Ήταν η πιο ολοκληρωμένη συναυλία της Monika. Και, νομίζω, από τις καλύτερες που έχει δώσει ποτέ. Ομολογώ πως δεν το περίμενα. Αλλά δεν ήταν ένα κανονικό live όπως εκείνα που βλέπουμε στο Gagarin και το Fuzz, ήταν μία παράσταση με αρχή, μέση και τέλος, με σενάριο (δικό της) και σκηνοθεσία (Μόνικα, Πάνος Θεοφανέλλης και Γιώργος Τέλλος), μία παράσταση προσαρμοσμένη απόλυτα στις αυστηρές απαιτήσεις του συγκεκριμένου χώρου, της «Στέγης Τεχνών και Γραμμάτων». Με τον τίτλο «Primal». Και πιθανότατα να της ταιριάζουν περισσότερο της μικρής ανάλογες εμφανίσεις, ίσως και γιατί οι μελωδίες της είναι πιο εσωστρεφείς.
Σε ένα κατάλευκο σκηνικό, αφαιρετικό, με τρεις τεράστιες οθόνες, πίσω κι εκατέρωθεν της σκηνής, αριστερά και δεξιά. Εκεί προβάλλονταν διαρκώς βίντεο (άλλα περισσότερο επιτυχημένα κι άλλα λιγότερο) και εικόνες εν κινήσει. Τα τραγούδια, καινούργια και παλιά, ανακατεμένα, ορισμένα με διαφορετικές ενορχηστρώσεις (της Μόνικας και του Άρη Ζέρβα). Μαζί με τη μπάντα της έπαιζε και μία ορχήστρα εγχόρδων, ενώ σε ορισμένα κομμάτια συμμετείχε και η χορωδία Ambitus από τη Λεόντειο της Νέας Σμύρνης. Όλοι ντυμένοι στα λευκά! Μέρος του εικαστικού σκηνικού και αυτοί. Η εικαστική πρόταση άλλωστε της βραδιάς ήταν εξαιρετική.
Η Μόνικα εμφανώς τρακαρισμένη, στην αρχή. Αλλά εντελώς απελευθερωμένη μετά. Στο πρώτο μισάωρο υπήρχαν και προβλήματα με τη φωνή της, δεν έβγαινε ή ήταν πολύ χαμηλή η ένταση στα μικρόφωνα, στην εξέλιξη της συναυλίας όμως όλα τα ζητήματα λύθηκαν. Ειδικά όταν η μικρή έγινε κυρίαρχη της σκηνής, όταν επιβλήθηκε πια, ήταν σκέτη απόλαυση. Παρά το γεγονός πως παραμένει ένας «κλειστός» καλλιτέχνης, με γοητευτική αμηχανία on stage, όχι και τόσο επικοινωνιακός. Αλλά, καλύτερα, δεν είναι όλοι για όλες τις δουλειές. Δεν είναι μία pop καλλιτέχνις η Μόνικα να φωνάζει προς το κοινό, «δικό σας»...
Από τα καινούργια τραγούδια μου άρεσαν το «Forever Yours» με το οποίο έκλεισε το live, το γκόσμπελ «Hand In Hand» που έγραψε με αφορμή την πρόσφατη περιπέτειά της στη θάλασσα και, περισσότερο απ' όλα, το «Moonlight». Ωραία και η διασκευή της στο «Τυχερό Αστέρι» του Κωνσταντίνου Β. Στο ελληνικό τραγούδι που είπε η Μόνικα, το μοναδικό δικό της με ελληνικούς στίχους, δεν μου άρεσε και πολύ. Τραγουδούσε σαν... αγγλίδα.
Μου αρέσουν οι καλλιτέχνες που αλλάζουν επίπεδο. Η Μόνικα το επιχείρησε με τις συναυλίες αυτές στη «Στέγη Τεχνών και Γραμμάτων» - συνεχίζονται μέχρι και την Κυριακή, αν υπάρχουν εισιτήρια (λίγο τσιμπημένη η τιμή τους θα έλεγα), μην χάσετε την ευκαιρία. Και τα κατάφερε (η Μόνικα). Το μεγάλο στοίχημα ωστόσο, αυτό που θα πιστοποιήσει της μετάβασή της στο υψηλότερο επίπεδο που λέω πιο πριν, είναι το τρίτο της άλμπουμ. Αν είναι καλό, πάει, ξέφυγε. Θα γίνει αστέρι πρώτης γραμμής.
Κάτι τελευταίο για χώρους όπως η «Στέγη» και το «Μέγαρο». Ας προσαρμοστούν λίγο στην εποχή μας. Δεν γίνεται να έχεις δερβέναγες πάνω από το κεφάλι σου τις ταξιθέτριες μήπως και τραβήξεις καμία φωτογραφία με το κινητό σου. Στην εποχή του twitter και του instagram είναι αστείο να σου απαγορεύουν την... επικοινωνία. Ανέβαζα ένα tweet από μέσα εγώ, απαντούσε κάποιος απ' έξω, ρωτούσε ένας τρίτος λεπτομέρειες από αλλού. Διαφήμιση αποτελεί σε τελική ανάλυση. Στο εξωτερικό είναι όλοι με τα iPad και βιντεοσκοπούν ολόκληρη τη συναυλία, εδώ έχουμε τη «Στέγη» σε ρόλο αστυνομικού. Ούτε μία δεκαετία πίσω τέτοια αντιμετώπιση...
