Είναι κάποιες φωνές, που όσο κι αν περνούν τα χρόνια και χάνονται απ το τραγούδι, άλλοτε εκούσια κι άλλοτε χωρίς να το επιλέξουν, διατηρούν το μύθο τους ή «παίρνουν» απ το μύθο αυτών που τραγούδησαν.
Πετρή Σαλπέα: Η γυναικεία φωνή στο δίσκο «Άγιος Φεβρουάριος», με τραγούδια του Δήμου Μούτση σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου, 40+2 χρόνια πριν...
Δεν έκανε τη μεγάλη καριέρα η Πετρή Σαλπέα ούτε ηχογράφησε αμέτρητα τραγούδια. Έμεινε στο περιθώριο, την άφησαν καλύτερα, με μετρημένες δισκογραφικές εμφανίσεις («Άγιος Φεβρουάριος», «Για μια σταγόνα αλάτι», «Τα λιοτρόπια»), χωρίς να κυκλοφορήσει ούτε ένα προσωπικό δίσκο! Κι όταν έπαψε πια να δίνει το παρών, αποσύρθηκε ήσυχα, όπως ήσυχα έδρασε στο σύντομο πέρασμά της από το ελληνικό τραγούδι.
Ξεκίνησε τραγουδώντας στις μπουάτ. Εκεί τη βρήκε ο Δήμος Μούτσης, που μου είχε αναφέρει σχετικά σε παλιότερη συνέντευξή μας:«Ήταν μια κοπέλα που τραγούδαγε στην Πλάκα κι έλεγε διάφορα νεοκυματίστικα τραγούδια. Δε νομίζω ότι είχε κάνει καμιά δουλειά δισκογραφική. Τη βρήκα. Πολύ όμορφο κορίτσι και ωραία φωνή. Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο, γιατί ήταν καινούργια, άτεχνη, αλλά τα κατάφερε στο τέλος».
Ας δούμε πως η ίδια η Σαλπέα θυμάται τη συνάντησή της με το Μούτση:
«Τον έφερε ένα βράδυ να μ' ακούσει ο Δημήτρης Ιατρόπουλος. Ήρθε ύστερα και μου πρότεινε να πάω σε μια καινούργια μπουάτ που είχε αναλάβει καλλιτεχνικός υπεύθυνος. "Δεν μπορώ να αφήσω τα παιδιά", του απάντησα με την αφέλεια που είχα τότε. Ξανάρθε, του ξανάπα όχι. Έλα όμως που ήρθε και τρίτη φορά, όταν είχα πια τελειώσει τις εμφανίσεις, και μου πρότεινε να κάνουμε τον "Άγιο Φεβρουάριο". Τότε δέχτηκα με χαρά. Μου έδωσε τα τραγούδια κι αρχίσαμε τις πρόβες. Όσο για την ανδρική φωνή, δοκίμασε αρκετούς αλλά κατέληξε στον Μητροπάνο κι ας ήταν φαντάρος» («Ελευθεροτυπία», 10 - 01 2007).
Στην ίδια συνέντευξη η Πετρή Σαλπέα, που πριν τον «Άγιο Φεβρουάριο» συμμετείχε στη δισκογραφική έκδοση του έργου του Οδυσσέα Ελύτη «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» μελοποιημένο από το Νότη Μαυρουδή, αναφέρθηκε και στα κυκλώματα της δισκογραφίας που την εμπόδισαν να προχωρήσει δισκογραφικά κι έτσι αρκέστηκε μόνο σε μερικές δισκογραφικές συμμετοχές. Έλεγε, λοιπόν: «Εμείς, άλλης νοοτροπίας παιδιά, δεν είχαμε γίνει κυκλωματικοί. Αλλά αν δεν πεις το "ναι" αρχίζει ο πόλεμος. Σε πιέζουν λίγο ακόμη κι αν δεν υποκύψεις, σε βάζουν στο περιθώριο».
Θα μου πείτε, όταν έχεις τραγουδήσει σ' ένα από τα εμβληματικά έργα της ελληνικής δισκογραφίας κι όταν η φωνή σου συνδέθηκε με μερικά τραγούδια που αποδείχτηκαν κλασικά, θες κάτι παραπάνω; Μπορεί να θες ή να το δικαιούσαι κιόλας, αλλά το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Όπως και να χει, η ιστορία της Πετρής Σαλπέα δεν ξαναγράφεται. Η ίδια κυκλοφόρησε πριν χρόνια τα «Ρεμπέτικα παντός καιρού» κι έρχεται στη μνήμη μας κάθε φορά που παίρνουμε το δρόμο για το «Σπίτι στην ανηφοριά» ή ανακαλύπτουμε «γράμματα μ ευχές κι αφιερώσεις μες στο κομοδίνο σιωπηλές» ή όταν αρχίζουμε να σιγοτραγουδάμε, χωρίς κι εμείς να ξέρουμε το λόγο, εκείνο το παλιό τραγουδάκι για το «Σίμο που ζει στη Γερμανία».
