Βρέθηκα χθες βράδυ (3/7/2013) στο Ηρώδειο για να παρακολουθήσω τη συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου με το σχήμα των Nouveau Sextet. Κι επειδή το σχήμα αυτό κάνει τη διαφορά στις συναυλίες της Αλεξίου, αξίζει, από την αρχή του παρόντος κειμένου, να γίνει λεπτομερής αναφορά στα ονόματα των σπουδαίων μουσικών που το στελεχώνουν. Έχουμε και λέμε: Θωμάς Κωνσταντίνου (ούτι, κιθάρα, μαντολίνο, λαούτο, τζουράς), Σωτήρης Λεμονίδης (πιάνο, πλήκτρα, τζουράς), Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος (κλαρίνο, φλάουτο, καβάλ), Δημήτρης Τσάκας (σαξόφωνο, κλασική κιθάρα, φλάουτο), Κώστας Κωνσταντίνου (κοντραμπάσο) και Κώστας Μερετάκης (multi percussion set, νταρμπούκα, μπεντίρ, ντέφια, ταμπούρο, στάμνα, καχόν, νταούλι κ.α.). Οι νέοι (σε ηλικία, όχι σε εμπειρίες) αυτοί μουσικοί, με τα ιδιαίτερα, πρωτότυπα και λαμπερά παιξίματά τους, έχουν δώσει μεγάλη ώθηση σε παλιά και δοκιμασμένα τραγούδια της μεγάλης ερμηνεύτριας. Με τον τρόπο αυτό, έχουν ανανεωθεί, τόσο τα τραγούδια, όσο και η ίδια η Αλεξίου.
Ωστόσο, η ανανέωση αυτή είναι περιορισμένης έκτασης για την αγαπημένη μου τραγουδίστρια. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και έχει αφήσει τα σημάδια του στη φωνή της. Ευτυχώς η ίδια προσφέρει την ψυχή της, ως αντισταθμιστικό μέτρο, και το κοινό την απολαμβάνει και τη στηρίζει ακόμα. Αν την κρίνουμε με αυστηρά μουσικά και μουσικολογικά κριτήρια, τα σχόλια θα είναι αμήχανα και σκληρά. Δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο, όμως. Η Χαρούλα, (ή Χαρίκλεια όπως την φώναζε και ο πατέρας της μέσα στα στάχυα του χωριού, σαν παιδάκι σύμφωνα με τη δική της χθεσινοβραδυνή αφήγηση) είναι μια παιδική μας αγάπη. Μια αγαπημένη ανάμνηση. Είναι η «μαμά» μας. Μαζί της μεγαλώσαμε και την αγαπάμε όσο καμία. Και ερμηνεύοντας με ψυχή, τραγούδια όπως το «Άνθρωποι μονάχοι» (μουσική: Γιάννης Σπανός στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης) ή τη «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» (μουσική στίχοι: Χάρις Αλεξίου) καταφέρνει, ακόμα, να μας συγκινεί μέχρι δακρύων.
Αυτά τα δύο τραγούδια «κρατάω» από τη χθεσινή συναυλία, μαζί με τα παιξίματα της μπάντας. Αυτά τα δύο τραγούδια «μιλάνε» σε μένα μέσα από τη φωνή της. Για πολλούς και διάφορους (προσωπικούς και διαχρονικούς) λόγους. Μάλιστα, η «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» είναι το τραγούδι της εκείνο που με φτάνει «στα όριά μου» πάντοτε. Η μεγαλύτερή της προσφορά (σε δημιουργικό επίπεδο) στη μουσική του τόπου μας και στην (δική μου) ποιητική μνήμη. Να την έχει ο θεός αυτού του κόσμου γερή. Της χρωστούμε ευγνωμοσύνη. Νανούρισε τα παιδικά, εφηβικά, νεανικά μας χρόνια με τον καλύτερο τρόπο. Κέρδισε δίκαια το απυρόβλητο. Το υπεράνω.
