The Boy
Την Κυριακή το απόγευμα είχα επιστρέψει στο σπίτι από την προβολή της πολυαναμενόμενης Μήδειας του Νίκου Γραμματικού στην Ταινιοθήκη και η κουβέντα με τους φίλους μου είχε φουντώσει για τα καλά. Με παραξένεψε το ότι είχα πολλές κλήσεις από τον πατέρα και την αδελφή μου παρόλα αυτά απορροφημένος από την κουβέντα δεν σήκωνα τα τηλέφωνα. Μετά από λίγο ο φίλος μου ο Φελιζολ μου έστειλε ένα μήνυμα που έλεγε «ρε τον λου». Για κανά λεπτό δεν κατάλαβα που αναφερότανε. Σαν κεντρί ξύπνησε η μνήμη μου και θυμήθηκα απότομα ότι ο Λου Ρηντ ήταν άρρωστος, συνέδεσα το γεγονός οτι πάντα στέλνουμε μηνύματα ο ένας στον άλλο όταν πεθαίνει κάποιος αγαπημένος μας καλλιτέχνης, από τον Τζονι Κας μέχρι τον Τόνι Σκότ και επίσης εξήγησα τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα από τους δικούς μου. Είπα οπότε «Οχι ρε γαμώτο. Πέθανε ο Λου Ρήντ» και όπως συνηθίζω να κάνω για να αποφύγω τα συναισθήματα έκλεισα την καρδιά μου και συνέχισα την συζήτηση. Σαν να μην τον ήξερα.
Το επόμενο πρωί έβαλα στο cd το street hassle και με το που ξεκίνησε η εισαγωγή των εγχόρδων τα δάκρυα μου θυμίσανε τι σήμαινε για μένα ο Λου Ρηντ. Κατευθείαν θυμήθηκα τη μοναδική άλλη φορά που έχω νιώσει το ίδιο συναίσθημα. Τον Μάρτη του 1999 όταν ήμουνα 18 χρονών και η τηλεόραση ήταν ανοιχτή στο CNN την ώρα των ειδήσεων και ξαφνικά είδα τον HAL, τον Alex De Large, τον Jack Torrance, τον Barry Lyndon και τον Humbert Humbert μαζεμένους όλους μαζί και κατευθείαν σκέφτηκα οτι κάτι κακό συνέβη με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Τον αγαπημένο μου όλων που όποτε κοιτούσα τα μάτια του χανόμουνα σε μια πλημμύρα γνώσης και δυνατοτήτων. Οσο μεγαλώνω οι άνθρωποι που με σημάδεψαν πεθαίνουν όλο και πιο συχνά και ρίχνουν μια ζάχαρη σήψης γύρω από τις αναμνήσεις που μου χάρισαν. Πολλές φορές με έχω πιάσει να φοβάμαι την μέρα που θα πεθάνει ο Woody Allen, ο Cronenberg ή o Polanski. Νιώθω να πεθαίνω και γω μαζί τους και ακόμα δεν είμαι έτοιμος για αυτές τις απώλειες. Για μένα συγγενείς και κηδεμόνες ήταν πάντα οι Εκφραστές. Και όπως το έλεγε καλύτερα η γριά σκύλα στην Mouchette του Μπρεσσόν, «Μου αρέσουν οι νεκροί. Τους καταλαβαίνω».
Από τη σελίδα του στο facebook
