Ο Boy, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης δηλαδή, είναι μία εντελώς ξεχωριστή περίπτωση. Τον παραδέχομαι, ομολογώ. Δεν είναι μόνο η πολυπραγμοσύνη του, είναι και η ιδιαίτερη ματιά του. Και είναι ο μοναδικός ίσως που φτιάχνει αστική μουσική, αν μου επιτρέπετε να χρησιμοποιήσω έναν τέτοιο αδόκιμο όρο. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ιδανικό τραγουδοποιό για την Αθήνα του σήμερα, τη ζοφερή Αθήνα με το μίζερο και σκοτεινό downtown της, τα ανοίκιαστα μαγαζιά και τις σιδερόφρακτες βιτρίνες, τους άστεγους και τις ουρές στα συσσίτια. Ο Boy μοιάζει σαν να τραγουδάει για όλους αυτούς. Όπως έκαναν πιο ποιητικά οι Στέρεο Νόβα στην Αθήνα των 90's, που ήταν πολύ πιο ήρεμη και φωτεινή.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι και μουσικός, είναι και σκηνοθέτης.
Αλλά και χίλια δυο άλλα πράγματα ακόμα. Και ακολουθεί απαρέγκλιτα την
πορεία του. Χωρίς εκπτώσεις και δίχως το παραμικρό εμπορικό τερτίπι.
Εκεί, ταγμένος, στο underground. Μόλις κυκλοφόρησε και το νέο του
άλμπουμ, το American Unicorn, στην inner Ear, την ανεξάρτητη
δισκογραφική εταιρία από την Πάτρα. Κι αν και παραμένει δύσκολο(ς) στο
άκουσμά του, αυτή είναι από τις πιο προσιτές του δουλειές. Ηλεκτρονικός
ήχος, avant garde όπως πάντα, μουσική, στίχοι, παραγωγή όλα δικά του.
Αναζητήστε το, αγοράστε το, όχι μόνο γιατί αξίζει αλλά και γιατί πρέπει
να ενισχύουμε τις καλές προσπάθειες.
Να προσθέσουμε δε πως είναι καιρός ο Αλέξανδρος να επαναλάβει κάτι που κάνει στα Εξάρχεια τα τελευταία χρόνια. Ένα κατ' οίκον φεστιβάλ! Ένα Σαββατοκύριακο με μπάντες να παίζουν σε ένα σπίτι στα Εξάρχεια, όλη μέρα, με αυτοσχέδια και επιτόπια live, με τον κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται, σε ένα 100% D.I.Y event. Από αυτά που δεν γίνονται γνωστά στο ευρύ κοινό, που τα αγνοούν εφημερίδες και free press με τα νέα να κυκλοφορούν υπογείως. Μία πόλη κάτω από την πόλη. Του Boy η ιδέα παρακαλώ. Όπως και η υλοποίησή της.
