Ταινίες όπου η πόλη στην οποία εκτυλίσσονται δεν αποτελεί απλώς το ωραίο φόντο της υπόθεσης αλλά έναν ακόμη πρωταγωνιστή. Οι πόλεις είναι οργανικά δεμένες με την υπόθεση, συμμετέχουν καθοριστικά στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, στην έμπνευση της σεναριακής ιδέας, στη σκηνοθετική ματιά. Αν η ταινία είχε γυριστεί αλλού θα ήταν μια άλλη ταινία, ή μπορεί και να μην υπήρχε καν. Ταξίδι σε τρεις πόλεις λοιπόν, ευρωπαϊκές και οι τρεις (καλά, για την Αθήνα δεν παίρνω κι όρκο), αλλά τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Αφού τις παρακολουθήσεις, έχουν σίγουρα σφηνωθεί στο κεφάλι σου ως επόμενος προορισμός. Άντε, στο επόμενο θα γράψω για τα ελληνικά νησιά που έχω επισκεφτεί εξαιτίας των σήριαλ της Μιρέλλας Παπαοικονόμου.
1.In Bruges
Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Πού βρίσκεται η Μπριζ; Στο Βέλγιο, σωστά. Και για τι είναι διάσημο το Βέλγιο;
Τέτοιου τύπου -λίγο μαύρο, λίγο κυνικό, αρκετά καυστικό- χιούμορ διατρέχει όλη την ταινία που ασχολείται με δύο πληρωμένους δολοφόνους, οι οποίοι καταφεύγουν στην Μπριζ μετά από μία αποστολή.
Η πόλη της Μπριζ, με την παραμυθένια ομορφιά της, άλλοτε δημιουργεί απολαυστική αντίθεση με τα εγκλήματα στην ταινία...
...Κι άλλοτε επιτείνει το σασπένς με τη σκοτεινιά στα καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά σημεία της
(πάντα υπάρχει ένα ωραίο κορίτσι)
2. Midnight In Paris
Ο Γούντι Άλεν κι αν ξέρει να διαλέγει ωραίες πόλεις για τις ταινίες του. Εδώ, την έβαλε και στον τίτλο, αλλά της αξίζει. Πού αλλού, εκτός από το, φιλόξενο στη διανόηση, Παρίσι του 1920, θα έβρισκε ο ήρωάς του μαζεμένα όλα τα ινδάλματά του;
Μεγαθήρια συγγραφείς, ποιητές όπως τον Φιτζέραλντ και τον Χέμινγουέι, ή τον Τόμας Σ.Έλιοτ
Την αφρόκρεμα των ζωγράφων Νταλί, Πικάσο κτλ
Τον Μπουνιουέλ σε ένα πολύ χαριτωμένο μικρό διάλογο...
Ακόμα και την Ζοζεφίν Μπέικερ...
Αλλά πάνω απ όλα, πού θα έβρισκε καλύτερα από αυτό;
(κι εμεις Μαργιόν)
3.Τα οπωροφόρα της Αθήνας
Στηριγμένη στο υπέροχο ομότιτλο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, η ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου έχει δύο ήρωες: έναν συγγραφέα και τον ήρωα του βιβλίου που εκείνος γράφει αυτή την περίοδο. Ο ήρωάς του, χαρτογραφεί την Αθήνα με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο: ανάλογα με τα οπωροφόρα δέντρα που βρίσκει-και γεύεται τους καρπούς τους- σε κάθε περιοχή. Παρακολουθώντας τις βόλτες αυτού του ιδιόρρυθμου τύπου-τον λες και γραφικό, τον λέω και απλώς ωραίο τύπο- ο συγγραφέας ξεδιπλώνει, παράλληλα, τα μικρά μυστικά του πώς να γράψεις λογοτεχνία.
Η ταινία είναι γεμάτη με τέλειες πληροφορίες τόσο για τα οπωροφόρα της Αθήνας, και την πόλη και τους ανθρώπους της γενικότερα, όσο και για τη συγγραφή:
Συκιές θα βρείτε στο Κολωνάκι και τη Νεάπολη (ιδίως στα ερειπωμένα νεοκλασικά), χαρουπιές στο Παγκράτι, το Μετς και τον Ευαγγελισμό, βερυκοκιές και ροδιές στο Φάληρο (ευλογημένος τόπος). Φραγκοσυκιές στο Λυκαβητό.
Ωριμοφάης καρτερεί κι αγουροφάης τρώει.
Ποια λέξη να βάλω άραγε; Δυστυχισμένος ή δυστυχής;
Ένα διήγημα διευρύνει τον ορίζονα των επιλογών μας, μάς παρηγορεί για τις σκοτεινές πλευρές μας, μας συμφιλιώνει με τους ομοιόμοιρους ανθρώπους.
Ρωτήστε κάποιον πολύ λυπημένο πού είναι η οδός Καραμουρτζούνη.
Αγάπη είναι αυτό που συμβαίνει χωρίς λόγο.
Αθήνα μου, αγάπη μου για πάντα / δεν είναι καταπληκτικό; / δεντράκια ερωτευμένα στη βεράντα / στο ένα τετραγωνικό.
Συνοπτικά (από τις Cinelisted)
1. In Bruges
2. Midnight In Paris
3. Τα οπωροφόρα της Αθήνας
