Τα τρία πρώτα κινηματογραφικά έργα του Κρίστοφερ Νόλαν, του μεγάλου σκηνοθέτη ο οποίος τον τελευταίο καιρό βρίσκεται στο επίκεντρο του δημοσίου διαλόγου λόγω της αμφιλεγόμενης «Οδύσσειας», παρουσιάζει στους συνδρομητές του το Cinobo. Πρόκειται για το «Following» με τους Τζέρεμι Θίομπαλντ, Άλεξ Χο, Λούσι Ράσελ, Τζον Νόλαν, Ντικ Μπράντσελ κ.ά., το «Memento» με τους Γκάι Πιρς, Κάρι-Αν Μος, Τζο Παντολιάνο, Μαρκ Μπουν Τζούνιορ, Ρας Φέγκα κ.ά., και το «Insomnia» με τους Αλ Πατσίνο, Ρόμπιν Γουίλιαμς, Χίλαρι Σουάνκ, Μάρτιν Ντόνοβαν, Πολ Ντούλεϊ κ.ά.
Παρακάτω μερικά λόγια για τις τρεις ταινίες από το Cinobo:
«Following» (1998)
Ένα από τα πιο συνηθισμένα επιχειρήματα του κοινού για τις (μη) ικανότητες ενός σκηνοθέτη ταινιών μεγάλου κόστους είναι πως με τα χρήματα που έχει δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά. Κανένας όμως σπουδαίος σκηνοθέτης δεν ξεκίνησε την καριέρα του με ταινίες μεγάλου κόστους. Φτάνει στο σημείο να διαχειρίζεται μεγάλα ποσά γιατί απέδειξε πως έκανε θαύματα όταν είχε απειροελάχιστα. Ο Κρίστοφερ Νόλαν όχι μόνο δεν είναι εξαίρεση, αλλά το ντεμπούτο του είναι μια τόσο έντονη διακήρυξη ταλέντου που δικαιολογεί τη γρήγορη εξέλιξή του. Ένα νεο-noir γυρισμένο στο Λονδίνο με τη βοήθεια φίλων, που άργησε να τελειώσει επειδή τα γυρίσματα γίνονταν μόνο σαββατοκύριακα λόγω των κανονικών εργασιών που είχαν όλοι, μοιάζει με μακρινή ιστορία από το παρελθόν για τον άνθρωπο που 6 χρόνια μετά ξεκινούσε να αναστήσει τον Batman με το Batman Begins. Όμως τα 69 λεπτά του είναι ένα μάθημα ατμόσφαιρας και (κυρίως) μοντάζ, που ξεκινά με ήρωες παρατηρητές ανθρώπων και αντικειμένων και καταλήγει μαεστρικά σε μια ιστορία απάτης και προδοσίας, με εντυπωσιακή κλιμάκωση και χωρίς καμία κοιλιά. Το «ένας ταλαντούχος νέος σκηνοθέτης» ήταν τελικά understatement, ένας σύγχρονος auteur μόλις είχε γεννηθεί. (Τάσος Μελεμενίδης)
-------------------------
«Memento» (2000)
Μπορούμε να το πούμε εύκολα εμμονή, αλλά είναι ίσως και κάτι παραπάνω: Μια αγωνία, σε βαθμό σχεδόν υπαρξιακό, για το κατά πόσο έχουμε τον έλεγχο της ίδιας της ζωής μας. Για τον Κρίστοφερ Νόλαν αυτό εκφράζεται μέσα από τους αφηγηματικούς του πειραματισμούς με τον χρόνο και τη (μη) ροή του. Από το «Tenet» μέχρι τους πλανήτες του «Interstellar» κι από τη «Δουνκέρκη» μέχρι τα επίπεδα του «Inception», αυτή η αγωνία είναι πάντα παρούσα - και απλά, για καλή μας τύχη, έχει σαν αποτέλεσμα ένα διαβολεμένα διασκεδαστικό κινηματογραφικό έργο.
Και πουθενά αυτή η αναζήτηση δεν είναι πιο ενστικτώδης και πιο πρώτου προσώπου, από ό,τι στο «Memento», την ταινία-καλτ θρύλο που εκτόξευσε την καριέρα του Νόλαν και μας προσέφερε και μια καθοριστική, σπουδαία ερμηνεία από τον Γκάι Πιρς σαν κινούμενο, αγχωτικό αίνιγμα. Ένα νουάρ που αμφισβητεί τους κανόνες, τα αρχέτυπα και την ίδια την υφή της ροής του χρόνου, ακολουθεί μια αφηγηματική δομή χρονικών κατευθύνσεων σε τροχιά σύγκρουσης καθώς ο ίδιος ο εαυτός του πρωταγωνιστή/αφηγητή συμπληρώνει το παζλ της ύπαρξής του, φοβούμενος όλο και περισσότερο για την εικόνα που πάει να σχηματιστεί. Η έκρηξη που ακολουθεί είναι σαρωτική και αδύνατον να μειωθεί η αίσθησή της, όσες φορές κι αν τη δεις, όσο καλά κι αν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. (Θοδωρής Δημητρόπουλος)
-------------------------
«Insomnia» (2002)
Ενθουσιασμένος από τη δουλειά του στο Μemento, ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ανέθεσε στον Νόλαν τα καθήκοντα του αμερικανικού ριμέικ μιας μαυρόψυχης σκανδιναβικής δημιουργίας με τον Στέλαν Σκάρσγκαρντ κι εκείνος τον έβγαλε ασπροπρόσωπο, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να διαχειριστεί και να διευθύνει μεγάλους σταρ με άνεση βετεράνου και, παράλληλα, να βάλει το προσωπικό, ανθρωπιστικό του στίγμα, με ένα φινάλε που φέρνει την ταινία σε διάλογο με τον προκάτοχό της και συστήνει μια θεματική που συναντούμε στο σύνολο της υπόλοιπης φιλμογραφίας: ο Νόλαν πιστεύει στην εγγενή καλοσύνη του ανθρώπινου γένους και στην τελική επικράτησή της, έστω και την ύστατη ώρα και κόντρα στα στοιχήματα.
Στον ρόλο ενός αστυνομικού που καταφθάνει σε μια χιονισμένη Αλάσκα την εποχή που δεν νυχτώνει ποτέ και, βασανισμένος από ενοχές, αδυνατεί να κοιμηθεί, ο Αλ Πατσίνο δίνει την καλύτερη ερμηνεία του εντός του 21ου αιώνα, επιτυγχάνοντας να διαθλάσει την τραγωδία και την (αναπόφευκτη) θεατρική εκφορά της μέσα από το πρίσμα της υπνωτιστικής ατμόσφαιρας και του μελαγχολικού τόνου που στόχευε ο σκηνοθέτης του, υπηρετώντας στην εντέλεια το όραμά του. (Γιάννης Βασιλείου)
