Του Τάσου Λαμπρόπουλου
Το Optimus alive είναι ένα μικρομεσαίο μουσικό φεστιβάλ στη Λισαβόνα που ξεκίνησε την πορεία του πριν 5 χρόνια. Μία διοργάνωση που φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, αλλά και πολλά φιλόδοξα και ανερχόμενα μουσικά σχήματα. Διοργανώνεται σε μια από τις ομορφότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (τη Λισαβόνα) και οι εγκαταστάσεις του στήνονται ακριβώς δίπλα από τον Ποταμό Τάγο, στην περιοχή Alges.
Η μεταφορά και η πρόσβαση στο χώρο του Optimus Alive είναι ιδιαίτερα εύκολη και ξεκούραστη, διότι βρίσκεται περίπου 10 χλμ από το ιστορικό κέντρο της πόλης (Bairro Alto). Έτσι μπορείς να χρησιμοποιήσεις όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς (λεωφορείο, τρένο, τραμ), αλλά ακόμα και να πάρεις ταξί που είναι αρκετά φτηνό για τα σημερινά δεδομένα.
Η τιμή του εισιτηρίου, είτε τριημέρου (για όλο το φεστιβάλ) ή μεμονωμένο για μια ξεχωριστή μέρα, είναι σε πολύ προσιτή τιμή σχετικά με αυτά που θα πας να δεις και να ακούσεις. Αυτή η σχέση τιμής-απόδοσης συγκαταλέγεται στα μεγάλα ατού του φεστιβάλ, που σε σχέση με άλλες παρόμοιες διοργανώσεις το κάνουν ιδιαίτερα ελκυστικό.Το O.A. φέτος συμπεριλάμβανε 3 stages, την Optimus Stage, η κύρια σκηνή δηλαδή και φιλοξενούσε τους headliners καλλιτέχνες της ημέρας, η Heineken Stage με τα μικρότερα ονόματα και η Optimus Clubbing Stage όπου κρατούσε το κέφι μέχρι πρωίας, με dj sets από εξαιρετικούς djs.
Όπως σε κάθε μουσικό φεστιβάλ, δεν έλειπαν οι τεράστιες ουρές για τις μπίρες, τα καταστήματα με τ-shirts, τα δισκοπωλεία με δελεαστικές προσφορές σε cd, αλλά και πρωτότυπα happenings όπως οι διαγωνισμοί με χούλα χουπ και οι αγώνες δρόμου σε ειδικές διαδρομές πάνω σε τραμπολίνο.
Τα LIVE
Την πρώτη μέρα, ξεχώρισαν οι γάλλοι Justice συγκεντρώνοντας το περισσότερο κόσμο. Με οδηγό το D.A.N.C.E. και τις υπόλοιπες επιτυχίες τους, κερνούσαν με δυνατό beat το κοινό από κάτω και το ξεσήκωναν.
Η Miss Kittin ήταν εξαιρετική στο Clubbing Stage και δεν σε άφηνε να φύγεις ούτε για τουαλέτα με τις επιλογές της στα decks.
Πολύ καλή εμφάνιση από τους Snow Patrol, έπαιξαν ένα άρτιο setlist αφιερώνοντας το Run στην αγαπημένη τους μπάντα, τους Stone Roses.
Οι Stone Roses -στη συνέχεια παρέλαβαν τη σκυτάλη- δεν ήταν εξίσου καλοί. Έχοντας τον Ian Brown σε πολύ κακή μέρα, τραγουδώντας σχεδόν ξεψυχισμένα και καίγοντας το I wanna be adored ως πρώτο τραγούδι, ανάγκασαν τον κόσμο που είχε μαζευτεί για να τους ακούσει, να ψάξουν από νωρίς αλλού την τύχη τους στα άλλα 2 stages.Στα μικρά-μικρά της ημέρας, οι Refused αρκετά υπερφίαλοι κάνανε ότι μπορούσαν για να τραβήξουν την προσοχή των μικρότερων ηλικιών δίνοντας μια μέτρια συναυλία και οι LMFAO σε ένα άψυχο performance - αρκέστηκαν να παίζουν με μπάλες θαλάσσης, που πέταγαν με χάρη στο κοινό. Έκπληξη της βραδιάς ο γάλλος Gesaffelstein που μας κράτησε ζεστούς με το υπέροχο set του. Τους Death in Vegas, οι περισσότεροι δεν προλάβαμε να τους δούμε λόγω της προχωρημένης ώρας και της κούρασης που επήλθε και αυτό είναι ένα φάουλ της φετινής διοργάνωσης, γιατί ένα τέτοιο δημοφιλές όνομα δεν μπορεί να προγραμματίζεται να παίζει στις 3 τα ξημερώματα, κρεμώντας τους fan που περιμένουν να το ακούσουν.
Κυρίαρχοι της δεύτερης μέρας του O.A. αναδείχτηκαν οι Cure χαρίζοντας μας ένα τρίωρο απολαυστικό live με 3 encore, 36 τραγούδια και έναν Robert Smith ακούραστο, έφηβο, πραγματικό υπόδειγμα performer. Το setlist επεκτεινόταν από την αρχή της καριέρας τους μέχρι το τελευταίο τους άλμπουμ, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο σημαντικότερο μουσικό τους πόνημα, το Disintegration.
