O ΣΚΑΪ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ

Του Δημήτρη Γιαγτζόγλου

Απέναντί μου η θάλασσα. Κι αν δεν την βλέπω... την σκέφτομαι. Απλώς την έχω απέναντί μου εκείνη την ώρα και την κοιτάζω. Να γράψω κάτι για τον ΣΚΑΪ 100.3. Να γράψω κάτι για μια ζωή 21 ενός ετών. Για την μισή μου ζωή. Την μισή μου ζωή που νόμιζα πως με μια απλή υπογραφή όταν πήρα μέρος στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου τον Δεκέμβριο του 2012 θα την άφηνα έτσι απλά πίσω και θα προχωρούσα. Ρε Κανελλόπουλε, μόλις μου ζήτησες να γράψω αυτό το κείμενο, αμέσως δάκρυσα. Έπρεπε να κάτσω και να γράψω κάτι για την ζωή μου. Αυτό πονάει αρκετά. Ψυχοφθόρο. Τελικά δεν ξέρω αν ποτέ θα την αφήσω πίσω αυτή την ζωή. Όχι γιατί δεν μπορώ να έχω άλλη ...αλλά απλώς γιατί την έζησα! Και την κουβαλάω και θα την κουβαλάω... σίγουρα όχι ως βάρος. Κανελλόπουλε χρωστάς πολλά χαρτομάντηλα. Πολλά!
 
Ναι θα μπορούσα να μιλάω ώρες ατελείωτες  για τα χρόνια ευτυχίας...απόλυτης επαγγελματικής ευτυχίας που πέρασα αυτά τα 21 χρόνια. Δεν μιλάω για μια ευτυχία κοιταγμένη στο μικροσκόπιο. Μιλάω για απτή ευτυχία. Μιλάω για δημιουργία. Μιλάω για στόχους. Όχι προσωπικούς καριέρας. Ούτε οικονομικούς και οικονομίστικους. Μιλάω για την ευτυχία τού να κάνεις ραδιόφωνο. Καλό ραδιόφωνο. Κάποτε. Ευτυχώς το πρόλαβα! Και το να κάνεις καλές ραδιοφωνικές εκπομπές....είναι μικρές καθημερινές περιουσίες. Ναι ο ΣΚΑΪ 100,4...ή 100,3 μου την έδωσε την δυνατότητα ...να έχω άπειρες  καθημερινές περιουσίες...άπειρες!

Που να "λοκάρει" το μυαλό. Δεν μπορεί εύκολα. Θυμάμαι την στιγμή που μάζεψα τα πράγματά μου από την Φιλελλήλων και μπήκαμε με τον Ευαγγελάτο  στο ΑΧ που είχε με την Μάνια Ζούση και πήγαμε στο νέο μας "μαγαζί" στον Ν. Φάληρο...Είχα την χαρά να είμαι στην πρώτη ηχογράφηση που έγινε εκεί. Θυμάμαι τηλεφώνημα της Δώρας Σαρρή να με ξυπνάει και να μου λέει έλα γρήγορα πέθανε ο Παπανδρέου....του είχαμε ετοιμάσει ένα αφιέρωμα μούρλια....Από τα χεράκια μου όλα. Τα έχω και σε κασέτες....ετσι απλώς για να τα θυμάμαι. Με την Δώρα θάψαμε μαζί και την Μελίνα. Εκείνη στο μικρόφωνο...εγώ σε όλη την  προετοιμασία....Τα θυμάμαι και γελάω... Α...πρώτα πέρασα από τον Τράγκα....Ασχέτως από το εάν συμφωνεί μαζί του ή όχι  κάποιος ...εκείνη την εποχή για το ραδιόφωνο ήταν μεγάλο σχολείο. Εκπομπή πρώτη φορά έκανα 1η Απριλίου του 1995. Ο Κακαουνάκης μου την έδωσε.  Άκουσα την φωνή μου και πέταξα τα ακουστικά...Τρόμαξα...σαν μπούλης μιλούσα....Είχε πλάκα η Σοφία Μιχαλίτση. Μου είπε "Βρε Δημήτρη μου δεν αρχίζεις το κάπνισμα....έχεις παιδική φωνή"....Την συνάντησα πριν λίγες μέρες και ρίξαμε κάτι μπύρες....
 
Υπήρχε ένα κοινό μυστικό μεταξύ μας για πάρα πολλά χρόνια. Ψευδαίσθηση θα πουν κάποιοι. Όχι δεν ήταν ψαυδαίσθηση. Ήταν η αλήθεια. Ο ΣΚΑΪ ήταν οι άνθρωποί του. Ήταν. Ήταν....και ο ΣΚΑΪ εξάλλου.
Θυμάμαι μια φορά λίγο πριν κατηφορήσουμε από την Φιλελλήνων στο Ν. Φάληρο παρουσίαζε μια εκπομπή ο Ευαγγελάτος. "Έργα και ημέρες" την έλεγαν. Πιτσιρίκι εγώ...είχα την αρχισυνταξία και την επιμέλεια παραγωγής. Με απλά λόγια και μέσα από τις δηλώσεις των πολιτικών, κυρίως της κυβέρνησης βγάζαμε όλη την πολιτική πραγματικότητα της εποχή εκείνης (πολύ πριν την Ελληνοφρένεια). Κέντημα η εκπομπή. Υλικό από όπου μπορεί να φανταστεί κανείς. Μέχρι και μέσα από την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών στο press room. Μοντάζ ώρες....μέρα νύχτα. Kαι όχι με τα μέσα που υπάρχουν τώρα. Κυριακή ήταν η εκπομπή. Ένα Σάββατο βράδυ από την υπερένταση και την κούραση άρχισε μια αιμορραγία από την μύτη. Δεν σταματούσε με τίποτα. Αϋπνος δύο μέρες για να προλάβω. Ένας συνάδελφος από τον ΜΕΛΩΔΙΑ με πήγε στον Ευαγγελισμό. Πίεση ταβάνι. Αφού έκανε ο γιατρός ότι ήταν να κάνει μου είπε να παω να κοιμηθώ. Ναι, πήγα σπίτι έκανα ένα μπάνιο, άλλαξα ρούχα και παπούτσια γιατί ήταν μέσα στο αίμα....και γύρισα στην Φιλελλήνων να ετοιμάσω τα "Έργα και τις ημέρες". Ναι ο ΣΚΑΙ ήταν οι άνθρωποι του ... οι επαγγελματίες. Πια καριέρα μετρούσε τότε. Το είχε πει ωραία ο Κραουνάκης, "το νου μας και τα μάτια 14....τσιλιαδόροι στον αέρα"....Και ο "αέρας" του ΣΚΑΪ ήταν ι ε ρ ό πράγμα! Και για μας ήταν τιμή μας... πιτσιρίκια να δουλεύουμε εκεί. Ποια γαμημένη αιμορραγία και κούραση! Εξάλλου δεν περίμενα να μου πουν και μπράβο!
 
Ναι! Ο ΣΚΑΙ ήταν οι άνθρωποί του. Για αυτούς η έννοια του επαγγελματισμού δεν είχε να κάνει στο ελάχιστο με την προσωπική τους προβολή. Είχε να κάνει με το αποτέλεσμα της δουλειάς. Για τους περισσότερους. Για αυτούς που δεν μάθατε ποτέ. Πολλούς ούτε τους είδατε ούτε τους ακούσατε! Όταν παρουσίαζα τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ κάποια στιγμή σε μια αποστολή στην Καστορία έπαθα μια ουρολοίμωξη. Ποιες συνθήκες δουλειάς...άστο αυτό θέλω να το ξεχάσω....Την πέρασα στο πόδι όπως όπως στα χιόνια με 15ωρα και μια αντιβίωση μέχρι που έφυγαν τα συμπτώματα. Μετά από λίγο καιρό το μικρόβιο πήγε στο νεφρό. Θεραπεία βαρβάτη για τρεις μήνες. Φυσικά και όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Και οι εκπομπές και τα πλάνα και...όλα! Κανείς  δεν έμαθε τίποτα. Και ούτε περίμενα να μου πει και μπράβο! Ναι ο ΣΚΑΪ ήταν οι άνθρωποί του. Και σαν και μένα υπήρχαν πολλοί! Γιατί πιστεύαμε πάντα στον στόχο του αποτελέσματος. Μόνο που....ο ΣΚΑΙ δεν έχει τους δικούς του ανθρώπους!
 
