ΠΟΙΑ LEXOTANIL; Ο JOSE GONZALEZ AΡΚΕΙ...

Ακόμα και σε παραθαλάσσια καντίνα στην Αντίπαρο να βρισκόμουν, μεσημέρι καλοκαιριού και με ζέστη, πάλι θα βαριόμουν με τον Jose Gonzalez. Όχι με τον ίδιο, αλλά με τη μουσική του. Με μία κιθάρα μόνο ήταν, Τετάρτη βράδυ στο Gagarin. Mία ακόμα ανάλογη συναυλία χρειάζεται και τα υπνωτικά χάπια θα καταργηθούν.

Βαρετός, κουραστικός και... λίγος. Ακόμα και στη διάρκεια του live ήταν... λίγος, αφού δεν έπρεπε να έπαιξε περισσότερο από μία ώρα κι ένα τέταρτο. Ίσως βέβαια αυτό, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, να μην είναι και τόσο αρνητικό. Ούτε θέλω να σκεφτώ πως θα ήταν αν έπαιζε περισσότερο. Θα κόβαμε φλέβες...

Κατά τ άλλα, τα γνωστά, είχε γύρω στα 400 άτομα, οι συναισθηματικές μπαλάντες του πιθανόν και να άγγιξαν κάποιους από το κοινό, το support δεν το πρόλαβα κ.ο.κ. Ήταν μία ωραία ατμόσφαιρα...