Ένα πολύ ιδιαίτερο ελληνικό σχήμα παίζει live την Παρασκευή στο Six D.O.G.S (ώρα 21:30, εισιτήριο 5 ευρώ). Οι Chromatic Sequence, μία «μικρή ηλεκτρονική ορχήστρα δωματίου» όπως μας την συστήνει ο εγκέφαλός της Γιώργος Στεφανακίδης. «Στο Six D.O.G.S θα κάνουμε μια συναυλία με βάση τη μουσική» μάς εξηγεί. «Όσοι μας ξέρουν από παλιά θα θυμούνται ότι στα live μας αναμιγνύονται εικαστικά και άλλες παράμετροι (visuals, live camera, lighting design) αλλά εν προκειμένω θα επιμείνουμε μουσικά! Ένα δυνατό live γεμάτο νότες! Το σχήμα αποτελείται (προς το παρόν) από ένα κλασικό κουιντέτο (βιολί, βιόλα, τσέλο, πιάνο, φλάουτο), τύμπανα, φωνή/ές και μένα στα «μπλιμπλίκια» στη σύνθεση και στους στίχους... Διέπεται από πραγματικό σεβασμό προς αλλήλους μιας και όλοι ξέρουμε τί θα πει να παίζεις μουσική από πολύ μικρή ηλικία και να υπηρετείς την τέχνη όπως σε υπηρετεί κι αυτή».
Ποιος είναι ο «άγνωστος Χ» σε μία συναυλία;
Ο παράγοντας άνθρωπος. Πάντα ο άνθρωπος. Ο ακροατής και ο μουσικός. Όλα τα άλλα, όσο ανάποδα και να είναι είναι απλά αντικείμενα.
Τι γυρεύει ένα σχήμα με μουσικούς που διαθέτουν «κλασική» παιδεία σε έναν alternative συναυλιακό χώρο;
Είναι κάτι που το θεωρώ μάλλον αυτονόητο! Έτσι κι αλλιώς σε πάρα πολλά alternative σχήματα παίζουν μουσικοί που έχουν φάει τα νιάτα τους στα ωδεία απλά επιλέγουν να αλλάξουν τον ήχο τους κάνοντάς τον πιο ποπ, ροκ, φάνκυ, λάτιν, τζαζ, μπλουζ ή ό,τι άλλο. Στους Chromatic Sequence μάλλον αυτή είναι η σημαντικότερη διαφορά. Οτι κρατιέται ως επι το πλείστον η πιο «κλασική» τεχνοτροπία στο παίξιμο και στην ομάδα και ανακατεύεται με τον ηλεκτρονικό ήχο.
Ποια η πιο σημαντική διαφορά αλλά και ομοιότητα ανάμεσα στα φυσικά όργανα και τους ηλεκτρονικούς ήχους;Η διαφορά είναι χρονική! Η εξέλιξη του ανθρώπου δείχνει ξεκάθαρα τη δυναμική αυτή. Το πρώτο όργανο είναι η φωνή. Μετά ο άνθρωπος εξέλιξε τον ήχο μέσα από το ρυθμό, τα πνευστά και τα νυκτά όργανα. Αργότερα ο ηλεκτρισμός μπήκε στο παιχνίδι και μετά ο «ηλεκτρονισμός». Φαντάζομαι ότι στις αρχές του 20ού αιώνα οι «κολλημένοι» θα έλεγαν για την ηλεκτρική κιθάρα τα χειρότερα. Ότι ο ηλεκτρισμός είναι κάτι αφύσικο, ότι καταστρέφει την πραγματική μαγεία του οργάνου, ότι η παραμόρφωση του ήχου κάνει την κιθάρα να παίζει μόνη της κτλ. Τα στοματάκια έκλεισαν με κάτι τύπους σαν το Χέντριξ που έδειξαν ότι την πραγματική πνοή τη δίνει ο άνθρωπος. Οι υπολογιστές είχαν στην αρχή (όχι ακόμα νομίζω) την ίδια μοίρα. Ότι τη μουσική την κάνει το λάπτοπ είναι ένα παραμύθι. Είναι σα να λέμε ότι «ο φούρνος μαγειρεύει» ή «η ηλεκτρική σκούπα καθαρίζει το σπίτι». Ο άνθρωπος τελικά καθορίζει την αισθητική και το αποτέλεσμα με ένα αναντικατάστατο όπλο - τον εαυτό του. Οπότε τελικά μπορούμε να μιλήσουμε για ομοιότητες μάλλον παρά για διαφορές!