Ο ΣΚΑΙ μου έδωσε ευκαιρίες. Ποιός άλλος ραδιοφωνικός παραγωγός έκανε καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή από κάθε γωνία της Ελλάδας...κάτω από όποια συνθήκη μπορεί να σκεφτείς. Μέχρι και με βροχή σε μια έρημη πλατεία σε ένα από τα Πομακοχώρια σκεπασμένη με νάυλον η κονσόλα! Ποιος ραδιοφωνικός σταθμός έδωσε αυτήν την δυνατότητα...ή μπορεί σήμερα να την δώσει; Βρήκα πριν λίγους μήνες στο αρχείο μου προγράμματα του ΣΚΑΙ με πασχαλινές εκπομπές. Παραγωγές με αξιώσεις όχι αστεία. Δουλεία στο production....ώρες. Παραγωγές όχι στραγάλια. Ξενύχτι, συσκέψεις, μπινελίκια, γκρίνιες...αλλά στο τέλος την βρίσκαμε την άκρη. Μόνο και μόνο για το αποτέλεσμα. Γιατί για μας ο αέρας του ΣΚΑΙ ...ήταν ιερός... και ήταν τιμή μας ακόμη και μετά από τόσα χρόνια να δουλεύουμε εκεί!
 
Δεν με νοιάζει τι έγινε και κάποια στιγμή το αποτέλεσμα και κυρίως η αξιολόγηση της δουλειάς ...έπαψε να μετράει. Παράδειγμα; Μετά από 20 χρόνια και ενώ στα 30 μου έκανα την πρωϊνή εκπομπή του ΣΚΑΙ 100.3 (ας ψάξει κάποιος να δει και τι νούμερα ακροαματικότητας είχε η εκπομπή) ... έκριναν από την διοίκηση ότι το μόνο που μπορούσα να προσφέρω ήταν μια ωριαία εκπομπή...και να καλύπτω κάτι "τρύπες" Πάσχα και Χριστούγεννα. Όσο κι αν πιστεύεις το αντίθετο...κάποια στιγμή μπαίνεις και σε μια κουβέντα με τον εαυτό σου ...και λες...."ρε μπας και δεν το κάνω καλά"... Αλλά συγνώμη, μόλις ακούς το πρόγραμμα...λες "όχι ρε κερατά...από κάποιους άλλους μπορώ καλύτερα. Πολύ καλύτερα". Απλώς δεν έχεις πια την ευκαιρία...και δεν ξέρεις και γιατί την έχασες! Γιατί κανείς, ποτέ δεν σου εξήγησε τους λόγους της απαξίωσης. Εκτός και αν το μόνο που μετράει στην ζυγαριά είναι....όχι το τι έχεις προσφέρει ή τι μπορείς να κάνεις αλλά άλλοι λόγοι! Αντιθέτως ένα χτύπημα στον ώμο....και "εσύ Δημήτρη μου είσαι παιδί του ΣΚΑΙ"...και από πίσω....τι να σας πω δεν έμαθα ποτέ!!!!
 
