Την Κυριακή στη μουσική σκηνή του Passport έπαιξαν η Nalyssa Green και οι Mani deum. Κοινή συνισταμένη των δύο προαναφερθέντων η χρήση ενός περίεργου μουσικού οργάνου, του θέρεμιν. Και όχι μόνο. Και τα ωραία και ενδιαφέροντα τραγούδια. Με αφορμή την εμφάνιση αυτή, λοιπόν, στη σκηνή του Passport, η Πειραιώτισσα Nalyssa Green, μου παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Τι θα παρακολουθήσουμε στο Passport και κατά πόσο και με ποιον τρόπο διαφοροποιούνται αυτές οι εμφανίσεις από προηγούμενες;
Στο Passport αυτή την Κυριακή θα παίξουμε ένα αρκετά μεγάλο πρόγραμμα με το ηλεκτρικό πενταμελές μας σχήμα το οποίο έχει χρόνο ζωής μόλις κάποιους μήνες τώρα, και όσο περνάει ο καιρός αυτη η σύνθεση μας ενθουσιάζει ολοένα και περισσότερο. Είμαστε η κλασσική τριάδα που υπάρχει από την αρχή της δημιουργίας των τραγουδιών μου (εγώ στη φωνή, την ακουστική κιθάρα και το θέρεμιν, ο παραγωγός μου Σπύρος Λιβάνης στην κιθάρα και ο Ευάγγελος Ασλανίδης στα τύμπανα) συνοδευμένη από δύο υπέροχους μουσικούς, τον Βασίλη Νιτσάκη στο μπάσο και την Ευαγγελία Ξυνοπούλου στα φωνητικά και τα πλήκτρα. Όσον αφορά τα τραγούδια, θα παίξουμε κάποια από τον πρώτο μου δίσκο Barock και αρκετά από τον πρόσφατο δίσκο μου The Seed με τρόπο αρκετά δυναμικό. Επίσης για πρώτη φορά θα παρουσιάσουμε μια νέα διασκευή-έκπληξη που μόλις ετοιμάσαμε. Πρόκειται για ένα τραγούδι πολύ γνωστό και αγαπημένο, που κανονικά μας κάνει να χορεύουμε και να γελάμε, αλλά εμείς το έχουμε κάνει αρκετά πιο σκοτεινό και μελαγχολικό.. Τα βασικά δύο στοιχεία που με κάνουν να περιμένω την Κυριακή με μεγάλη ανυπομονησία είναι καταρχάς το γεγονός πως μοιραζόμαστε για πρώτη φορά τη σκηνή του Passport με μια αγαπημένη μπάντα τους Mani Deum, οι οποίοι έχουν όπως και εμείς ως βασικό όργανο το θέρεμιν, και θεωρώ πως θα είναι πολύ ενδιαφέρον να ακουστεί αυτό το ιδιαίτερο όργανο στον ίδιο χώρο σε δύο μπάντες με αρκετά διαφορετικό στυλ μουσικής. Ο δεύτερος λόγος είναι πως για μένα είναι πολύ σημαντικό το ότι για πρώτη φορά θα παίξουμε στο Passport το οποίο είναι ένας υπέροχος χώρος με τις καλύτερες συνθήκες για ένα όμορφο live, και βρίσκεται στο κέντρο του Πειραιά, της ιδιαίτερης πατρίδας μου.
Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για τη σχέση της τέχνης με το βιοπορισμό. Βιοπορίζεσαι αποκλειστικά από τη μουσική; Η δημιουργία, όταν είναι συνδεδεμένη με το βιοπορισμό, είναι ανεπηρέαστη;
Δεν κάνω κάτι άλλο πέραν από τη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι δε βγάζω αρκετά και δε βγάζω σταθερά ένα ποσό. Εχω φτιάξει όμως έναν τρόπο ζωής πολύ λιτό, είμαι αρκετά τυχερή επίσης γιατί με στηρίζει αρκετά η οικογένεια μου και καταφέρνω να τα βγάζω πέρα ασχολούμενη μόνο με αυτό που θέλω να ασχολούμαι. Η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται κάπως περίεργο να συσχετίζεται το χρήμα με την βαθειά μου αγάπη για το τραγούδι και, όποτε πρέπει να σκεφτώ και να συζητήσω για χρήματα, νιώθω μια αμηχανία. Μα πιστεύω πως είμαι αρκετά παραγωγική και θα ήταν δίκαιο να μπορώ να αμοίβομαι για αυτό. Γενικά δεν περιμένω να γίνω πλούσια από το τραγούδι, θα μου αρκούσε να μπορώ να τα βγάζω πέρα. Προς το παρόν κάπως τα βολεύω. Αν σε κάποια φάση αυτό σταματήσει να συμβαίνει θα προτιμήσω να βγω στην αγορά εργασίας παρά να κάνω οποιαδήποτε θυσία καλλιτεχνική, αισθητική, ιδεολογική έτσι ώστε να καταφέρω να βιοπορίζομαι από τη μουσική.
Η τραγουδοποιία στη χώρα μας, για κάποιο(υς) λόγο(υς), εκπροσωπείται περισσότερο από άνδρες δημιουργούς. Λίγες είναι οι γυναίκες δημιουργοί. Εσύ σαν δημιουργός έχεις κάποια εξήγηση για αυτό το γεγονός;Νομίζω πως αυτό είναι κάτι που συμβαίνει παντού. Προφανώς η κοινωνία μας είναι ανδροκρατούμενη. Προφανώς και οι γυναίκες δεν εκτίθενται, δεν εκφράζονται δε διαμορφώνουν τόσο πολύ όσο οι άντρες. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους τομείς. Είναι ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα. Όσο πηγαίνουμε πίσω στο χρόνο αυτό είναι ακόμα πιο έντονο. Τελευταία υπάρχει μια αλλαγή σκηνικού. Η γυναίκα αρχίζει και διαδραματίζει πιο ενεργό ρόλο. Και εξειδικεύοντας στη μουσική, ολοένα και περισσότερες γυναίκες παράγουν δικά τους τραγούδια. Και με αρκετή απήχηση. Διεθνώς βλέπω μια τάση προς τη γυναικεία τραγουδοποιία. Παρατηρώ πως μάλλον τα μεγαλύτερα ονόματα παγκοσμίως αυτή τη στιγμή είναι γυναίκες, και μάλιστα συνθέτες και όχι απλά ερμηνεύτριες. Παραδείγματα όπως η Adele, η Lana del Rey, η Florence (and the machine) και, για να το τραβήξω λίγο, η Lady Gaga.. Και στη χώρα μας βλέπω κάτι τέτοιο. Νιώθω πως τα τελευταία χρόνια οι γυναίκες βγαίνουν προς τα έξω με μια νέα δυναμική. Σταματούν να κρύβονται και να φοβούνται και προσφέρουν αυτή τη διαφορετική έκφραση. Τη θέαση των πραγμάτων από τη θηλυκή οπτική γωνία.
Θυμάσαι πότε άκουσες για πρώτη φορά ένα τραγούδι σου στο ραδιόφωνο; Ποιο ήταν αυτό και σε ποια συγκυρία;
Κάποτε, λίγο αφού είχε κυκλοφορήσει ο πρώτος μου δίσκος, παιζόταν ένα τραγούδι σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Σε έναν σταθμό πολύ αγαπημένο που τώρα πια παίζει με λίστες και δεν παίζει πια κανένα τραγούδι δικό μου, ή άλλα μη εμπορικά που αγαπώ. Το είχα μάθει από φίλους που το είχαν ακούσει άρα η πρώτη φορά που το άκουσα και εγώ δεν ήταν φοβερή έκπληξη. Αλλά ήταν πολύ γλυκειά στιγμή. Πολύ συγκινητική.
Ακούς ραδιόφωνο σήμερα;
Ραδιόφωνο ακούω όταν θέλω να έχω μουσική ως χαλί από πίσω, στο σπίτι μου όταν κάνω άλλα πράγματα. Δεν μπορώ να πω πως είμαι φοβερά ευχαριστημένη από το αθηναϊκό συμβατικό ραδιόφωνο παρόλα αυτα. Τελευταία προσανατολίζομαι όλο και περισσότερο προς τα web radios. Συνέχεια ανακαλύπτω καινούρια που τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα.
Έχεις κάνει μαθήματα μουσικής ή φωνητικής;Έχω κάνει κάποια μαθήματα αρμονίου και ακορντεόν στο δημοτικό. Κατά τα άλλα είμαι αυτοδίδακτη. Αυτές οι γνώσεις όμως που συνέλλεξα ως παιδί τότε ήταν η βάση για να μπορέσω να εξελιχθώ μουσικά και ο λόγος που μπορώ να συνδιαλέγομαι και να καταλαβαίνομαι με άλλους μουσικούς. Πάντα με ιντρίγκαρε η ενασχόληση με κάτι χωρίς τη γνώση των νόμων και των κανόνων και των σχολών. Το βρίσκω πολύ απελευθερωτικό γιατί στερείται ορίων και τυπικοτήτων. Μαθαίνω μόνη μου λοιπόν. Απλά μαθαίνω πολύ πολύ αργά. Μα με τον δικό μου τρόπο. Δεν αποκλείω παρόλα αυτά να αναζητήσω το απόσταγμα γνώσης κάποιου ειδικού. Θα είναι για μένα αυτό κάτι πολύ διαφορετικό και ενδιαφέρον.
Ποιο «σχήμα» επισκέφτηκες σαν ακροατής τελευταία; Ποια συναυλία δεν θα ξεχάσεις ποτέ και για ποιο λόγο; Σε ποια συναυλία θα θελες να πας και δεν έχει τύχει;
Μία από τις τελευταίες συναυλίες που παρακολούθησα ήταν το καλοριφέρ του Φοίβου Δεληβοριά στο Passport. Ο Φοίβος είναι απόλυτα αγαπημένος μου, η μπάντα του είναι τουλάχιστον εξαιρετική και το Passport ιδανικός χώρος, και μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι πέρασα υπέροχα. Μια συναυλία που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι των Mary and the boy κάποια στιγμή το 2006 στο bios αν θυμάμαι καλά. Φοβερή εμπειρία. Πολύ δυνατή. Αξέχαστη. Όσον αφορά τη συναυλία που θα ήθελα να παραστώ, το έχω καημό πριν αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο να δω τους Arcade Fire ζωντανά.
Με ποιο τραγούδι ελληνικό ή (και) ξένο έχεις «κολλήσει» αυτό τον καιρό. Θα το παίξετε στο live της Κυριακής;
Έχω κολλήσει με την Κική του Φοίβου Δεληβοριά. Είναι ένα απο τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια και τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να το παίζει συνέχεια στο πιάνο. Επίσης τελευταία ακούω σε αέναες επαναλήψεις το free της Cat Power. Κανένα από τα δύο δε θα ακούσετε στο live της Κυριακής. Θα ακούσετε άλλες διασκευές, παρόλα αυτά, εξίσου ενδιαφέρουσες.
Ποιο είναι το πρώτο μουσικό ερέθισμα που είχες σαν παιδί; Ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που θυμάσαι;
Οι δίσκοι των γονιών μου. Ένα από τα πιο πρώτα τραγούδια που έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μου είναι το άνθρωπε αγάπα των Poll. Το βινύλιο του live των Poll στο Λυκαβηττό έπαιζε πάρα πολύ στο σπίτι καθόλη τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας.
Πως γράφεις τα τραγούδια σου; Πρώτα το στίχο και μετά τη μουσική; Το αντίστροφο ή ταυτόχρονα;
Παλιότερα πρώτα ήταν ο στίχος και μετά τραγουδιόταν πάνω σε κάποια μουσική. Τώρα έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Είναι κάπως ασαφής η διαδικασία. Είτε ξεκινάω με κάποια μελωδία, κάποια ιδέα μουσική και ψάχνω τον στίχο που ταιριάζει, είτε πιάνω την κιθάρα και στίχος και μουσική έρχονται αυτόματα και ταυτόχρονα, είτε μου κολλάνε κάποιες φράσεις στο κεφάλι και σιγά σιγά, σε βάθος χρόνου μετουσιώνονται σε τραγουδάκια με δομή.
Τα sites κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, myspace) έχουν φέρει σημαντικές αλλαγές και στο χώρο της μουσικής. Τα χρησιμοποιείς; Τα διαχειρίζεσαι η ίδια;
Τα χρησιμοποιώ κατά κόρον. Και ναι εγώ τα χειρίζομαι. Όλη μου η επικοινωνιακή δραστηριότητα γίνεται από εκεί. Στην αρχή το myspace ήταν ο τρόπος να επικοινωνήσω με άλλους μουσικούς, η αιτία που κατάφερα να συναντηθώ με τόσους υπέροχους ανθρώπους και μπάντες και να συνδημιουργήσω μαζί τους, το μέσο με το οποίο επικοινώνησα για πρώτη φορά τη μουσική μου με άλλους ανθρώπους. Και τώρα όλες μου οι δραστηριότητες επικοινωνούνται μέσω facebook. Εκεί έρχομαι σε επαφή με τους ακροατές μου και αυτοί μαζί μου. Εκεί ενημερώνω για τα live μου και λαμβάνω feedback για κάθε μου κίνηση. Όλα αυτά τα δίκτυα είναι μια επανάσταση στον τρόπο που επικοινωνούμε. Κάνουν την προώθηση και την επικοινωνία του έργου του κάθε μουσικού εντελώς αδιαμεσολάβητη. Η σχέση μου με τα social media είναι τόσο στενή που πολύ συχνά αναρωτιέμαι μήπως όλοι το έχουμε παρατραβήξει και ζούμε πια μόνο εικονικά. Άλλες φορές, πάλι, αναρωτιέμαι αν όντως υπάρχει ζωή χωρίς internet.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες του κειμένου ανήκουν στο Δημήτρη Κυριάκο και "αλιεύθηκαν" από το myspace της Nalyssa Green.
