ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΤΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡΟΝΑ...

Μεγαλώνω αεί εκπληττόμενη. Η μάλλον ας το πω απλούστερα όπως το εισέπραξα εξαρχής. Γαμώ το, τί έπαθε ο Γιώργος Χρονάς και συνέλαβε ένα τόσο κακεντρεχές, χυδαίο και όχι μόνο υπογείως μισογύνικο, αλλά κι ευθέως κομπλεξικό σχόλιο* εναντίον της Μόνικας; Πώς του 'ρθε και πρόσθεσε μια τέτοια επινοημένη κακότητα στα θραύσματα της ιδιόρυθμης αλλά κι ενδιαφέρουσας σκέψης του, έτσι όπως αποτυπώνεται στην στήλη του στην «οδό Πανός», στο περιοδικό που υπήρξε συχνά ένας πραγματικά open-minded, φιλόξενος χώρος υποδοχής μεταξύ άλλων και ενός εξαιρετικά σκεπτόμενου και ταλαντούχου κομματιού του περιθωρίου και κυρίως πολλών κοινωνικά κατατρεγμένων, αλλά δημιουργικών ανθρώπων;

Ηταν το 2008 όταν με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ της Avatar, συνάντησα τη Μόνικα στον «Ιανό». Ήταν ακόμα ένα μάλλον ντροπαλό κοριτσάκι που απαντούσε με κάπως μαθητική συνέπεια στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Ντυμένο με τον χύμα, ανάλαφρο τρόπο που ταιριάζει σ' αυτές τις ηλικίες και στα δροσερά κορίτσια. Κατά τούτο μακριά δηλαδή από το πρότυπο των ώριμων γυναικών με τα ψηλά μαύρα τακούνια που είτε βηματίζουν στις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού, είτε πατάνε στα λαϊκά πάλκα, στοιχειώνουν χρόνια τώρα την ποιητική σκέψη του Χρονά. Ο τελευταίος καθόταν μερικά τραπέζια πιο 'κεi. Και δεν θα τον θυμόμουν καν μια που η βραχύβια μνήμη μου είχε αποσύρει την ήσυχη εικόνα του καθώς κάτι έγραφε χαμένος μέσα στους αρκετούς αναγνωρίσιμους πρωινούς επισκέπτες του «Ιανού», αν με το τωρινό του σχόλιο δεν καθιστούσε απαράδεκτα σαφή την παρουσία του τότε εκεί. Ήταν δυνατόν μια βιονική όσφρηση να μας τριγύριζε εκείνο το μεσημέρι όσο μιλούσαμε με την Μόνικα; Νοιώθω ανατριχίλα εκ των υστέρων. Κι επιπλέον με τυρρανά μια ύπουλη σκέψη: Είχα σαπουνιστεί και αρωματιστεί αρκετά καλά ώστε να μου αξίζει ότι εγώ τουλάχιστον απέφυγα τα απρόβλεπτα κι εκπρόθεσμα οσφρητικά βέλη του Χρονά εναντίον της Μόνικας;

Φοβάμαι ότι εκείνος καθόταν πολύ μακριά. Φοβάμαι ότι επινόησε το σχόλιο - αλλιώς θα ήξερα να του απαντήσω και για ετούτο αν τον αφορούσε κι αυτόν και οποιονδήποτε άλλον το αν είχε κάνει ή όχι ντους το πρωί η Μόνικα. Και είμαι σίγουρη ότι η καλλιτεχνική επάρκεια δεν καταμετράται σε οσφρητικές ή άλλες τέτοιες μονάδες. Που σημαίνει ότι αν δεν σου αρέσει η Μόνικα, μπορείς να βρεις καλλιτεχνικά επιχειρήματα. Αλλά μια απόπειρα δημόσιου διασυρμού με ρατσιστικών υπαινιγμών επιχειρήματα (έστω κι αν εσύ υπονοείς μία κυριολεκτική «καθαρότητα»),ασφαλώς δεν ενισχύει την απαρέσκειά σου για το καλλιτεχνικό πρόσωπο.

Ακόμα θλιβερότερα το σχόλιο προέρχεται από έναν άνθρωπο που συχνά είχε αποδείξει ότι δεν τον απωθεί η εξωτερική εικόνα. Ούτε η τσαλακωμένη εξωτερική εμφάνιση. Ξέρω καλά ότι η «οδός Πανός» έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς ανθρώπους που σ' αυτόν τον Χρονά του συγκεκριμένου σχολίου θα φαίνονταν ίσως τώρα δύσοσμα ερείπια. Αρκετοί είναι άνθρωποι κοινωνικά κατατρεγμένοι ή περιθωριοποιημένοι που ίσως να μην έχουν την πολυτέλεια ή και το κουράγιο να κάνουν κάθε μέρα μπάνιο ή να τρώνε κάθε μέρα ή να παίρνουν την δόση τους κάθε μέρα, αλλά αυτό δεν τους στερεί τη δημιουργική τρέλλα και το ταλέντο που συχνά πρώτο το περιοδικό του Χρονά οσφριζόταν. Συχνά είχε «μύτη» ο ποιητής Χρονάς. Κι έτσι συλλάμβανε το μεγαλείο πίσω από την «αποφορά» του λούμπεν. Ενας λόγος παραπάνω να 'ναι τόσο υπερβολικά στενάχωρο, τόσο θλιβερό το σχόλιό του.

Τιμωρήθηκε βέβαια αμείλικτα στα social media από διάφορους ανώνυμους που με το ίδιο νόμισμα της χυδαιότητας τον αποκαθήλωσαν και τον ξέσκισαν, ξεχνώντας ακόμα και τον ευαίσθητο χατζιδακικό Χρονά του αριστουργηματικού «Επρεπε να 'ρχόσουνα» και του «Περί Πάθους» και του «Νεαρού γιού του μπακάλη». Τον Χρονά της «Κάρμεν της Τσιγγάνας» και του «όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε». Αλλά πάλι μήπως ο ίδιος δεν έχει γράψει και τον στίχο, «όπως τα τζουκ μποξ στα σφαιριστήρια έτσι λειτουργώ αυτά θέλουνε δραχμές δίφραγκα για δυο όψεις»; Προσωπικά προτιμώ τη μύτη του Γιώργου Χρονά όταν οσφρίζεται ταλέντα, ποιητικές εικόνες και λέξεις κι όχι όταν χώνεται εκεί που δεν της αρμόζει.