Βλέπω έναν τραγουδοποιό στο Facebook να βρίζει νεαρή συνάδελφό του, σε ένα μακροσκελές μήνυμα γεμάτο ζήλεια και συμπλέγματα. Δεν σου αρέσουν τα τραγούδια της; Κάτσε και γράψε καλύτερα από αυτά. Τι κάθεσαι και κρίνεις τον τρόπο ζωής της σαν κάμερα μεσημεριανάδικου;
Βλέπω συνθέτη στο Facebook να λέει ότι του έκλεψαν ένα στίχο - τέσσερις λέξεις. Ε και; Και μη νομίσει κανείς ότι το "ε και;" το λέω ελαφρά τη καρδία. Το καλοκαίρι άκουσα τραγούδι συγκροτήματος να λέει "χέρια ψηλά" και επίσης τραγουδιστή να τραγουδάει "σπάει σ' αστέρια η βραδιά". Και λοιπόν; Τι έγινε; Όλοι ξέρουν (ή τουλάχιστον μπορούν να μάθουν) ποιος έγραψε μια φράση πρώτος, ποιος δεύτερος, ποιος τρίτος και -κυρίως- πώς τη νοηματοδότησε.
Τα αναφέρω όλα αυτά για να πω, εντέλει, το εξής: Το Facebook και το Twitter μπορούν να πάρουν ό,τι σχήμα εμείς τους δώσουμε. Να βγάλουν την γκρίνια και τη μικρότητά μας ή το μεγαλείο και την αλληλεγγύη μας. Η κατινιά και ο ουρανός υπάρχει εν δυνάμει σε όλους.Σε αυτόν τον καθρέφτη της νέας εποχής, προτιμώ εκείνους τους καλλιτέχνες που θα μου δείξουν όχι την τρύπα απ' το βρακί του άλλου αλλά το δικό τους φως. Προτιμώ τους καλλιτέχνες που, σε αυτόν το δύσκολο καιρό, παίρνουν θέση για τα πράγματα και όχι για μικροπράγματα.
Θα ήθελα να αναφέρω μερικούς που βλέπω τις αναρτήσεις τους σε Facebook ή Τwitter και τις χαίρομαι: τη Λίνα Δημοπούλου, το Στάθη Δρογώση, το Νίκο Σούλη, τον Ισαάκ Σούση, την Ανδριάνα Μπάμπαλη, τον Αντίνοο Αλμπάνη, την Τάνια Τσανακλίδου, το Γιώργο Καραδήμο, τη Νατάσσα Μποφίλιου. Τον Άρη Δαβαράκη. Ξεχνάω σίγουρα κάποιους. Κάποιους ακόμη που δεν φοβούνται να μην αρέσουν σε όλους.
