζί σε ένα ραδιοφωνικό πρωινό. Θα μου λείψει πολύ.
Τώρα το ραδιόφωνο γενικότερα είναι κάτι που έχω αγαπήσει πολύ και συνειδητά. Και ό,τι αγαπάω τόσο, δεν το αφήνω».
