Από το Μέγαρο Μουσικής κατευθείαν στο Passport, διακτινισμός, η μουσική αποτελεί πάντοτε το ιδανικό καύσιμο της νύχτας μας. Από τον Ludovico Einaudi στη Νατάσσα Μποφίλιου. Διαφορετικά πράγματα, πολύ διαφορετικά, αλλά η συνισταμένη τους κοινή ακόμα κι αν δεν γίνεται εύκολα ορατή. Πέμπτη βράδυ και η Αθήνα έμοιαζε λίγο πιο όμορφη, ακόμα και η Μαβίλη ξεχείλιζε από κόσμο, σαν εκείνες τις βραδιές τις παλιές που κάτι συνέβαινε τέλος πάντων.
Το όνομά του λοιπόν Ludovico Einaudi. Ιταλός. Έπαιζε την Πέμπτη στο Μέγαρο και στο τέλος ο κόσμος χειροκροτούσε όρθιος! Αποθέωση. Όρθιος ναι και με παρατεταμένο χειροκρότημα. Πιανίστας, συνθέτης κινηματογραφικής (και όχι μόνο) μουσικής, λίγο μινιμαλιστής και λίγο avant garde. Sold out φυσικά, 1900 άτομα να παρακολουθούν με προσήλωση. Δύο ώρες σχεδόν απόλυτου μουσικού πολιτισμού. Και αμέσως μετά σε κάτι εντελώς διαφορετικό αλλά εξίσου καλό. Η Νατάσα Μποφίλιου που από σήμερα Σάββατο θα βρίσκεται στο Passport. Μην τη χάσετε. Είναι πολύ καλό το πρόγραμμα που έχει στήσει. Με Θέμη Καραμουρατίδη φυσικά. Διαβάστε και το review της Ίνγκριντ Κεχαγιά.
Η Αθήνα ήταν ωραία την Πέμπτη το βράδυ. Παραδόξως. Και χθες Παρασκευή επίσης. Κι όμως. Κι όμως. Κοιτάξτε, το έλεγα και στην Εφημερίδα των Συντακτών προχθές, τα συμπτώματα της οικονομικής κρίσης τα ξέρετε κι εσείς, τα βλέπετε, τι παραπάνω να σας πω. Φαίνεται στις νύχτες εκεί έξω, στα μπαρ, τις μουσικές σκηνές, τους συναυλιακούς χώρους, οπουδήποτε. Υπάρχουν βραδιές που δεν κυκλοφορεί ψυχή. Και όμως την Κυριακή το βράδυ η Κολοκοτρώνη ήταν γεμάτη. Μιλιούνια. Περίεργο, έτσι; Αλλά μη νομίζετε, τα φαινόμενα απατούν. Συνήθως το κέντρο της πόλης δεν έχει λαό. Αυτό είναι ένα από τα νέα δεδομένα της αθηναϊκής νύχτας, της κρίσης. Ο κόσμος δεν κατεβαίνει στο κέντρο, αλλά παραμένει στις συνοικίες του. Τώρα πώς εξηγείται ότι συνεχώς ανοίγουν και καινούργια μαγαζιά, το 'χω μεγάλη απορία. Για το κέντρο, λέω. Αντίθετα, η Νέα Σμύρνη, ας πούμε, και το Χαλάνδρι πετάνε. Οι πλατείες τους, τα μαγαζιά τους, φουλ. Ολοι εκεί, λοιπόν, στις γειτονιές τους, ούτε ταξί, ούτε μετακινήσεις, ούτε τίποτε.
Από το Έθνος
Χώρια που έχουν αλλάξει και οι συνήθειες των θαμώνων. Κατ αρχάς δεν πίνουν πολύ. Η κατανάλωση βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, όλο και λιγότεροι πίνουν όλο και λιγότερο. Και αλλάξαμε και ποτά. Τα κλασικά ποτά έπεσαν, αυξήθηκαν οι μπίρες και, ναι, τα τσίπουρα και οι ρακές. Ντόπια προϊόντα. Φθηνά και ωραία. Και καθαρά. Ενώ, επίσης, αυξάνονται και πληθύνονται τα νεοπαγή τσιπουράδικα. Δεν είναι σαν εκείνα τα παλιά τα κλασικά, που μοιάζουν με ταβέρνες, μη νομίζετε, είναι πιο νεανικά, στο όρθιο στιλ, με ωραίες ψαγμένες ethnic μουσικές. Και όχι μόνο, Rolling Stones έπαιζε το Chelsea στο Παγκράτι το Σάββατο το βράδυ, σαν μπαρ κανονικό έμοιαζε και τα καραφάκια με τις ρακές έφευγαν αέρα. Aντε στην υγειά μας (είναι και μέρα γιορτής σήμερα, Σάββατο).
