«Έξω από κάποιο μπαρ κάπου, "Ντάουν τάουν με μιούζικ και ντολλς". Ανακατεύομαι με καλιφορνέζικα χαμόγελα, ρηλάξ επιδερμίδες, υγρά βλέμματα στα ίσα, λιωμένα κορμιά, έτοιμα να αφεθούν. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να απλώσεις το χέρι σου. Ζαλίζομαι από την ποσότητα της ποιότητας... Με μία τεκίλα σανράιζ στο χέρι, κουνιέμαι στο ρυθμό του Τζο Κόκερ, του Ροντ Στιούαρτ, του Τζαίημς Μπράουν. Τα μάτια των κοριτσιών ταξιδεύουν και τα κορμιά τους ζουν τη δική τους ζωή, σχεδόν αυτόνομα... Οι περιγραφές του Νόρμαν Μέηλερ για την αμερικάνικη νύχτα μ' είχαν προετοιμάσει γι' αυτό που νιώθω. Μια καραμέλα κούκλα, λιώμα, με μικρές εκρήξεις φλίπας στα διασταλμένα καλειδοσκοπικά μάτια της, μου εξηγεί κάτι που δεν το πιάνω, και μετά... είναι το ταξί και το... δωμάτιο του ξενοδοχείου...».
Κωνσταντίνος Τζούμας
Σε μία Αθήνα που δεν είναι «καυτή» και sexy όπως παλιά. Σε μία Ελλάδα που σέρνεται. Τουλάχιστον έχεις να ακούσεις μία εκπομπή που παραμένει κοσμοπολίτικη. Το «Cafe Society» του Κωνσταντίνου Τζούμα στον «Εν Λευκώ 87.7» έχει την αύρα ενός κόσμου που μας κλείνει ερμητικά τις πόρτες του. Το είπε και ο Κάμερον, της Αγγλίας. Θα κλείσει τα σύνορα της χώρας του στους Έλληνες. Ρίξτε μία ματιά στο Other Side (που επανακάμπτει σιγά-σιγά στο facebook - κάντε like, αν σας αρέσει φυσικά, διαβάστε εκεί και για την τέχνη του Δημήτρη Παπαϊωάννου όχι μόνο να χορογραφεί στο κενό, αλλά και να το κάνει... γυμνός αυτό). Δείτε τις συναυλίες που συμβαίνουν στο εξωτερικό και μελαγχολήστε. Διαβάζω αυτές τις μέρες το «Complete Unknown» του Τζούμα, τις απίστευτες ιστορίες που περιγράφει. Τα έζησε όλα όσα διηγείται, είναι δυνατόν; Το είχα απορία. Τον ρώτησα. «Και βέβαια τα έζησα Κανελλό» μου απάντησε περπατώντας στη Σκουφά με τον γνωστό χορευτικό ρυθμό στο βήμα του.
Χμ... Λάθος εποχή γεννηθήκαμε, μου φαίνεται. Με τη γενιά μας να είναι η πιο άτυχη. Τώρα που θα ζούσαμε κι εμείς, βυθιζόμαστε μαζί με τη κωλοχώρα μας...
Mία φίλη μου γύρισε χθες από την Πάρο. Μόνο ξένους έβλεπε εκεί μία εβδομάδα και, έλληνες, προχωρημένης ηλικίας. Κανέναν νέο, κανένα νέο ζευγάρι...Θλίψη.
«Αισθάνομαι τα φιλιά της σαν ένα κάλεσμα για μία καινούργια αρχή, αλλά για ποιον λόγο; Για να ξανακάνουμε έρωτα; Και; Μπα, δεν, άσ' το να κυλάει... Χάνομαι σε πολύχρωμα όνειρα...».
Θα βρισκόμαστε απόψε το βράδυ στην ταράτσα του gazArte. Θα παίζουμε μουσική εκεί. Για να δούμε, πόσο ερωτική μπορεί να μας προκύψει η νύχτα...
