Ουφ, ανακούφιση! Αποκαταστάθηκε η τιμή του συνταξιούχου πατέρα μου που η σύνταξή του σταδιακά ισοπεδώνεται και που, απ' τα κατά ριπάς χαράτσια, η τσέπη του και η αντοχή του ξηλώνονται καθημερινά. Επιτέλους καταπραϋνθηκε και η αγωνία του άνεργου αδελφού μου. Φταίει για όλα η Χαρούλα και η Γαλάνη. Κι αφού τις μουτζώσαμε, τώρα ας πεινάσουμε όλοι υπέρ του Εθνικού μας Χρέους. Όλα βαίνουν πλέον καλώς στο... βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Αλλά...για μια στιγμή. Πως καταλήξαμε ότι η Χαρούλα αξίζει την λοιδωρία; Οτι η Γαλάνη πρέπει να γίνει βορρά στο αγριεμένο στόμα του άτεγκτου δημοσιογράφου; Οτι ο Ρουβάς, η Βίσση κι ο Μαζωνάκης είναι οι Τσοχατζόπουλοι της πίστας;
Ας εξηγηθούμε. Δεν έχω τη διάθεση να υπερασπιστώ κανέναν καλλιτέχνη. Ούτε όμως και να σπεύσω να τον καταδικάσω βάσει ρεπορτάζ που βασίζονται σε λογικές ανακολουθίες. Διότι αυτό συνέβη με τα «ΝΕΑ». Τη μια ημέρα δημοσίευσαν τη «λίστα με τα εισοδήματα που δήλωσαν στην Εφορία, ως φυσικά πρόσωπα, επώνυμοι τραγουδιστές για τα έτη 2008 και 2009». Τα περισσότερα ονόματα της λίστας είχαν πράγματι δηλώσει πολύ χαμηλότερα εισοδήματα από αυτά που θα συμπέραινε κάποιος ότι θα ήταν λογικό να έχουν βάσει των δραστηριοτήτων τους, εκείνες μάλιστα τις, κάπως πιο ανθηρές ακόμα, χρονιές. Μήπως όμως θάφτηκε στη συνείδηση των αναγνωστών, βοηθούντων και ορισμένων Μ.Μ.Ε., η... διακριτική διευκρίνιση ότι η λίστα κατονομάζει τα «φυσικά πρόσωπα»;
Αποτέλεσμα: Ηδη από χθες τα κανάλια και το διαδίκτυο άρχισαν να «ξεσκίζουν» τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες αδιαφορώντας για τις «λεπτομέρειες», αν και ως γνωστόν σε εκείνες κρύβεται ο διάβολος.
Οι περισσότεροι από εκείνους αντέδρασαν έντονα εξηγώντας ότι καθώς για τις δραστηριότητές τους έχουν συστήσει εταιρείες, στις εταιρείες τους πέφτει ο βαρύς φορολογικός πέλεκυς-κι όχι στους ίδιους ως φυσικά πρόσωπα. Μετά από αυτές τις εξηγήσεις τί θα ήταν λογικό να γίνει ώστε να πειστεί ο κόσμος ότι πράγματι κάποιοι φοροδιαφεύγουν; Προφανώς να ελεγχθούν και να δημοσιευτούν τα στοιχεία που αφορούν τις εταιρείες τους. Συνέβη αυτό;Οχι. Απλά την επόμενη ημέρα ακολούθησε στα «ΝΕΑ» ένα δημοσίευμα που αποκάλυπτε γενικώς πώς οι εταιρείες είναι ένα λογιστικό τέχνασμα που ευνοεί την φοροδιαφυγή. Δίπλα απ' αυτό φιλοξενήθηκαν οι αντιδράσεις των «κατηγορουμένων». Ιδού το παράλογο άλμα: Οποιος έχει εταιρεία προφανώς επιδιώκει να ξεγελάσει το Κράτος. Αυτοί έχουν εταιρεία, συνεπώς είναι «λαμόγια». Μπα; Αυτή η μέθοδος θυμίζει, σ' εμένα τουλάχιστον, εκείνο το παλιό «ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι».
Παρά την απουσία συγκεκριμένων στοιχείων και την απόλυτη ανακολουθία, ακόμα και γνωστοί δημοσιογράφοι έσπευσαν να ασπαστούν το παράδοξο δόγμα: Ολοι είναι κατηγορούμενοι και καταδικαστέοι μέχρι να αποδειχτεί η ενοχή τους. Μετά θα είναι... κατηγορούμενοι και καταδικαστέοι. Και βέβαια στην συνείδηση του μέσου Ελληνα πολίτη που πλήττεται θανάσιμα και που δεν κάθεται να εξετάσει τη... λεπτομέρεια περί «φυσικών προσώπων» και «εταιρειών», η είδηση πονηρά πακεταρισμένη από «έγκριτα» Μ.Μ.Ε. διαδόθηκε αμάσητη: «Τσόλια η Αλεξίου κι η Γαλάνη». Ετσι κι η όποια αριστερή συνείδηση ή επιλογή τους, αυτομάτως και βολικά ακυρώθηκε. «Κάνουν και τις δήθεν αριστερές». Ο στόχος επετεύχθη. Οι ένοχοι καταγγέλθηκαν. Κι ο συνταξιούχος μπορεί τώρα να λιμοκτονεί και να αυτοκτονεί, ανακουφισμένος.
Δεν θέλω καθόλου να υπερασπιστώ τους καλλιτέχνες. Ούτε εκείνους-σαν την Αλεξίου ή τη Γαλάνη-που σέβομαι βαθιά λόγω του καλλιτεχνικού τους έργου, ούτε όσους φλέρταραν με τη μουσική υποκουλτούρα και το εμπορικό αντίκρυσμά της. Επίσης εννοείται ότι κι εγώ θα ικανοποιηθώ αν με πραγματικά στοιχεία αποκαλυφθούν οι μεγάλοι φοροφυγάδες κι όσοι χρόνια τώρα παίζουν στις πλάτες των άλλων κάθε είδους παιχνίδια «βολέματος» με το Δημόσιο. Να τα πούμε όλα ανοιχτά και καθαρά: Για επιχειρηματίες, εκδότες, πολιτικούς, δημοσιογράφους και καλλιτέχνες. Για τις εταιρείες που διατηρούν πολλοί. Για τα βολέματα και τις εξυπηρετήσεις. Για τα ψέμματα και την έμμεση κλοπή. Για την απόσταση του νόμιμου από το ηθικό.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη δημόσια κατακραυγή γνωστών προσωπικοτήτων. Αντίθετα θεωρώ ότι εδώ που φτάσαμε, είναι και ο διασυρμός ένα είδος αποκατάστασης της ηθικής τάξης. Είμαι κι εγώ πρόθυμη να «λιθοβολήσω» τη Χαρούλα και τη Γαλάνη. Με έναν όρο. Να μου αποδείξετε με στοιχεία το «γιατί» - όποιε κύριε Καψή. Κι έναν ακόμη όρο. Αφού ξεκινήσαμε από την Α(λεξίου) να επιδιώξουμε, όλοι μαζί μετά, την καθαρση μέχρι το... Ω. Η όπως έλεγαν κάποτε διάφορες κυβερνώσες προσωπικότητες του ΠΑΣΟΚ, χαριτολογώντας προφανώς αν κρίνουμε από το ανύπαρκτο αποτέλεσμα, «μέχρι το μαχαίρι να φτάσει στο κόκκαλο».
