Υπάρχει ένας μικρός σταθμός FM στο Σπρίνγκφιλντ που από τις έξι ως τα μεσάνυχτα τα σαββατόβραδα διακόπτει το συνηθισμένο πρόγραμμά του με κλασική μουσική και παίζει τις πρώτες ώρες χορευτική μουσική με big bands και στη συνέχεια jazz.
Στην πλαγιά του βουνού όπου μένω εγώ, σ' αυτή τη συχνότητα δεν πιάνεις παρά παράσιτα, στην πλαγιά όμως όπου μένει ο Κόλμαν η λήψη είναι πολύ καλή κι όποτε τύχαινε να με καλέσει για ένα ποτό το σαββατόβραδο, όλοι αυτοί οι γλυκεροί χορευτικοί ρυθμοί που άκουγαν συνεχώς στο ραδιόφωνο τα παιδιά της γενιάς μας και έπαιζαν τα τζουκ μποξ τη δεκαετία του '40 πλημμύριζαν τα αυτιά μου ευθύς ως έβγαινα από το αυτοκίνητό μου στο δρομάκι του σπιτιού του. Ο Κόλμαν είχε το ραδιόφωνο στη διαπασών, κι όχι μόνο τη στερεοφωνική συσκευή στο σαλόνι αλλά και το ραδιόφωνο πλάι στο κρεβάτι του, το ραδιόφωνο πλάι στο ντους και το ραδιόφωνο πλάι στην ψωμιέρα της κουζίνας. 
Ό,τι κι αν έκανε στο σπίτι τα σαββατόβραδα, ώσπου να κλείσει ο σταθμός τα μεσάνυχτα μετά το καθιερωμένο εβδομαδιαίο ημίωρο με τον Μπένι Γκούντμαν- ο Κόλμαν δεν έχανε ούτε λεπτό ακρόασης. Περιέργως, μου έλεγε, η σοβαρή μουσική που άκουγε όλη την ενήλικη ζωή του δεν τον είχε συγκινήσει όπως τον συγκινούσε τώρα αυτή η παλιά μουσική swing: «Όλη η στωικότητά μου εξανεμίζεται και η επιθυμία να μην πεθάνω, να μην πεθάνω ποτέ, γίνεται σχεδόν αφόρητη. Αρκεί μονάχα», μου εξηγούσε, «ν ακούσω τον Vaughn Monroe».
Από το «Ανθρώπινο Στίγμα» του Philip Roth
