Toυς θυμάμαι, τους Muse, πιτσιρίκια. Τους θυμάμαι να περιφέρονται αμέριμνοι μέσα στο πλήθος ενός αρχαίου Rockwave, αγκαλιά με τις φιλενάδες τους, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Το φιλοθέαμον κοινό σταματούσε τον Πλιάτσικα για αυτόγραφα, αλλά προσπερνούσε ανυποψίαστο τον Matt Bellamy. Στο «Πάρκο Τρίτση», το σωτήριον έτος 2000. Μέσα στο λιοπύρι. Οι φερέλπιδες και ανερχόμενοι Muse έπαιξαν στις 6 το απόγευμα, πριν τους Ελληνες Closer. Οι περισσότεροι τους έχασαν, αφού ανηφόρισαν στα Λιόσια αργότερα, για να δουν τα μεγάλα ονόματα: τον αιώνιο Moby, τους Flaming Lips που απουσίασαν απροειδοποίητα, τους Oasis που περιόδευαν τότε χωρίς τον Νόελ.
Δείτε και το εισιτήριο, αν δεν με πιστεύετε. Οι Muse, κάτω κάτω, με μικρά μικρά γραμματάκια. Τους είδα, τυχερός, ακουμπισμένος με τη μπύρα μου πάνω στη σκηνή, «πρώτο τραπέζι μπύρα». Τους ήξερα από ένα cd-συλλογή που χάριζε το περιοδικό Q, «the best new music». Μου άρεσαν από την πρώτη στιγμή, αν και οι ειδήμονες τους απέρριπταν, ως «μιμητές των Radiohead». Μόλις είχαν εκδώσει τον πρώτο τους δίσκο, το Showbiz. H εκτόξευση αργούσε ακόμη.
Τους θυμάμαι και το Μάιο του 2002, στο αλήστου μνήμης Ρόδον, τον καιρό του Origin Of Symmetry, τη βραδιά ενός ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού. Επαιξαν μία ώρα, τίναξαν τα πάντα στον αέρα και έγιναν καπνός. Η αναμονή για τα πατροπαράδοτα encore αποδείχθηκε άγονη. Τα φώτα άναψαν, οι Muse έφυγαν. Εκνευρισμένος, έγραψα γράμμα διαμαρτυρίας στο Q. Η επιστολή δημοσιεύτηκε ως «letter of the month» και μου χάρισε, ως δώρο, ένα ωραίο ζευγάρι ακουστικά, έξτρα απόσβεση για τα 28 ευρώ του εισιτηρίου. Ο μουσικός τύπος έγραψε ότι το συγκρότημα είναι μετριότατο, κάκιστο, αποκρουστικό. Η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά.
Τους θυμάμαι, τους Muse, και αργότερα, μία δροσερή φθινοπωρινή Πέμπτη του Οκτώβρη του 2007, στο Terra Vibe. Ναι, Οκτώβριο έπαιξαν. Αλλά έμοιαζε σαν καλοκαίρι. Ηταν πλέον «μεγαλύτεροι από τη ζωή» και πάντως μεγαλύτεροι από τους Radiohead. Την ίδια χρονιά, εγκαινίασαν το νέο Ουέμπλεϊ με δύο συναυλίες που συγκέντρωσαν, συνολικά, 150 χιλιάδες κόσμο. Στη Μαλακάσα, πρέπει να έκοψαν 3-4 χιλιάδες εισιτήρια. Χορεύαμε ανενόχλητοι μπροστά στη σκηνή, το Time Is Running Out. «Αποκλείεται να τους ξαναδούμε στην Ελλάδα μετά από αυτό», λέγαμε στον δρόμο της επιστροφής.
Χρειάστηκε να πάω μακριά για να τους ξανασυναντήσω, όπως κάνουν πια τόσοι και τόσοι άλλοι κάτοικοι του συναυλιακού «τρίτου κόσμου». Στη Ρώμη, αδέλφια μου, στη Ρώμη. Στο Ολύμπικο, που είναι σαν Ουέμπλεϊ, αλλά με δέντρα και με Ιταλούς που ουρλιάζουν. Οι θεσπέσιοι Μuse είναι πλέον bigger than anybody.
Η παράσταση που παρουσιάζουν, και συγγνώμη για τις αγγλικούρες, είναι the biggest show on earth. Με γιγάντια ρομπότ, με σκηνή-διαστημόπλοιο, με ιπτάμενους χορευτές, με οθόνες υψηλότατης ευκρίνειας, με ήχο-καμπάνα. Πάνω απ' όλα, με υπέροχα τραγούδια που υποστηρίζουν τέλεια τα σκηνικά και αποστομώνουν όσους μυρίζονται φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Τα δύο τελευταία άλμπουμ των Muse δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα προηγούμενα ούτε αντέχουν ενδελεχή ανάλυση. Στη συναυλία, όμως, ακούγονται σαν αριστουργήματα του Βάγκνερ. Είναι φανερό, ότι γράφτηκαν με το βλέμμα στις συναυλίες. Φιλοτεχνήθηκαν για να παιχτούν live, πάνω σε μία σκηνή-διαστημόπλοιο, μπροστά σε 70 χιλιάδες θεατές που στριγγλίζουν και τραγουδούν κάθε λέξη. Στο πρώτο μισό της συναυλίας, κοίταζα αποσβολωμένος σαν παιδί που μετρούσε τ' άστρα. Επειτα, απλώς αφέθηκα και προσπάθησα να ζήσω τη στιγμή. Όχι, οι Muse δεν πρόκειται να ξαναέρθουν στην Ελλάδα. Δεν έχουμε, εδώ, διαστημοδρόμιο.Εάν αγαπάτε τις ροκ συναυλίες και έχετε την οικονομική δυνατότητα, παρατήστε τώρα ό,τι κάνετε και ταξιδέψτε για να δείτε τους Muse, όσο προφταίνετε. Αφήστε τα νησιά και πηγαίνετε στο Οσλο, στο Ελσίνκι ή και πιο μακριά - η περιοδεία τους. Τη βουτιά στην Ψαρρού θα την ξεχάσετε γρήγορα, το ταξίδι στο όραμα του Ματ Μπέλαμυ όχι.
Το setlist της συναυλίας.
