Κακό πράγμα ο οπαδισμός. Και στο τραγούδι. Και δυστυχώς υπάρχει παντού, από απλούς ακροατές μέχρι στελέχη δισκογραφικών, παραγωγούς και δημοσιογράφους. Έχω δει ανθρώπους που χρησιμοποιούν την επιτυχία της Πάολας για να πουν αυτάρεσκα «είδες, αυτά θέλει ο κόσμος», την ώρα που οι περισσότερες πίστες έκλεισαν άδοξα φέτος αφήνοντας βασιλιάδες χωρίς στέμμα, ενώ δισκογραφικά οι 9 στους 10 δίσκους «εμπορικών» καλλιτεχνών πουλάνε ψίχουλα.
Έχω συναντήσει εξίσου παραμορφωτικούς φακούς σκέψης σε οπαδούς που πιάνονται από την επιτυχία του Χαρούλη προκειμένου να πουν «είδες, ο κόσμος γύρισε στο καλό τραγούδι, τέρμα τα σκυλιά», παραβλέποντας ότι οι περισσότερες έντεχνες σκηνές φέτος έκλεισαν στα κρυφά, ενώ οι 9 στους 10 δίσκους έντεχνων καλλιτεχνών μένουν στα ράφια.Τελικά προς τα πού πάει το τραγούδι; Η κρίση, τι άλλαξε; Μία ψύχραιμη προσέγγιση ίσως δείξει το απλό: τίποτα και τα πάντα. Η πίτα μειώθηκε, το πορτοφόλι άδειασε. Τότε γιατί έχουν η Μποφίλιου και ο Παντελίδης ουρές έξω από τα μαγαζιά τους; Γιατί και οι δύο σκίζουν προσωπικά και μεμονωμένα είναι η απάντηση.
Όποιος προσπαθήσει να χτίσει την ανάσταση του «εμπορικού» πάνω στους δίσκους που πούλησε ο Παντελίδης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το ίδιο και όποιος προσπαθεί να χτίσει την ανάσταση του «ποιοτικού» πάνω στις πωλήσεις του cd του Χαρούλη.Τότε, τι πραγματικά συνέβη; Όπως έγινε και στην πολιτική, η κρίση εξαφάνισε το μεσαίο χώρο. Το «πάω παντού - τα αγοράζω όλα» δεν υπάρχει πια. Με τριάντα ευρώ στο πορτοφόλι, το κοινό αφήνει τις γυρολογίες, τις δοκιμές, την πιθανότητα μίας μέτριας εξόδου ή της αγοράς ενός αποτυχημένου cd και επιλέγει τον «έναν και καλό». Όχι τον έναν που θα ήθελα εγώ, εσύ ή o άλλος εμπλεκόμενος στο χώρο του τραγουδιού με βάση τις προτιμήσεις μας. Τον έναν του γούστου του.
