Κοίτα ένα παράδοξο. Οσοι σιχαίνονται την Αριστερά και καταγγέλουν τις «σταλινικές» συμπεριφορές, αποδεικνύονται κάθε τόσο άσσοι στην εφαρμογή τέτοιων συμπεριφορών. Παράδειγμα η ιστορία με τον παιδικό σταθμό στον οποίο επέλεξε να βάλει η οικογένεια Τσίπρα το παιδί της. Λύσσαξαν κάτι γνωστές και μη εξαιρετέες πένες επειδή τα δίδακτρα του σταθμού είναι τσουχτερά, επειδή ο Τσίπρας δεν επέλεξε δημοτικό παιδικό σταθμό (αν και είναι τοις πάσι γνωστό ότι τέτοιοι σταθμοί δέχονται μόνον τα εξαιρετικά χαμηλά εισοδήματα), επειδή πάει το παιδί του στην τάδε παιδική χαρά της Φιλοθέης. Λες και δεν θα ήταν υποκριτικό η οικογένεια να μην ακολουθήσει τον απαράβατο γονεϊκό κανόνα που λέει «προσπαθώ να προσφέρω στο παιδί μου το καλύτερο που μπορώ» και να το τρέχει στις παιδικές χαρές υποβαθμισμένων περιοχών ώστε να συνάδει η εικόνα με τον ρόλο.
Το παράξενο είναι ότι η ίδια κατηγορία δημοσιογράφων καθόλου δεν διαμαρτύρονταν με τις νεοπλουτίστικες και καθόλου σοσιαλιστικές συνήθειες του Γιώργου Παπανδρέου π.χ. ή και του Κώστα Σημίτη που αν δεν κάνω λάθος δεν έμενε στην Δραπετσώνα αλλά στην Αναγνωστοπούλου. Εκεί η οικονομική άνεση των διακοπών στην Ελούντα ή του διαμερίσματος στο Κολωνάκι δεν ενοχλούσε, ούτε αποτελούσε μέτρο πολιτικής συνέπειας.
Το ίδιο είχαν κάνει βέβαια και το περασμένο καλοκαίρι καταγγέλοντας (σε δήθεν έγκριτες εφημερίδες) ότι η σύντροφος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ φόραγε τακούνια στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Τι λαϊκισμός! Εστίασαν σ' ένα πεντάποντο τετράγωνο τακούνι και αποσιώπησαν το γεγονός ότι τα ζευγάρια Τσίπρα και Παππά πλήρωσαν το εισιτήριό τους (εν αντιθέσει με κάτι κυβερνητικά στελέχη που στρογγυλοκάθησαν στους θώκους των επισήμων τζάμπα ως... κληρονομικό δικαίωμα) και ανέβηκαν διακριτικά πεζή προς το θέατρο. Και καλά σ' εκείνη την περίπτωση δεν έπαθε και τίποτα η κυρία Τσίπρα που τα άκουσε για τα τακούνια. Τωρα όμως; Που περίμεναν οι φωτορεπόρτερ έξω από τον παιδικό σταθμό για να απαθανατίσουν τον μικρό Τσίπρα, «χαρίζοντάς» του προφανώς μία αρκετά σοκαριστική εμπειρία;
Αλλά όχι. Η δημοσιογραφική δεοντολογία αρχίζει και τελειώνει στον περίβολο της δικής μας ιδεολογίας. Κι ας έχουν φιλήσει ορισμένοι από αυτούς που κατήγγειλαν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για την επιλογή του συγκεκριμένου παιδικού σταθμού κατουρημένες ποδιές για να ταχτοποιήσουν τα παιδιά τους όσο το δυνατόν καλύτερα στο σχολείο, στα μεταπτυχιακά, στο στρατό και σε δουλειές. Δεν είναι αυτό χυδαίος λαϊκισμός; Να απαιτείς επιλεκτικά την εφαρμογή ενός παράλογου και ξεπερασμένου κανόνα που λέει ότι ένα ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς οφείλει να είναι και να φαίνεται πένητας; Προσωπικά εμένα δεν με απασχολεί καθόλου που κάνει κούνια ο μικρός Τσίπρας αλλά αν ο μπαμπάς του ακόμα και στην παιδική χαρά της Φιλοθέης μπορεί να αφουγκράζεται τα προβλήματα των γονιών της Ελευσίνας. Και κυρίως αν καθώς κάνει κούνια τον γιο του σκέφτεται λύσεις.
