ΟΙ «ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ»...

Chapter 01
Βουλιαγμένη, μια Κυριακή του Νοεμβρίου, περίπου 16.00.
Νεαρό ζευγάρι σταματάει στο γνωστό περίπτερο της πλατείας για τσιγάρα. Στενός ο δρόμος, μεγάλο SUV για τον οδηγό του οπότε και δυσκολεύεται να πάρει τη στροφή. Η πριγκίπισσα στη θέση του συνοδηγού θα ήταν δύσκολο να κάνει τα 7 βήματα που χρειαζόταν από τον κεντρικό για να πάρει ένα Evian και το περιοδικό της. Στρίβοντας ο «τεράστιος» τσαλαπατάει όλο το παρτέρι με τα λουλούδια και σπάει ένα φωτιστικό του Δήμου. Η κοπέλα ψωνίζει ατάραχη. Φεύγουν απροβλημάτιστα. Κανένας γύρω δε, δεν ταράζει την ενεργειακή του ισορροπία. Κρατάω τις πινακίδες και ειδοποιώ φίλο στο Δήμο για τη ζημιά (ο ρουφιάνος!) Απάντηση: «Ο ____ μένει χρόνια εδώ, ο πατέρας του είναι γαμώ τα παιδιά, άστο μην αγχώνεσαι! Άσε που έχουμε καμιά 40ριά φωτιστικά απόθεμα. Τι θα τα κάνουμε; Θα το φτιάξουμε εμείς Ξέρω ότι είναι καινούρια ρε Θάνο! Ε δε μου πάει το χέρι να του βάλω πρόστιμο, το παιδί είναι σπαθί σου λέω!».

Chapter 02
Θεσσαλονίκη, Κέντρο Πόλης, Δημαρχείο, ώρα 11.00 αρχές Δεκεμβρίου.
Έχω πάει για μία έκδοση πιστοποιητικού οικογενειακής κατάστασης. Στον προαύλιο αυτού του «υπέροχου» minimal εκτρώματος (σε ένα σημείο που η πόλη περιβάλλεται από τεράστιας πολιτιστικής σημασίας και κλασσικής αισθητικής κτίσματα) υπάρχουν παλέτες με χώμα για τα φυτά και τα δέντρα των εξωτερικών χώρων. Κάθε ένας που έφευγε από το δημαρχείο ή το ληξιαρχείο, τελειώνοντας τη δουλειά του, αν κρατούσαν τα μπράτσα του, έπαιρνε και δώρο ένα τσουβαλάκι καστανόχωμα για τις πετούνιες του! Λέω στον judge dredd security μόλις μπαίνω μέσα: «Σας κλέβουν έξω το χώμα!». (ο ρουφιάνος!) (δις) Απάντηση: «Έλλλα ρε φιλλλαράκι, μην αγχώνεσαι το ξέρουμε. Ξέρεις πόσο κάβα έχει κάτω; Από τα εγκαίνια! (μπλα, μπλα, μπλα) Άστο να φεύγει να αδειάσει και ο χώρος. ΚΡΙΣΗ ΕΧΟΥΜΕ! ΚΡΙΜΑ ΕΊΝΑΙ» (;;;)

Chapter 03
Θεσσαλονίκη, Προάστιο Πόλης, βραδάκι στο σπίτι Χριστούγεννα.
-    Χρόνια πολλά Νονά!
-    Αγόρι μου, πασάκα μου, να είστε γεροί... (μπλα, μπλα, μπλα)...  ζητιάνους μας έχουνε καταντήσει αγόρι μου... μου κόψανε και άλλα 225 ευρώ από τη σύνταξη.
-    Τι ψήφισες Νονά;
-    Ε, αγόρι μου, με ξέρεις χρόνια... ΝΔ, τι ΑΛΛΟ!
-    Και γιατί γκρινιάζεις ρε Νονά τότε;
-    Αχ παιδί μου οι Πρασινοφρουροί τα κάνανε όλα, οι αλήτες τον φάγανε και τον Καραμανλή που ήθελε των Πούτιν. Αυτοί μας καταντήσανε έτσι... (μπλα, μπλα, μπλα)...
-    Ο Σαμαράς κυβερνάει ΝΟΝΑΑΑΑ!
-    Αχ πουλάκι μου, ΠΑΛΕΥΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ! (μπλα, μπλα, μπλα)... Ε, κι εσύ καλλιτέχνης είσαι, μια ζωή αντιδραστικός, τι να καταλάβεις, εκεί στην Αθήνα σε πλησιάζουνε και οι αριστεροί, σας πιπιλάνε τα ΜΥΑΛΑ. Δε με πάει το χέρι να ρίξω κάτι άλλο! Ότι μπορεί κάνει ο Αντώνης

ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μετά το κερασάκι στην τούρτα της ανάμιξης του Γ. Παπακωνσταντίνου (ατσάλινου συνεργάτη του ΓΑΠ) στη λίστα Λανγκάρντ το μόνο που έχω να παραθέσω είναι το εξής:
«Κανείς δε φαίνεται περισσότερο αθώος από έναν ένοχο που δεν κινδυνεύει πια» - Tristan Bernard, 1866-194, Γάλλος συγγραφέας
Κοινωνία είμαστε εμείς, οι αρχές μας, η στάση μας και οι τύψεις μας.
Όσο δε μας πάει το χέρι στην πόρτα του διαφορετικού και το επίπονου, παραμένοντας φοβικοί στο μουχλιασμένο δωμάτιο της συνήθειάς μας, τότε ως κοινωνία θα πετρώνουμε ανήμποροι μπροστά στο κεφάλι της όποιας μέδουσας μας κουνά ειρωνικά ο ισχυρότερος.
Καλή χρονιά... υγεία στις οικογένειες σας... χαμόγελα στα πρόσωπα σας... καλή αντάμωση...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Επειδή Έλληνες είμαστε και ξέρω τη διαστροφή μας, δεν είναι μανιφέστο του ΣΥΡΙΖΑ αυτό. Είναι η ανάγκη μου να φωνάζω (όσο έχω φωνή) πως όταν καταλάβει και αναλάβει τις ευθύνες του το «εγώ» και παλέψει να γίνει καλύτερο, το «εμείς» αναπόφευκτα θα ακολουθήσει.