ΥΓ 1: προς Γιάννη Αλαφούζο. Κάποτε μου λέγατε ότι  πολλές φορές δεν μπορούμε να μιλήσουμε γιατί είμαστε το ίδιο ζώδιο. Κυκλοθυμικοί καρκίνοι! Δεν ξέρω αν αυτό φταίει που δεν είπαμε ούτε ένα γειά! Μετά από 21 χρόνια...όταν έφυγα ζήτησα να σας πω ένα γειά!  Κι ένα ευχαριστώ! Δεν πήρα καν απάντηση! Αυτό δεν νομίζω ότι μου αξίζει. Μετά από 21 χρόνια. Όσο είχαμε την δυνατότητα να τα λέμε πάντα δημιουργούσαμε ωραία πράγματα. Εσείς μου εμπιστευτήκατε την πρωϊνή ζώνη του ΣΚΑΙ για κάποια χρόνια μου δώσατε τη  ευκαιρία στην  τηλεόραση, μαζί τρέξαμε για τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ. Πόσο καιρό είχαμε να τα πούμε. Τα τελευταία δύο χρόνια.  Ήθελα να δω και μετά τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ τι θα έκανα στην τηλεόραση. Ζητούσα ραντεβού για μήνες στην γραμματέα σας. Η πόρτα έκλεισε κατάμουτρα. Δυστυχώς χαθήκαμε από καποια στιγμή και μετά....Και βεβαίως δεν θέλει πολύ να χαθεί και το παιχνίδι. Ιδίως όταν ο καθένας μπορούσε να μεταφέρει ότι ήθελε για μένα! Θυμάμαι πάντα την πρώτη οπτική γνωριμία μας...Κάνατε δίπλα μου μοντάζ στην Φιλέλλήνων. Νέος με ένα τζινάκι και κάτι τίμπερλαντ....Και όλοι δίπλα μες στον χαβαλέ....μου πήρε καιρό να καταλάβω γιατί το κλίμα ήταν τόσο ωραίο τότε. Απλώς τότε.... όλοι μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα... Και κυρίως μιλούσαμε! Χωρίς μεσάζοντες!  Χαθήκαμε! Λες να φταίει το ότι είμαι Ολυμπιακός; Εκτός και αν.... επειδή όλοι ξαναγυρνάνε ....όπως λένε στο σπίτι τους ...στον ΣΚΑΙ (....) δεν χρειάστηκε να πούμε γειά!
 
ΥΓ 2: προς Άρη Πορτοσάλτε. Άρη μου δεν νομίζω να υπήρξε άνθρωπος στον ΣΚΑΙ που να χάρηκε όσο εγώ όταν έγινες διευθυντής. Θυμάμαι και που ήμουν όταν μου τηλεφώνησες. Στην παραλία 8.30 το πρωί! Δυστυχώς επί των ημερών σου έφυγα. Φυσικά ως επαγγελματίας δεν είχα ανάγκη από πατρικές φτερούγες. Απλώς γνωρίζοντας εσύ ειδικά πολύ καλά τι δυνατότητες είχα.... δεν είχα καμία απολύτως ευκαιρία! Και πάλι φίλοι είμαστε έτσι κι αλλιώς! Και επειδή μου είπες κάποια  στιγμή στο μικρόφωνο ότι είχα χάσει το χιούμορ μου...εδώ είναι πάντα! Και πάντα θυμάμαι την "Άλλη ματιά στα γεγονότα". Εκπομπή όχι αστεία. Είχες παίξει και το ρεπορτάζ μου από το ψυχιατρείο της Λέρου. Είχες παίξει και μια συνέντευξή μου της Λίνας  Νικολακοπολου μόλις είχε βγει το τραγούδι "Τα λαϊκά". Και μετά που φτιάχναμε εκείνες τις εκπομπάρες τα Σάββατα...1993 ήταν νομίζω ή 1994. Ψηλέ μεγαλώσαμε! Εκεί μέσα!
 
ΥΓ 3: ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλη την ομάδα των ΓΥΡΙΣΜΑΤΩΝ. Δούλεψαν όσο καμία άλλη ομάδα στην ελληνική τηλεόραση σε δύσκολες συνθήκες.
 
ΥΓ 4: μου λείπετε όλοι! Όλοι όσοι δεν είστε πια εκεί και κάποιοι από αυτούς που έμειναν. Α...ελπίζω η νέα συνάδελφος να έμαθε ότι το σωστό είναι Κλαυθμώνος  και όχι Κλαύθμωνος...και ας είναι από την Θεσ/κη!