Ένας πρώην ιατρός προσπαθεί ως συγγραφέας και τα καταφέρνει με περίσσια ακρίβεια να ισορροπήσει δραματουργία, ψυχολογία και ηθογραφία σε ένα μυθιστόρημα που αποτέλεσε επιτυχία όπου και αν εκδόθηκε
Συνήθως τα βιβλία που προέρχονται από ανθρώπους που το επάγγελμα τους είναι δραματικά καθοριστικό για την ζωή τους έχουν ένα ισχυρό απόηχο στις σελίδες τους αυτοβιογραφικό και ενίοτε αυτό εμποδίζει τον ίδιο το κείμενο να αναπτυχθεί κανονικά και χωρίς παρασπονδίες υφολογικού περιεχομένου. Γι' αυτό και είναι ευχάριστη έκπληξη αυτό το βιβλίο του Βενκλέρ όταν πέφτει στα χέρια σου. Ένας ταυτόχρονος φόρος τιμής στο λειτούργημα της ιατρικής και, παράλληλα, και στην ίδια τη λογοτεχνία. Και δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου το παραπάνω. Εξηγούμαι άμεσα. Ο Βενκλέρ ήταν μέχρι τα 50 χρόνια του ιατρός και (έχοντας σαφώς από πριν χρόνια τριβή με το αντικείμενο) άφησε στον καλόγηρο (του σπιτιού ή του ιατρείου του) την κλασσική λευκή ρόμπα και αποφάσισε να στρέψει τα σύνεργα του προς τις γραμματοσειρές και τα τυπογραφικά μιας και έγινε συγγραφέας αλλά και μεταφραστής. Επιτυχημένος όπως αποδεικνύεται όχι μόνο από τη γραφή του αλλά και από την εμπορική επιτυχία του παρόντος βιβλίου και γενικότερα των δραστηριοτήτων του σε αυτόν τον τομέα. Η Ασθένεια του Σαξ (την oποία μετέφρασε με ακρίβεια ο Θωμάς Σκάσσης) έχει το εξής δίπολο φόρου τιμής λοιπόν... Από τη μια διηγείται τα έργα και τις ημέρες ενός ιατρού παθολόγου στη γαλλική επαρχία ενώ ο Βενκλέρ φροντίζει ώστε όλοι οι ήρωες του να κατέχουν ονόματα συναδέλφων του (θα βρείτε την κυρία Μπόρχες για παράδειγμα, άρα δε μιλάμε για κατευθείαν ταύτιση ειδώλου και καθρέπτη). Πολύ προκατασκευασμένο, ρωτάτε; Ναι! Κι εγώ αν διάβαζα τα παραπάνω θα έλεγα ότι ο Βενκλέρ περνάει τη ώρα του με διοράματα χαρακτήρων σε μορφή γραφής αλλά η διαφορά είναι ότι ο εν λόγω κύριος έχει αρμολογήσει ένα μυθιστόρημα που βρίθει από δύο χαρακτηριστικά. Ουσιαστική ανθρωπιά και ουσιαστικότατη εμβάθυνση στη ψυχολογία των ηρώων του. Ο ουμανισμός και η ανθρωποκεντρικότητα του Βενκλέρ σε καμία περίπτωση δεν ξεπέφτουν σε μελό εύκολης δραματουργίας. Ως ιατρός έχει ανακλαστικές κινήσεις ώστε να αποφεύγει το εύκολο κλάμα και συγκίνηση οπότε αυτό μεταδίδει και ως συγγραφέας αλλά και μέσω του κεντρικού του ήρωα, του Μπρούνο Σαξ (εδώ μην ψάξετε για συγγραφέα, πρόκειται για ήρωα του μεγάλου Γάλλου δοκιμιογράφου και νοβελίστα Ζωρζ Περέκ).
Αν σε αυτά τα παραπάνω βάλτε και μια θαυμάσια αισθητική (ειδικότερα στο ξεχωριστό χαρτί εξωφύλλου-οπισθοφύλλου αλλά και στη λιτή αλλά ουσιαστική μακέτα που κοσμεί το έμπροσθεν της Ασθένειας του Σαξ) θα αντιληφθείτε ότι έχετε ένα απολαυστικό βιβλίο στα χέρια σας που πιστέψτε με δεν θα το αφήσετε εύκολα πριν το τελειώσετε, τόσο σοφή είναι η ροή του όπως και η ίδια η γλώσσα του Βενκλέρ.
* Ο επικεφαλής πίνακας είναι του γνωστού Γάλλου ζωγράφου Francois Flameng / Έργο του 1916 με τίτλο "Επαρχιακό Νοσοκομείο"
Μαρτέν Βενκλέρ
Η ασθένεια του Σαξ
Μετάφραση > Θωμάς Σκάσσης
Σελίδες > 555
Εκδόσεις > Μεταίχμιο (2000)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
