Η Macy Gray στο Fuzz έμοιαζε σαν χαμένη. Μέχρι τρία-τέσσερα τραγούδια στη σειρά μπορούσε να πει από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς παρλάτες, χωρίς να παρουσιάζει ξανά τη μπάντα της, χωρίς κάποιος από τους μουσικούς της να αρπάζει (υπερβολές...) το μικρόφωνο ώστε να πει κι αυτός το κατιτίς του. Περίεργη συναυλία, ένιωθα λες κι έβλεπα ξανά την Amy Winehouse, όπως εκείνη τη βραδιά στο Βερολίνο, που αλλού... πατούσε κι αλλού... ερμήνευε. Περίεργη και η δομή της. Έμπαινε-έβγαινε στα παρασκήνια η επιβλητική (σε όγκο και ύψος) Macy Gray, έπαιρναν στη συνέχεια τη σκυτάλη οι δύο πληθωρικές (αν μην τι άλλο) κοπέλες στα φωνητικά, μετά έλεγαν και δύο κομμάτια τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ (τραγούδησαν, σχεδόν, όλοι!) και πάλι από την αρχή. Για ένα δίωρο περίπου.
Μόνο στο encore μου φάνηκε να στρώνουν κάπως τα πράγματα. Τότε λίγο «ησύχασε» η Macy Gray. Όχι πως έχασε το ρυθμό, όχι πως καταστρατηγήθηκε η δομή του live, αλλά εντάξει...
Το Fuzz για το Jumping Fish Festival ήταν σχεδόν γεμάτο το Σάββατο. Την Παρασκευή με τους Heavy ήταν sold out μέχρι και τον δρόμο. Το φθηνό εισιτήριο και τα δύο καλά ξένα ονόματα λειτούργησαν. Μόνο 12 ευρώ για ένα διήμερο, ούτε σε επαρχιακό μπαράκι δεν το βρίσκεις...
Την είχαμε δει ξανά την Macy Gray, δεν το θυμόμουν πιο πριν. Στο Λυκαβηττό, λίγες ημέρες μετά το Euro. Τότε που η Macy ανέβηκε κάποια στιγμή στη σκηνή διπλωμένη με την ελληνική σημαία. Καμία σχέση το τότε με το σήμερα. Και αυτήν αλλά και εμάς μας βρίσκει πολύ διαφορετικούς πια...
