Στη γενέθλια συναυλία της (ιέρειας) Μαρίας Φαραντούρη στο Ηρώδειο, υπήρξε και πολιτική είδηση. Ο Μίκης Θεοδωράκης έδειξε στους κυρίους Κουτσούμπα και Κουβέλη τον Αλέξη Τσίπρα και τους είπε, κατά τα λεγόμενα κάποιων παρισταμένων, «τον βλέπετε τον νεαρό, πίσω του να πάτε» και κάποιων άλλων «τώρα στηρίζουμε Τσίπρα». Δεν έχει τόση σημασία η ακριβής διατύπωση, δεν αλλάζει η πρόθεση.
Να κάνουμε μία υπόθεση εργασίας; Να υποθέσουμε λοιπόν ότι στα ίδια ακριβώς μουσικά γενέθλια, στους ίδιους πολιτικούς αρχηγούς, ο Μίκης δεν είχε πει αυτή τη φράση αλλά μία άλλη: «χαμηλώστε τους τόνους, τώρα στηρίζουμε Σαμαρά». Ξέρετε τι θα είχε συμβεί την επόμενη ημέρα στα κανάλια και τις εφημερίδες;
Πρώτον, θα είχαν βγει ΤΑ ΝΕΑ με φωτογραφία ή σκίτσο του Μίκη και θα έγραφαν: «ΟΥΡΑΝΟ-ΜΙΚΗΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΑΜΑΡΑ» ή κάτι παρόμοιο. Και στο ίδιο μοτίβο θα ακολουθούσαν και οι άλλες ναυαρχίδες των μεγαλοεκδοτών.
Δεύτερον, θα είχαν βγει το βράδυ οι μπαμποπρετεντέρηδες και θα σχολίαζαν επί δεκάλεπτο «τι σημαίνει η στήριξη του κορυφαίου Μίκη Θεοδωράκη στον πρωθυπουργό» και «ποιοι λόγοι εθνικού συμφέροντος ανάγκασαν τον Μεγάλο Έλληνα να στηρίξει Σαμαρά». Και τα σάλια του Πρετεντέρη θα ξέφευγαν, και τα μάτια του Μπάμπη θα γούρλωναν και όσο πιο εμφαντικά μπορούσαν θα εξηγούσαν «Όλγα μου» και «Σία μου», «τη σημασία της δήλωσης του μεγάλου πατριώτη».
Τώρα που ο Μίκης έδειξε Τσίπρα, η πολιτική κίνησή του έγινε παραπολιτική, έγινε ενσταντανέ, παραλειπόμενο, κουτσομπολιό, πέρασε στα ψιλά, κρίθηκε άνευ σημασίας. Το έχω ξαναγράψει και θα το λέω με κάθε ευκαιρία: στην Ελλάδα το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι πια ανοιχτό. Είναι μιντιακά σημαδεμένο. Από την πρώτη είδηση της ημερήσιας διάταξης μέχρι το τελευταίο υποσχόλιο πριν από τα νέα για τον καιρό.
Υ.Γ.: Για τους δολοφόνους νεοναζί δεν βρίσκω λόγια να πω. Δε θέλει λόγια, θέλει πράξεις. Ή, όπως λέει ένας ήρωας στο μιούζικαλ Cabaret μιλώντας για τον εκκολαπτόμενο Ναζισμό το 1930: «Αν δεν είσαι εναντίον τους, τότε είσαι μαζί τους».
