Δεν ξέρω τι λέτε εσείς για τον «Σκάι 100.3», τις απολύσεις και την 24ωρη απεργία. Εγώ πάντως από χθες το απόγευμα που ακούω μαραθώνιο Άρη Πορτοσάλτε για την ιστορία της Ακρόπολης (κάτι σαν τους μαραθώνιους των αμερικάνικων σήριαλ που βλέπουμε τα Σαββατοκύριακα) νιώθω πολύ γεμάτος ως άνθρωπος και ως φανατικός ακροατής του ραδιοφώνου.
Και δεν είναι μόνο που μου αρέσει ο ραδιοφωνικός παραγωγός Άρης Πορτοσάλτε, τον θαυμάζω και για την αντίδρασή του απέναντι στις απολύσεις. Διευθυντής σταθμού με πυγμή και λόγο. Αλήθεια, τόσες απολύσεις περνούν από μπροστά του, δεν βρέθηκε να αρθρώσει μία λέξη; Μόνο για τα τρακτέρ ξέρει να λέει και τις... «καταστροφές» του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας; Για την αποψίλωση του σταθμού που διευθύνει, για την απαξίωση της συχνότητας από την ιδιοκτησία της, δεν είπε κουβέντα. Μπορεί βέβαια να το προσπάθησε στο παρασκήνιο, τι να σας πω. Να πίεσε τον Γιάννη Αλαφούζο να μην τις κάνει (τις απολύσεις). Άλλωστε ο πρότερος δημοσιογραφικός του βίος, μάς προδιαθέτει για μία δυναμική -εκ μέρους του- αντίσταση. Ή, μήπως, όχι;
Το τελευταίο διάστημα πάντως ο Άρης Πορτοσάλτε, αν δεν κάνω λάθος, σταμάτησε να βγάζει on air τον Γιάννη Σιδέρη, έναν από τους απολυθέντες. Θα ήξερε κάτι, λέτε;
Ευτυχώς τουλάχιστον που υπάρχει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου να παίρνει το μέρος των εργαζόμενων, να αντιτίθεται κι αυτός με τη σειρά του στις απολύσεις. Αλλά ξέχασα, δημοσιογράφοι όπως ο Άρης και ο Μπάμπης (ή και ο Πάσχος Μανδραβέλης) δεν κινδυνεύουν με απόλυση από ΜΜΕ όπως αυτά στον όμιλο Αλαφούζου. Το αντίθετο μάλιστα, γίνονται οι σημαίες τους, οι παντιέρες του συστήματος. Άλλωστε πλέον θα έχουν και πιο πολλά άδεια γραφεία δίπλα τους να απλωθούν. Να ευχαριστηθούν την... ησυχία τους. 
