Στα πρώτα κομμάτια κάθεται στην καρέκλα και τραγουδάει. Είναι όμως πασιφανές ότι δεν «βολεύεται» έτσι. Αναζητά αφορμή για να σηκωθεί και να τραγουδήσει όρθιος, χορεύοντας έναν «άγριο χορό». Και οι αφορμές πολλές: ο κόσμος και οι «απαιτήσεις» του (σε κάθε συναυλία μια τεράστια χορωδία τραγουδάει, σε όλα τα ενδιάμεσα μέρη, το αγαπημένο ορχηστρικό θέμα από το «Ακούω την αγάπη»), η μουσική και ο ρυθμός, οι στίχοι που τσακίζουν κόκκαλα και συνειδήσεις («Είμαι τυχερός»). Αμέτρητες αφορμές.
Ο Γιάννης
Αγγελάκας είναι ένας σαμάνος. Ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες,
τραγουδοποιούς, ποιητές ετούτης της χώρας. Και το πιστοποιεί με τις
εμφανίσεις του. Προσεγγίζει τη μουσική στον πυρήνα της, στην απλότητά
της και, κυρίως, στο συναίσθημα. Δεν έχουν σημασία πλέον οι
δεξιοτεχνικές αρετές των μουσικών, οι πολυπληθείς μπάντες και ο ήχος
«cd». Το μόνο που έχει ενδιαφέρον και αποτελεί το βασικότερο αιτούμενο
κάθε εμφάνισής του είναι η συγκίνηση. Και ίσως η αλήθεια. Αυτό ακριβώς
ζήσαμε όσοι παραβρεθήκαμε το Σάββατο το βράδυ (22/9) στο θεατράκι
της Ρεματιάς, στο Χαλάνδρι. Και σε όλες τις υπόλοιπες
καλοκαιρινές εμφανίσεις του Γιάννη Αγγελάκα ανά την επικράτεια.
Αυτές οι επιστολές να έλειπαν...
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες από τη συναυλία της Ρεματιάς είναι του φίλου Λευτέρη Σιγαλού και τον ευχαριστώ για ακόμα μία φορά.
