Η φράση ελληνικό μιούζικαλ μπορεί να ακούγεται λίγο σαν ανέκδοτο αλλά κακώς. Πολύ κακώς. Από τον Δαλιανίδη μέχρι τον Παναγιωτόπουλο και τον Καραθάνο, η προσέγγιση στο θέμα του μιούζικαλ στα πάτρια έχει γίνει με τρόπο ευρηματικό, ουσιαστικό, κάποιες φορές αστείο και πολλές φορές αναπάντεχο.
1. Το μιούζικαλ ταιριάζει στο ελληνικό καλοκαίρι. Με την ξεγνοιασιά του, τους χαριτωμένους συνήθως ήρωες, τις χιουμοριστικές και ανάλαφρες υποθέσεις, τις απολαυστικές μουσικές είναι σαν ένα καλοκαιρινό κοκτέιλ, ένα ντάκιρι φράουλα για παράδειγμα. Το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» είναι λαμπρό τέτοιο δείγμα.
Κρίνοντας μόνο και μόνο από τα ονόματα των ηρώων και των ηρωίδων, η ταινία ανήκει στο είδος του νεορεαλισμού : )
Ο Λάκης έχει την υποχρέωση να παντρέψει τις τρεις αδελφές του πριν προχωρήσει στον δικό του γάμο με την αγαπημένη του Λέλα. Σε μια εκδρομή για μπάνιο στη θάλασσα, η Εύα και η Μαίρη θα γνωρίσουν τον Κλεόπα και τον Γιώργο με τους οποίους θα τα φτιάξουν. Όμως και η Ρένα έχει εδώ και 10 χρόνια μια κρυφή σχέση με τον Θόδωρα.
Οι οικογενειακοί δεσμοί, ο γάμος ως κοινωνική επιταγή, τα καλοκαιρινά φλερτ, οι μοντέρνοι νέοι, οι ταξικές διαφορές (πάντα υπάρχουν), τα Αθηναϊκά προάστια, το καλοκαίρι που είναι σαν εξοχή, η μουσική του Μίμη Πλέσσα και το μπουζούκι του Μανώλη Χιώτη.
2. Πεθαίνοντας στην Αθήνα
40 χρόνια αργότερα, βρισκόμαστε πάλι στην Αθήνα. Ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος επιλέγει ένα βαρύ θέμα για μιούζικαλ, καθώς καταπιάνεται με το θάνατο και τις υπόγειες διεργασίες που υποκινεί η αναμονή του. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, καθηγητής ιστορίας της τέχνης, μαθαίνει ότι του απομένουν λίγοι μήνες ζωής λόγω ανίατης ασθένειας. Περιμένοντας το τέλος του, κάνει ένα συναισθηματικό απολογισμό του βίου του και στη συνέχεια, αποφασίζει να σταθεί ειλικρινής με τις γυναίκες της ζωής του.
Μπορεί να ακούγεται καταθλιπτικό αλλά η σκηνοθεσία δεν είναι αντίστοιχα σκοτεινή με το θέμα, τα πολύ κοινά και αναγνωρίσιμα σημεία της πόλης αναδεικνύονται με εξαιρετικό τρόπο, τα χρώματα είναι γοητευτικά, το καστ ακτινοβολεί ποιότητα και ομορφιά, τα καταπληκτικά τραγούδια του Κραουνάκη σε παρασέρνουν και η έναρξη των τραγουδιών και των χορογραφιών στα καλά καθούμενα της υπόθεσης, δίνει μια νότα υπόγειου χιούμορ.
Έξτρα μπόνους μια μικρού μήκους ταινία, ονόματι Μια ζωή σαν άλλη με μουσική και πάλι του Σταμάτη Κραουνάκη, που αφηγείται ένα μικρό διάλειμμα από την ανιαρή και στενόχωρη καθημερινότητα στο εσωτερικό μιας τράπεζας.
(δείτε την όλη, αξίζει)
TIME OUT (ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΑΝ ΑΛΛΗ) short from Zafeiris Haitidis on Vimeo.
3. 8 γυναίκες
Πρόκειται για διασκευή σε μιούζικαλ του θεατρικού έργου του Ρομπέρ Τομά 8 γυναίκες κατηγορούνται που έγινε η γνωστή ταινία 8 femmes με πεντάστερο καστ γαλλίδων ηθοποιών. Ο Νίκος Καραθάνος το ανέβασε με οχτώ άνδρες στους γυναικείους ρόλους, και συγκεκριμένα με την αφρόκρεμα των σύγχρονων Ελλήνων ανδρών ηθοποιών (Χρήστο Λούλη, Αργύρη Ξάφη, Χρήστος Στέργιογλου, Αιμίλιος Χειλάκης, Νίκος Χατζόπουλος κ. ά). Δυστυχώς δεν υπάρχουν ντοκουμέντα από την παράσταση η οποία ξεχείλιζε από ταλέντο και σκηνοθετικό όραμα. Παραθέτω μόνο δύο μικρά μουσικά αποσπάσματα όπου τραγουδούν ο Λούλης κι ο Ξάφης, που ωχριούν ωστόσο μπροστά στη θεατρική βερσιόν τους.
Συνοπτικά (από τις Cinelisted)
1. Μερικοί το προτιμούν κρύο
2. Πεθαίνοντας στην Αθήνα+bonus:Μια ζωή σαν άλλη
3. Οκτώ γυναίκες
