Εφτασε λοιπόν η ώρα για τις λίστες με τα κορυφαία της χρονιάς. Προσπαθώ να καταρτίσω τη δική μου, την ταπεινή, χωρίς να συμβουλευτώ την ετυμηγορία των σοφών στα περιοδικά και τις μουσικές ιστοσελίδες. Από το τείχος της σιωπής ξέφυγαν φέτος το Q, το οποίο όμως απέφυγε την αξιολογική κατάταξη, και το Uncut, με τις παλαιομοδίτικες εμμονές του: Leonard Cohen στο 1, Bob Dylan στο 2.
Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσω. Προτιμώ να επισκεφτώ ξανά τους χαμένους θησαυρούς της προηγούμενης διετίας (Broken Records, EMA, Tori Amos, These New Puritans, Kate Bush), παρά να βουτήξω στη χρονομηχανή.
Παρόλα αυτά, και το δικό μου νούμερο 1 ανήκει σε έναν βετεράνο, τον Βruce Springsteen. Οι μυημένοι δεν θα χρειαστούν εξήγηση. Οι υπόλοιποι, ας σημειώσουν την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στον ανήσυχο Μπρους και τους πεφωτισμένους της νεώτερης γενιάς. Οι Grizzly Bear θα σας ταξιδέψουν στη σκηνή του Μπρούκλιν, οι Alt-J θα σας μπάσουν στα ανεξάρτητα μπαράκια της Αγγλίας, η Bat For Lashes θα σας συστήσει σε ξωτικά, ο Μark Lanegan και η Cat Power θα σας πουν για μάταιους έρωτες, αλλά ο Bruce Springsteen θα σας μιλήσει για τη ζωή σας. Όχι τη δική του. Τη δική σας.Και θα σας προσφέρει παρηγοριά, τώρα που τη χρειάζεστε περισσότερο από ποτε. Το Wrecking Ball του είναι ο δίσκος της χρονιάς για το 2012, μία εκκωφαντική επιστροφή μετά το νερόβραστο Working On A Dream του 2010.
Μη σας ξεγελάει ο τίτλος του άλμπουμ. Δεν είναι μόνο καταπέλτης, μολονότι έχει και στιγμές ισοπεδωτικές. Θυμίζει περισσότερο βάλσαμο για ανοιχτές πληγές.
Yπήρξαν βεβαίως και απογοητεύσεις από βαριά ονόματα (Muse, Green Day, Killers), ένα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον σάουντρακ από όχι-ακριβώς-ακυκλοφόρητο υλικό (το Lawless, από Nick Cave και Warren Ellis), ενώ άφησα στην ουρά αρκετά άλμπουμ που κατέφτασαν με καλές συστάσεις αλλά δεν πρόφτασα να τα ακούσω: Flaming Lips, Maccabees, Beth Orton, Tame Impala, Jake Bugg, Richard Hawley, Grimes, o Leonard Cohen που λέγαμε και άλλα πολλά. Τώρα που θα ξανανοίξει η Ελευθεροτυπία, θα τα ακούσω και αυτά εποχούμενος, στο καθημερινό πήγαινε-έλα προς τον Νέο Κόσμο!
Λυπάμαι, αλλά dubstep και τα συναφή δεν μπορώ να ακούσω. Moυ καταστρέφουν τα αυτιά. Ισως απλώς να μεγάλωσα.
Ιδού τα 15 άλμπουμ που με συγκίνησαν μέσα στους τελευταίους 12 μήνες. Εάν κάτι μου ξέφυγε, να με συμπαθάτε και να μου το επισημάνετε. Όπως γνωρίζετε, άλλο είναι το κατεξοχήν αντικείμενό μου
| 1 | Bruce Springsteen | Wrecking Ball |
| 2 | Alt-J | An Awesome Wave |
| 3 | Mark Lanegan | Blues Funeral |
| 4 | Grizzly Bear | Shields |
| 5 | Django Django | Django Django |
| 6 | Sharon van Etten | Tramp |
| 7 | Bat For Lashes | The Haunted Man |
| 8 | Vaccines | Come Of Age |
| 9 | David Byrne & St Vincent | Love This Giant |
| 10 | John Cale | Shifty Adventures In Nookie Wood |
| 11 | Jack White | Blunderbuss |
| 12 | Mumford & Sons | Babel |
| 13 | Serj Tankian | Harakiri |
| 14 | Alabama Shakes | Boys And Girls Out |
| 15 | Cat Power |
Sun |
