Θυμάμαι τον Χρήστο Χωμενίδη να κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο. Υπήρχαν και χειρότερα, δεν λέω. Μόνο κάποια εποχή που αποτέλεσε ντουέτο με τον Βασίλη Αδαμόπουλο (νυν «Βήμα 99.5» τότε «ΑΝΤ1 97.2») ρόλαρε λίγο το πράγμα, αλλά και πάλι, ο Χωμενίδης δεν έκανε γι' αυτή τη δουλειά. Το να είσαι επιτυχημένος και καλός (αναμφισβήτητα) συγγραφέας, δεν σημαίνει πως μπορείς να κάνεις και ραδιόφωνο. Σε αυτό ειδικεύεται άλλωστε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ένα κόσμημα της πολιτικής, έχοντας εκπομπή κάθε δεύτερη Παρασκευή στο ραδιόφωνο του ΔΟΛ. Δηλώνουμε φανατικοί ακροατές του, δεν τον χάνουμε.
Τέλος πάντων, πρόσφατα ο Χρήστος Χωμενίδης συνέφαγε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Του έκανε το τραπέζι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αυτού κι άλλων συγγραφέων μικρότερου βεληνεκούς. Έγραφε σχετικά χθες στην Ελευθεροτυπία η Σταυρούλα Παπασπύρου:«Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο δεν υπάρχει αμφιβολία: το ζητούμενο είναι "μια καινούργια αφήγηση που θα βασίζεται στην αλήθεια", μια αφήγηση που θα διαδεχτεί "το τέλος της μικροκομματικής πολιτικής". Αυτό τουλάχιστον δήλωσε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ στους συγγραφείς που έσπευσαν τις προάλλες να φάνε και να συζητήσουν μαζί του για όλα, σε κλίμα ιδιαιτέρως φιλικό, όπως κυκλοφόρησε.
Ανάμεσα στους ομοτράπεζους του πρώην υπουργού Πολιτισμού ήταν και ένας από τους πιο προβεβλημένους πεζογράφους της τελευταίας δεκαπενταετίας: ο Χρήστος Χωμενίδης, άμισθος λογογράφος του Γιώργου Παπανδρέου παλιότερα και μέλος σήμερα της ΔΗΜΑΡ».
Λογογράφος του ΓΑΠ λοιπόν ο Χρήστος Χωμενίδης - το άμισθος δεν είναι πάντοτε για καλό. Και συνδαιτημόνας του Ευάγγελου Βενιζέλου. Τι κρίμα να λείπει από το ραδιόφωνο (o Χρήστος Χωμενίδης)... Θα μπορούσε -ιδέα ρίχνω- να έκανε εκπομπή στον «Αθήνα 9.84». τον καλό ραδιοσταθμό του Δήμου Αθηναίων που διευθύνει ο Τάκης Καμπύλης. Τα ερτζιανά τον χρειάζονται...
Για το γεύμα με τον Βενιζέλο έγραψε σχετικά ένας πεζογράφος της νεότερης γενιάς, ο Σπύρος Γιανναράς: «Αισθάνομαι βαθιά θλίψη που δικοί μου φίλοι προσήλθαν οικειοθελώς σε "συζήτηση" με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, έναν επονείδιστο πολιτικό, που, έχοντας χάσει πια εντελώς το μέτρο και τη γη κάτω από τα πόδια του, θυμάται ξαφνικά τον πολιτισμό (το ύστατο αποκούμπι για τα δημόσια πρόσωπα που κόπτονται για τη δημοτικότητά τους) και καλεί τους συγγραφείς να συζητήσουν μαζί του για την "τρέχουσα πραγματικότητα". Πώς συζητάς με τον ηθικό και πραγματικό αυτουργό ενός εγκλήματος που επιμένει να εμφανίζεται -μαζί με πλήθος αντίστοιχα φυράματα- ως ο κομιστής της λύσης και εξακολουθεί να μας νουθετεί και να μας κουνάει το δάχτυλο; Από μόνη της η πρόσκληση αυτή αποτελεί μία ακόμα χυδαία χειρονομία από πλευράς Βενιζέλου, που προσβάλλει όλους τους πνευματικούς ανθρώπους. Οσο για τα άρρητα ρήματα του Χωμενίδη και το αηδιαστικό γλείψιμο στον τελειωμένο πολιτικό τού 5%, δεν έχω λόγια...».