Οι The Antlers αν και είχαν λίγο χρόνο στη διάθεσή τους, λόγω του γεγονότος ότι εμφανιζόντουσαν στην Heineken Stage μαζί με πολλά άλλα συγκροτήματα, ήταν εξαιρετικοί παίζοντας κομμάτια από το περσινό Burst Apart αλλά και παρουσιάζοντας και κάποια καινούργια από το πρόσφατο EP Undersea.
Στο ίδιο stage ο Tricky μαζί με τη συνοδεία της Martina Topley-Bird, καθήλωσαν το κατάμεστο χώρο της Heineken, παρουσιάζοντας το ντεμπούτο άλμπουμ του Maxinquaye.
Νωρίτερα το απόγευμα, οι Mumford & Sons στην κεντρική σκηνή κατάφεραν να παρασύρουν τον κόσμο στο χορό με τα όμορφα folk-rock τραγούδια τους και απέδειξαν ότι έχουν πιστό και φανατικό κοινό που τους ακολουθεί παντού.
Αργότερα στην ίδια σκηνή, οι Morcheeba, αν και μπήκαν κυριολεκτικά από το παράθυρο στο line up του Ο.Α., αντικαθιστώντας τους Florence and the Machine που ακύρωσαν την τελευταία στιγμή, στάθηκαν αντάξιοι του ονόματός τους και έκαναν ένα πολύ καλό live με χιτάκια απ όλη την καριέρα τους.
Την τρίτη και τελευταία μέρα, το συγκρότημα που περίμεναν όλοι και ήταν και ο βασικός λόγος που ήρθαν φέτος στο O.A. ήταν φυσικά οι Radiohead.Δεν υπήρχε λόγος να λείπεις από την κεντρική σκηνή του Optimus, αφού όλοι θέλανε να πιάσουν μια καλή θέση κοντά στο αγαπημένο τους συγκρότημα και εκτός αυτού, η Optimus Stage φιλοξενούσε τους Kooks και μετά τους Caribou πριν το μεγάλο event. Ίσως, άξιζε να πεταχτείς μέχρι το Heineken Stage για να δεις τους Mazzy Star, αλλά όταν θα επέστρεφες για να δεις την παρέα του Thom Yorke, η απόσταση που θα σε χώριζε από την σκηνή θα ήταν πάνω από 40 μέτρα.
Ακούσαμε τους indie Kooks, που ήταν αρκετά κεφάτοι και ευχάριστοι καθώς απολαμβάναμε την μπίρα μας. Ακολούθησαν οι Caribou σε εκπληκτική φόρμα, που πραγματικά μας ανέβασαν και μας ταξίδεψαν με την θεραπευτική μουσική τους. Και όλα αυτά μέχρι να ανέβει στη σκηνή, η μεγαλύτερη ίσως μπάντα των τελευταίων 20 ετών.
Η μπάντα από την Οξφόρδη όχι μόνο δικαιώθηκε για τον παραπάνω τίτλο, αλλά δικαίωσε όλους τους οπαδούς της και όλους τους μουσικόφιλους που την ακολούθησαν μέχρι την Πορτογαλία, παίζοντας για πάνω από 2 ώρες ένα πρόγραμμα γεμάτο κυρίως από τον τελευταίο τους δίσκο The King Of Limbs και το αξεπέραστο OK Computer. Ο Thom Yorke με την αστείρευτή του ενέργεια και την απίστευτη σκηνική του παρουσία, δεν σταματούσε να χορεύει και να ξεσηκώνει το κοινό σχεδόν σε κάθε τραγούδι. Ακόμα, ανέφερε πόσο χαρούμενος ήταν που επέστρεψε στην Λισαβόνα έπειτα από δέκα χρόνια και μας επιφύλαξε μια όμορφη έκπληξη προς το τέλος της συναυλίας: πριν παίξει το Everything in Its Right Place ξεκίνησε μια εισαγωγή στα keyboards, διασκευάζοντας το The One I Love και αποδίδοντας φόρο τιμής στους αγαπημένους του REM.Συγκλονιστικά σημεία του live: Exit music (for a film), Lotus Flower, Reckoner, Lucky, Paranoid Android, Idioteque και Street Spirit (Fade out) που το παίζουν σπάνια πλέον.
Το Optimus Alive 12 άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Περίπου 80.000 άνθρωποι παρέλασαν το τριήμερο από εκεί και ανάμεσά τους ήταν κυρίως πορτογάλοι, πολλοί ισπανοί και αρκετοί άγγλοι.
Σίγουρα, αξίζει να το επισκεφτεί κανείς στο μέλλον, όχι μόνο για το καλό επίπεδο που διατηρεί στο line up, την άρτια διοργάνωση και το οικονομικό του εισιτήριο, αλλά και για να το συνδυάσει με μποέμικες διακοπές στην πιο ξελογιάστρα πόλη της Ιβηρικής Χερσονήσου.
