Με τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2013 ως τώρα (σε στικάκι)...
The Golden Age Is Over (The Golden Age - Woodkid)
Is Over... Εμείς το γνωρίζουμε κάποια χρόνια τώρα, αλλά έτσι όπως μας το επισημαίνει ο γάλλος μουσικός και σκηνοθέτης βίντεο, Yoann Lemoine, γνωστός και ως (aka, για να συνεννοούμεθα) Woodkid σε ένα από τα καλύτερα ως τώρα φετινά άλμπουμ με τίτλο The Golden Age. Κατά τον ίδιο, χρυσός αιώνας είναι η παιδική του ηλικία, η οποία, καλώς ή κακώς, τελειώνει λίγο απότομα για όλους μας.
We Found Love (180 - Palma Violets)
Σε αντίθεση με τον γάλλο οι βρετανοί Palma Violets εμφανίζονται σαφώς πιο αισιόδοξοι και χαρούμενοι, καθώς βρήκαν τον έρωτα. Το NME, βιαστικό ως συνήθως, ανακήρυξε το τραγούδι τους Best Of Friends το καλύτερο του 2012. Το άλμπουμ τους, 180, κυκλοφόρησε το Φλεβάρη του 13 και, τελικώς, δικαίωσε το ΝΜΕ σε μία από τις σπάνιες φορές που συμβαίνει αυτό.
Apocalypse (Apocalypse - Thundercat)
Αποκάλυψη, λοιπόν Όταν στα 16 σου παίζεις μπάσο στους Suicidal Tendencies ενώ στα 15 ήσουν μέλος μιας boy band και λίγο καιρό μετά βρίσκεσαι δίπλα στον Flying Lotus και την Erykah Badu τότε, ναι, είσαι αποκάλυψη. Κι ο κύριος Stephen Bruner ή Thundercat μας δικαιώνει απόλυτα με το δεύτερο προσωπικό του πόνημα. Soul, ψυχεδέλεια, jazz fusion, electronic και άλλα πολλά αποκαλύπτονται...
Disco forever (Random Access Memories - Daft Punk)
Κι αφού η soul ψυχεδέλεια επανέρχεται γιατί όχι και η disco, που εδώ και δύο δεκαετίες, διαψεύδοντας τους ροκάδες των 70s και των αρχών των 80s κυριαρχεί σαν είδος. Είτε ως επιρροή είτε αυτούσια. Οι γάλλοι Daft Punk την αναβιώνουν για τα καλά ανακατεύοντας και μία γερή δόση blue-eyed soul (των λευκών, για όσους μπερδεύονται) με μπόλικο Giorgio Moroder και οι Random Access Memories τους είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα για φέτος. Οι «καρεκλάδες» κέρδισαν. Πάμε στοίχημα ότι δεν θα λείπει από καμμία λίστα στο τέλος του χρόνου;
Αναζητήσεις (Tomorrows Harvest - Boards Of Canada)
Κι όμως, υπάρχουν και καρποί από το μέλλον να γευτεί κανείς. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, αλλά η λέξη harvest ασκεί ηχητικά μία γοητεία από μόνη της. Και δεν είναι πολλές οι λέξεις των άγγλων που το καταφέρνουν αυτό. Η ίδια γοητεία σε κυριεύει με το τελευταίο άλμπουμ των φοβερών ηλεκτρονικών καναδών Boards Of Canada. Ένα ταξίδι στο υπερπέραν...
Μοντέρνα βαμπίρ (Modern Vampires Of The City - Vampire Weekend)
Εκεί που θα συναντήσεις και νεκρούς Άραγε η μεγάλη επιτυχία των Vampire Weekend να έχει να κάνει με τη βαμπιρομανία που έχει καταλάβει την αμερικανική νεολαία τα τελευταία χρόνια; Γιατί η pop τους δεν είναι και τόσο εύκολη για όλα τα αυτιά και όλα τα μυαλά. Ούτε και η θεματολογία τους. Σίγουρα, δεν είναι αυτή που συναντάς στην κορυφή του Billboard 200. Όπως κι αν έχει, το Modern Vampires Of The City, ακόμα κι αν δεν είναι το καλύτερό τους άλμπουμ, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα προβληματισμένης και ψαγμένης pop.
Oh, Yeezus! (Yeezus - Kanye West)
Και σ αυτό το σκοτεινό κόσμο που μπαίνεις συναντάς ένα χαρισματικό μαύρο μουσικό Θα μπορούσε να ακολουθήσει την πεπατημένη, αυτή που τον έκανε διάσημο ανά την υφήλιο και πολυεκατομμυριούχο, βεβαίως. Όμως, ο Kanye West δεν μοιάζει να είναι η περίπτωση του rapper-επιδειξία και επιχειρηματία (βλ. Jay-Z, για παράδειγμα). Έτσι, φτιάχνει ένα άκρως καλλιτεχνικό, δύσκολο, πολυσυλλεκτικό και σκοτεινό διαμαντάκι που απαιτεί και αρκετά ακούσματα για να το χωνέψεις. Όταν το καταφέρεις αναφωνείς: Oh, Yeezus!
Η άλλη πλευρά του Nashville (Torres - Torres)
Αν γκουγκλάρεις το όνομά της θα σου βγάλει 2-3 links που αφορούν αυτή και ένα ατελείωτο κατεβατό για τον διάσημο κύριο Φερνάντο Τόρες, σέντερ φορ της εθνικής Ισπανίας και της Τσέλσι. Πιθανότατα δεν θα το γνώριζε όταν επέλεγε αυτό το καλλιτεχνικό η Mackenzie Scott (ακόμα κι αυτό αν το αντιστρέψεις γίνεται Scott Mackenzie!). Ατμόσφαιρα Nashville, alternative και σαφείς ακουστικές αναφορές σε Cat Power και PJ Harvey.
Υπάρχει ζωή μετά; (The Next Day - David Bowie)
66 ετών, 45 χρόνια στο κουρμπέτι της δισκογραφίας και όμως, ο κύριος David Robert Jones (aka David Bowie) καταφέρνει ακόμα να προσαρμόζεται στο περιβάλλον ως γνήσιος μουσικός χαμαιλέων, αλλά και πρωτοπόρος. Τώρα πια δεν περιμένεις την έκπληξη από αυτόν. Αλλά, το να μπορεί να σκαρώνει ακόμα τραγούδια σύγχρονα, σε υψηλά στάνταρ και να συναγωνίζεται τον αυθορμητισμό των καλλιτεχνικά δικών του παιδιών είναι σπουδαίο από μόνο του. Και διαψεύδει και το Too old to rock n roll, too young to die, του Ian Anderson...
Γέφυρες στο χρόνο (Pearl Mystic - Hookworms)
Κι η νεολαία σήμερα προσπαθεί να ρίξει δικές της γέφυρες στις εποχές και τις γενιές Μ αρέσουν αυτοί οι τύποι που αιωρούνται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Ρομαντικοί άλλοτε και ξεπερασμένοι, αδιάφοροι για το πώς θα τους αντιμετωπίσεις, με εμμονές, ίσως, αλλά πιστοί χωρίς παρωπίδες. Κάπως έτσι θα αντιμετωπίσεις και τους Hookworms, με τον απόηχο της ψυχεδέλειας, των Velvet Underground, αλλά, ίσως και των Stereolab (κάτι, που δεν σας κρύβω, εκτιμώ ιδιαιτέρως). Το ντεμπούτο τους Pearl Mystic είναι απολαυστικά ζωντανό και καλλιτεχνικό.
