Η «καπνισμένη» φωτογραφία που βλέπετε εδώ από πάνω προέρχεται από το φουαγιέ του Fuzz, την ώρα που έπαιζαν οι A Place To Bury Strangers. Κάποια στιγμή προς το τέλος του live ο χώρος γέμισε με καπνό, με τεχνητό καπνό εννοώ, εκείνον που βγαίνει στη σκηνή όταν παίζουν οι καλλιτέχνες. Μόνο που ήταν επίτηδες αρκετός ο καπνός, τόσος ώστε να καλύψει όλο το club. Η εικόνα έμοιαζε μαγική, το «θολό» περιβάλλον και ο «τέρμα» ήχος δημιουργούσαν ένα γοητευτικό κινηματογραφικό σκηνικό.
Ούτως ή άλλως η γοητεία του θορύβου των A Place To Bury Strangers είναι δεδομένη. Ανέβηκαν στη σκηνή γύρω στις 11, έπαιξαν μία ώρα και τέταρτο σε ένα θεοσκότεινο stage που «φωτίστηκε» σε ένα ή δύο τραγούδια, όχι παραπάνω. Κάποια κορίτσια μπροστά μου ήταν κατάλληλα προετοιμασμένα, είχαν φορέσει τις ωτοασπίδες τους και ήταν εντάξει. Όχι πως χρειαζότανε δηλαδή, σε μία-δύο περιπτώσεις ξεπέρασε το γκρουπ τα ανεκτά όρια του θορύβου. Μόνο. Και ήταν αυτές οι περιπτώσεις που γνώρισε την αποθέωση.
Μάζεψε κόσμο το Fuzz. Το κάτω μέρος ήταν γεμάτο όλο, δεν ξέρω μόνο αν ο εξώστης ήταν κλειστός για το κοινό. Σε αντίθεση με το Gagarin που έμοιαζε απελπιστικά άδειο. Έφυγα κατευθείαν από το Fuzz και μέσω Κωνσταντινουπόλεως διακτινίστηκα στη Λιοσίων για τους Gallon Drunk. Ελάχιστος ο κόσμος στο Gagarin, δυστυχώς, οι 200-300 που ήταν εκεί όμως (μαζί και ο John Parish) απόλαυσαν ένα live γεμάτο ενέργεια. Ο James Johnston είχε αστείρευτο κέφι, τα έδινε όλα πάνω στη σκηνή, μέχρι και την κιθάρα του πρόσφερε κάποια στιγμή στον κόσμο. Μέχρι τη 1 έπαιξε, πρόλαβα και είδα τρία τέταρτα, να γίνω κι εγώ κοινωνός της rock and roll ευλογίας του. Πρόλαβα και μπήκα -έστω και για λίγο- στο κλίμα της βραδιάς.
Το Gagarin πάντως άδειο, ήταν σκέτη απογοήτευση...
