Τη Δευτέρα το βράδυ παίζει ο Σωκράτης Μάλαμας στο θέατρο Βράχων. Μία ακόμα συναυλία με πολύ, όπως μαθαίνουμε πως θα έχει, κόσμο. Θα σας έχουμε ανταπόκριση στο e-tetRadio και από αυτό το live, την Τρίτη το πρωί.
Μπήκα τελικά στο χώρο, λίγο μετά την έναρξη της συναυλίας. Ο συνωστισμός στην πόρτα μεγάλος. Δεν βοήθησε και το γεγονός ότι απουσίασε η συνηθισμένη καθυστερημένη, σχεδόν παραδοσιακά, έναρξη. Έτσι, υπήρχε έντονη «φούρια» από όλους μας προκειμένου να φτάσουμε σε απόσταση «λειτουργικού ηχητικού βεληνεκούς». Μετά από μερικές άκαρπες απόπειρες προσέγγισης της σκηνής, το σκέφτηκα διαφορετικά. Το γρασίδι στο πίσω μέρος της Τεχνόπολης, που και κατά το παρελθόν με είχε φιλοξενήσει, με περίμενε. Έφτασα πραγματοποιώντας ελιγμούς ανάμεσα στον κόσμο. Έβαλα το σακίδιό μου για μαξιλάρι και ξάπλωσα κατάχαμα στο γκαζόν, δίπλα σε ένα δεντράκι. Κοιτούσα ουρανό. Ξεκούραση μετά μουσικής και μοναξιά μέσα στο πλήθος. Ιδανικές συνθήκες.
Για άλλη μια φορά, η Τεχνόπολη γέμισε σε συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ήταν ιδιαιτέρως ευδιάθετος. Η λαμπερή του μπάντα, σε υψηλά επίπεδα, όπως πάντα. Τρεις γεμάτες ώρες με τις μουσικές του αγαπημένου τραγουδοποιού. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Καινοτομίες; Διαφορετικότητα; Μα αυτά παρέχονται εν αφθονία μέσα στην τραγουδοποιία του. Αν έπρεπε, λοιπόν, να δώσω έναν τίτλο στη συναυλία, αυτός θα ήταν: «ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει». Γιατί η προχθεσινή συναυλία έμοιαζε πάρα πολύ με αντίστοιχες περσινές. Τα ίδια πρόσωπα επί σκηνής (με την προσθήκη ενός επιπλέον ικανού ερμηνευτή, του Αλέξανδρου Κτιστάκη), τα ίδια τραγούδια στα αυτιά μας (ομολογουμένως με μερικές εκπλήξεις, π.χ. τα «360χλμ») και φυσικά η Τεχνόπολη «τίγκα», ίδια κι απαράλλαχτη, όπως πέρυσι. Ευτυχώς που μερικοί «προπονητές» δεν αλλάζουν την ομάδα όταν κερδίζει. Ωστόσο, επίσης γνωστό είναι ότι, καμία ομάδα δεν μπορεί να κερδίζει για πάντα. Και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει αποδείξει ως τώρα ότι είναι καλός «προπονητής/παίχτης». Πέρασα όμορφα την Παρασκευή που μας πέρασε στην Τεχνόπολη. Ξαπλωμένος στο γκαζόν, σιγοτραγουδούσα όλα τα τραγούδια κοιτώντας ουρανό. Είχε δίκιο ο Ελύτης (σιγά που δεν θα είχε): «πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος...».