Ποιοι είναι οι στόχοι ενός καλλιτέχνη;
Νομίζω ότι ο προσδιορισμός τα λέει όλα. Το κάλλος, η ομορφιά. Τα νοήματα έπονται πάντα (πολλές φορές δεν υπάρχουν κιόλας). Οι μανάδες μας έφτιαχναν φαγητό και μεις μπαίναμε στο σπίτι παιδάκια και μυρίζαμε τις μυρωδιές και καθόμασταν και τρώγαμε και τίποτα δε γινόταν θέμα. Το φαγητό μας φαινόταν αυτονόητο, η νοστιμιά του αυτονόητη επίσης. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί και δίνει. Ωραίο θα ήταν να μην το κάνει και ιδιαίτερο θέμα! Κάνουμε ότι κάνουν όλοι - κυνηγούμε την ομορφιά. Τα αισθητήρια του καθενός είναι διαφορετικά, ακραία διαφορετικά μερικές φορές. Αλλά δίνουμε. Κάποιοι το παίρνουν και κάποιοι όχι. Κάποιοι τρελαίνονται και κάποιοι αηδιάζουν. Και τί έγινε; Αυτή είναι η ζωή!
Υπάρχει ο όρος της «εκδίκησης» στη μουσική;
Κάποτε ένας μαθητής σε ένα μοναστήρι Ζεν έφτασε στο απροχώρητο με το διαλογισμό του και πήγε στο δάσκαλο αγανακτισμένος. «Δε μπορώ με τίποτα να τιθασεύσω το μυαλό μου», φώναξε αγριεμένος. Ο δάσκαλος απάντησε ήρεμα: «Πού είναι το μυαλό σου; Δείξτο μου και θα το τιθασεύσω εγώ».
Σας ενδιαφέρουν οι «κολλημένοι» ακροατές; Ή, κάνουν κακό σε μία μπάντα;
Σε μια μπάντα κάνουν κακό μόνο οι «κολλημένοι» μουσικοί! Άλλωστε η σχέση με το κοινό είναι πάντα μια σχέση αμφίδρομη. Δε νομίζω ότι ένας ανοιχτός και μη κολλημένος καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργήσει κολλημένες σχέσεις. Η ζωή κυλάει, γιατί να κολλάμε;
Ποια είναι η Λερναία Υδρα της μουσικής;
Η κρίση και η σύγκριση! Σε όλα τα είδη, παντού και πάντα. Ποιός είναι καλύτερος, ποιός είναι παρωχημένος, ποιός αξίζει και ποιός όχι! Ακούω αυτό που μου αρέσει, δεν ακούω αυτό που δε μου αρέσει. Παίζω αυτό που με εκφράζει, δεν παίζω αυτό που δε με εκφράζει. Το ίδιο κάνεις κι εσύ, κι ο διπλανός. Γιατί να μετρηθούμε; Συνοδοιπόροι δεν είμαστε;
Πότε ωριμάζει ένας συνθέτης;
Κανείς δε μπορεί να το πει αυτό. Η ωριμότητα είναι μια αφηρημένη έννοια που πάλι υπόκειται σε γνώμες, αποτιμήσεις και ωριμότητα του ακροατή. Άλλωστε κάθε συνθέτης είναι πριν από όλα ένας ξεχωριστός άνθρωπος.
Τι είναι αυτό που στο τέλος σώζει την παρτίδα;
Τίποτα. Η παρτίδα είναι ήδη κερδισμένη αν νιώθεις ευτυχής με το απλό γεγονός ότι υπάρχεις. Ένα τραγούδι ή μια συμφωνία είναι φτερά στον άνεμο της αιωνιότητας.
