Το ξεγύμνωμα των Ελλήνων δημοσιογράφων του πολιτιστικού ρεπορτάζ συνεχίζεται. Αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και μαζεύουν υπογραφές υπέρ του Γιώργου Λούκου (του Ελληνικού Φεστιβάλ).
Το θέμα του Λούκου δεν το ξέρω καθόλου, γι αυτό δεν έχω πάρει θέση ούτε καν με ένα like στο Facebook, αλλά τη χαμένη τιμή του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ την ξέρω καλά (στο μουσικό κομμάτι βέβαια, όπου διακυβεύονται πολύ λιγότερα σε σχέση με το Φεστιβάλ Αθηνών). Και την ξέρω και από τις δύο πλευρές.
Ένα ταξίδι στο χρόνο, στις τελευταίες μέρες του (παλιού) Best, του Αντώνη Λυμπέρη.
Σε μία μορφή αντισυγκέντρωσης καλεί ο γνωστός δημοσιογράφος της Καθημερινής (κάνει χιούμορ, έτσι θεωρεί βέβαια), θυμίζοντας τις αντισυγκεντρώσεις των παρακρατικών από κάποιες αλήστου μνήμης εποχές που ευτυχώς δεν ζήσαμε.
Τι καλύτερο για ευχές από ένα καινούργιο κομμάτι τους; Το ανέβασαν σήμερα και είναι outtake από τον τελευταίο James Bond.
Το προηγούμενο Σάββατο η ανεξάρτητη και συνεταιριστική εφημερίδα πέτυχε το ακατόρθωτο: ανέβηκε στην πρώτη θέση των κυκλοφοριών πανελλαδικά.
Σε ρυθμούς Χριστουγέννων, τα μουσικά ραδιόφωνα της ΕΡΤ και η Φωνή της Ελλάδας.
Πόσο νόημα έχει να φωτογραφίζονται γυμνοί (ημίγυμνοι στην πραγματικότητα) οι δημοσιογράφοι; Ακόμα και αν είναι για καλό σκοπό;
«Σε μια μεγάλη πόλη ζούσαν δύο μικρά παιδιά. Τα αγαπούσαν όλοι γιατί είχαν αγνή καρδιά. Μέναν σε δυο σοφίτες, πλάι πλάι κολλητά. Τρώγαν παρέα πίτες και αυγά τηγανιτά.
Μετά από παρουσία 7 χρόνων και 4 μηνών, o μουσικός τηλεοπτικός κολοσσός ρίχνει αυλαία στην ελεύθερη μετάδοσή του.
Στην ΕΡΤ γίνονται όργια - θα σας τα πούμε αναλυτικά από το e-tetRadio.
Μια αφορμή χρειάστηκε, κάτι αρνητικό που βγήκε για τον Γιώργο Λούκο και είδαμε δημοσιογραφικά όργια, δημοσιογράφους να θέτουν εαυτούς στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητος.